พระธรรม เพลงสดุดี

บทที่ 1    คนชอบธรรมและคนอธรรม  (ฉบัง 16)

                ความสุขเที่ยงแท้ย่อมมี                        แก่บุคคลที่

ไม่ยอมดำเนินเดินตาม

                คำชักชวนแห่งคนทราม                     เยาะเย้ยลามปาม

พระเจ้าให้คนอื่นขำ

                แต่ผู้ซาบซึ้งรสพระธรรม                   อ่านเป็นประจำ

เขาก็เจริญเหมือนพฤกษา

                ขึ้นอยู่ริมฝั่งธารา                                  เขียวชอุ่มชื่นตา

บังเกิดผลตามฤดูกาล

                ทั้งบรรดากิจการงาน                           ล้วนเป็นแก่นสาร

สมความปรารถนาของเขา

                แต่ฝ่ายคนชั่วนั้นเล่า                            เหมือนฟางบางเบา

ต้องลมก็ปลิวกระจายไป

                พระเจ้าลงโทษคนชั่วไซร้                  แยกไว้ห่างไกล

จากบรรดาผู้ชอบธรรม

                คนดีพระองค์ทรงอุปถัมภ์                  คนชั่วฉลล้ำ

มีแต่จะสาบสูญไป

 

บทที่ 2    ผู้รับเจิมจากพระเจ้าได้ครอบครอง  (กลอนแปด)

                เหตุใดหนาประชาชาติบังอาจผิด                     ร่าวมคบคิดทรยศกบฏผัน

วางแผนการไร้ค่าและอธรรม                                            เขาทำกันด้วยเลศเพราะเหตุใด

องค์กษัตริย์ขัดติยาพฤฒามาตย์                                          ของชนชาติเหล่านั้นต้องหวั่นไหว

คนคิดกันต่อต้านพระทรงชัย                                            ที่ ธ ได้เลือกแท้และประทาน

เขาพากันสรรกล่าวเอาแต่ได้                                             แต่นี้ไปเราอย่ารักสมัครสมาน

อย่าอยู่ใต้องค์พระอภิบาล                                                  อย่าให้ท่านปกครองพวกของเรา

                ฝ่ายพระเจ้าเนาสวรรค์ทรงหรรษา                   แย้มสรวลร่าจำนรรจ์เย้ยหยันเขา

ทรงพิโรธฉับพลันเกินบรรเทา                                         จนพวกเขาหวาดหวั่นพรั่นพรึงใจ

ทรงตรัสแก่พวกเขาเหล่าคนคลั่ง                                      เราเลือกตั้งราชันมิหวั่นไหว

ณ ศิโยนศักดิ์สิทธิ์สัมฤทธิ์ไป                                          เช่นนี้ไซร้เพื่อพิพัฒน์สวัสดี

                กษัตริย์หนึ่งจึงสำทับรับสั่งว่า                           บัดนี้ข้าผู้พิทักษ์ซึ่งศักดิ์ศรี

พระเจ้าตรัสบัญชาแก่ข้านี้                                                 จักขอชี้พจนารถประกาศไป

นับแต่นี้สืบสมัยไม่สิ้นสุด                                               เจ้าเป็นบุตรเราโดยตรงอย่าสงสัย

เราคือบิดาเจ้าจงเข้าใจ                                                        ขอสิ่งใดได้ทั้งหมดกำหนดการ

ทั่วพิภพมอบไว้ในมือเจ้า                                                   ปกครองเขาด้วยอำนาจอันอาจหาญ

เปรียบทุบหม้อดินแตกจนแหลกราน                               สุดแต่การจำเป็นที่เห็นควร

                องค์กษัตริย์ขัตติยาพฤฒามาตย์                          พึงมุ่งมาดร่วมกันอย่าผันผวน

เอาใจใส่ศีลธรรมนำกระบวน                                           จงชักชวนรับใช้องค์พระทรงธรรม์

นมัสการพระผู้สร้างของเรานั้น                                       เพียงตัวสั่นประณามยึดความดี

เพื่อพระองค์จะได้ไม่พิโรธ                                               จักไม่โปรดให้ตายไปเมืองผี

พระพิโรธศักดิ์สิทธิ์เรืองฤทธี                                           อสุนีบาตเทียบไม่เปรียบปาน      

ผู้เข้าพึ่งพระองค์จะทรงโปรด                                           อภัยโทษคุ้มภัยได้สบศานต์

