พระธรรม มีคาห์

บทที่ 1:2-4  ครวญให้กรุงสะมาเรียและเยรูซาเล็ม

                ประชาชาติทั้งมวลทั่วถ้วนหน้า        ฟังวาจาทางนี้ที่กล่าวไข

ทั่วทุกคนบนพิภพสงบใจ                                  จงฟังไว้เพื่อตนเองเร่งจดจำ

พระเจ้าจะเป็นพยานประจานเอา                     กล่าวโทษเจ้าทำไว้ไท้ทรงพร่ำ

ตรัสจากพระวิหารครองของทรงธรรม           ที่สูงล้ำในสวรรค์ ธ บัญชา

ทรงเสด็จจากสถานท่านสถิต                            อันศักดิ์สิทธิ์ยิ่งใหญ่กว่าในหล้า

ธ เสด็จดำเนินทรงเดินมา                                   บนยอดผาสูงเยี่ยมใดเทียมทัน

ภูเขาก็อ่อนละลายคลายแข็งตึง                         เหมือนขี้ผึ้งลนไฟต้องไหวหวั่น

ไหลไปสู่หุบเขาลำเนาครัน                               ดุจธารอันไหลตรงลงตามเนิน

 

บทที่ 4:1-4  พระเจ้าทรงครอบครองทั่วสากลด้วยสันติ

                ในยุคหน้าภูผาที่ตั้งวิหาร                   เป็นสถานยอดสูงส่งดำรงหล้า

ชนหลายชาติคับคั่งหลั่งไหลมา                        สู่ยอดผาแห่งนี้เหมือนมีมนต์

ชนชาติมวลล้วนกล่าวว่าให้คลาไคล               รีบขึ้นไปสู่เนินผาอย่าสับสน

เป็นที่ตั้งวิหาร ณ เบื้องบน                                 แห่งปวงชนอิสราเอลเป็นสำคัญ

เราได้เรียนรู้พระทัยไท้ต้องการ                        ให้ทำงานสิ่งใดอย่างไรนั่น

เพื่อดำเนินชีพตามแนวแถวทางอัน                 ทรงเลือกสรรให้เราจงเข้าใจ

พระเจ้าทรงดำรัสตรัสสั่งสอน                          จากนคร เยรูซาเล็ม เต็มเสียงใส

ตรัสแก่ปวงประชาองค์พระทรงชัย                 จากเขาใหญ่ ศิโยน ไกลโพ้นนา

พระองค์ทรงวินิจฉัยในข้อความ                      โต้เถียงตามชาติมวลทั่วถ้วนหน้า

ตัดสินพวกมหาอำนาจชาติไกลตา                    จากพารา เยรูซาเล็ม เต็มตามควร

ตีดาบเป็นผาลไถนาถึงคราใช้                           ทำหอกให้เป็นมีดคมดูสมส่วน

ชาติทั้งหลายไม่ออกศึกนึกเรรวน                     ไม่รีบด่วนเตรียมสงครามห้ามก่อการ

ทุกคนอยู่ร่วมกันอย่างสันติ                                ข้างไร่ผลิตมะเดื่อกรุ่นองุ่นหวาน

ไม่มีใครทำให้เขาเฝ้ากลัวลาน                           พระภูบาลทรงฤทธาสัญญาไว้