เปี่ยมสุขไร้เศร้าหมองบาปพ้องพาน                                พระประทานพรช่วยและอวยชัย

 

บทที่ 3    คำอธิษฐานเวลาเช้า แสดงความไว้วางใจในพระเจ้า (กลอนแปด)

                พระเป็นเจ้าเหนือชีวิตฤทธิ์สูงส่ง                     ข้าพระองค์มีศัตรูอยู่มากหลาย

คนขัดขวางข้าฯ นี้มิเสื่อมคลาย                                          ต่างมุ่งหมายกีดกันหมั่นท้วงติง

พวกเขาพูดถึงข้าฯ พลางว่าไป                                          พระเจ้าไม่ช่วยเขานั้น ท่านอยู่นิ่ง

แต่ทรงช่วยข้าฯ พ้นภัยได้แท้จริง                                     ให้กล้ายิ่งและชนะไม่ละเลย

ข้าพระองค์วอนขอรอองค์ทรงช่วย                                  ทรงโปรดด้วยดังคำข้าฯ พร่ำเอ่ย

พระตรัสตอบจากภูผาพาชื่นเชย                                      ภูเขาเผยความศักดิ์สิทธิ์ฤทธิ์พระองค์

                ข้าพระองค์หลับสนิทจิตสงบ                            ตื่นขึ้นพบตัวปลอดภัยใฝ่ประสงค์

เพราะพระเจ้าทรงพิทักษ์รักมั่นคง                                   ไม่พะวงหลับตื่นฟื้นนิทรา

ข้าพระองค์ไม่พรั่นหวั่นศัตรู                                             ที่เป็นหมู่นับพันประจันหน้า

ซึ่งกรูกันรายล้อมอ้อมเข้ามา                                              โจมตีข้าฯ ทุกด้านไปไม่รีรอ

                ขออัญเชิญเสด็จมาข้าฯ ประสงค์                      ให้พระองค์ทรงอำนวยช่วยดังขอ

ทรงปราบปรามศัตรูพ้นหมดต้นตอ                  ไม่ย่อท้อทำลายทั่วคนชั่วทราม

พระเป็นเจ้ายิ่งยงทรงอำนาจ                                             มนุษยชาติพ้นวิบัติจัดการห้าม

ประทานพรเลิศยิ่งสิ่งดีงาม                                                ทุกรูปนามทั่วหน้าประชากร

 

บทที่ 4 คำอธิษฐานเวลาเย็น แสดงความไว้วางใจในพระเจ้า

                เมื่อข้าฯ ทูลวิงวอนด้วยร้อนเร่า                         ขอพระเจ้าผู้ปกป้องคุ้มครองข้าฯ

ตรัสสนองตอบพลันลั่นวาจา                                            ให้ปวงข้าฯ ทั้งสิ้นได้ยินยล

ยามที่ข้าฯ ลำบากยากเดือดร้อน                                         ทรงผันผ่อนเสด็จด้วยช่วยทุกหน

โปรดเมตตาสดับคำพร่ำร้อนรน                                       องค์เบื้องบนยินวจีที่วิงวอน

                  พวกเจ้าจะเหยียดหยามประณามเรา              ไปนานเนาเท่าใดไยขอดค่อน

จะรักสิ่งไร้ค้าห่วงอาทร                                                     หลงอาวรณ์สิ่งลวงเจ้านานเท่าใด

                จงระลึกเสมอว่าทรงเลือกสรร                          ตัวข้าฯ นั้นเป็นขององค์ทรงเลือกให้

ทรงสดับสำเหนียกข้าฯ เรียกไป                                       พระองค์ได้ยินสำเนียงเสียงข้าฯ พลัน

จงยำเกรงกลัวพระเจ้าของเราเถิด                                     เลิกละเมิดทำบาปหยาบมหันต์

จงใคร่ครวญให้เหมาะเพราะสำคัญ                                คิดเรื่องนั้นคนเดียวไซร้ในห้องตน

จงถวายเครื่องบูชาสักการะ                                               แด่พระองค์ให้ถูกต้องสนองผล

และวางใจในพระเจ้ามั่นกมล                                           ทั่วทุกคนจงเชื่อฟังทั้งบูชา

                มีหลายคนเอ่ยคำพร่ำกล่าวไว้                            เราอยากได้รับพระพร วอนถามหา

ขอพระเจ้าสูงส่งทรงเมตตา                                               แก่ปวงข้าฯ ด้วยเถิดองค์พระทรงฤทธิ์

ความปลาบปลื้มที่ทรงสรรประทานให้                           มากกว่าใจยินดีปรีดิ์เปรมาจิต

ของผู้มีเหล้าองุ่นกรุ่นเป็นนิจ                                            มีข้าวผลิตบริบูรณ์พูนทวี

                ข้าพระองค์ล้มตัวนอนด้วยอ่อนจิต                   นั่งสนิทซบหลับลงกับที่

พระเจ้าเดียวทรงป้องครองชีวี                                          รักษ์ข้าฯ นี้ตลอดไปปลอดภัยพาล

 

บทที่ 5 คำอธิษฐานขอความคุ้มครองรักษา

                ข้าแต่พระเป็นเจ้าเนาในหล้า                            โปรดฟังข้าฯ ทูลพร่ำร่ำเฉลย

ขอฟังเสียงถอนใจไม่เว้นเลย                                            ข้าฯ เอื้อนเอ่ยโปรดสดับรับวา

ทรงเป็นจอมกษัตราของข้าพระองค์                                ขอโปรดทรงสดับเสียงสำเนียงข้าฯ

ผู้ร้องขอพระองค์ทรงช่วยด้วยเถิดนา                              ทรงเมตตาปกป้องคุ้มครองครัน

โปรดฟังเสียงเถิดหนาพระเป็นเจ้า                                  ในยามเช้าข้าฯ วอนไหว้ด้วยใจมั่น

อธิษฐานจนฟ้าแจ้งแสงตะวัน                                          รอปลอบขวัญตอบจากองค์พระทรงชัย

                พระเจ้าไม่พอพระทัยในคนผิด                        ประกอบกิจการเลวดูเหลวไหล

ไม่ยอมให้มีความชั่วอยู่ทั่วไป                                            ต่อพักตร์ไท้แท้จริงทรงชิงชัง

พระองค์ไม่ทรงทนเห็นคนหยิ่ง                                       ทรงชังยิ่งคนชั่วช้า ธ รับสั่ง

ทรงทำลายคนมุสากล้าปิดบัง                                            ทรงเกลียดชังทั้งคนโหดโกรธคนลวง

                ข้าพระองค์เข้ามารได้ในราชฐาน                    อันโอฬารล้ำค่าน่าแหนหวง

เพราะพระองค์ทรงรักข้าฯ กว่าสิ่งปวง                           ทรงเป็นห่วงข้าฯ ไซร้ใฝ่ประวิง

ข้าฯ กราบกรานก้มหน้าสักการะ                                      คารวะพระทรงชัยผู้ใหญ่ยิ่ง

ในวิหารศักดิ์สิทธิ์ฤทธิ์จริง                                                สงบนิ่งน้อมนำนมัสการ

พระเจ้าข้า ข้าฯ มีหมู่ศัตรูร้าย                                             อยู่มากมายขอนำพาข้าฯ กล้าหาญ

ให้ทำตามพระประสงค์จำนงมาน                                    ลู่ทางผ่านดำเนินเห็นชัดเจนดี

                เชื่อไม่ได้ถ้อยศัตรูดูลำบาก                 พวกเขาอยากทำลายข้าฯ ล่าป่นปี้

ปากเหมือนหลุมศพเปิดอ้ากล่าววจี                  สรรคำที่รื่นลวงหูผู้คน

พระเจ้าข้าโปรดลงโทษพวกโฉดทั่ว                                ให้แผนชั่วล้มละลายกลายสับสน

โยนเขาพ้นพักตร์ไปอย่าได้ยล                                          พวกบาปล้นคิดกบฏคดพระองค์

                ทุกคนอยู่กับพระเจ้าเข้าอาศัย                            อย่างปลอดภัยชื่นชมสมประสงค์

จะร้องเพลงเสนาะล้ำสมจำนง                                         มาล้อมวงทุกเวลาหรรษาครัน

พระองค์ทรงพิทักษ์เฝ้ารักษา                                            อารักขาผู้รักองค์พระคงมั่น

พวกเขาสุขสมอุราทั่วหน้ากัน                                           เพราะทรงธรรม์บันดาลประทานมา

พระองค์ทรงอวยพรอาทรเอื้อ                                           แก่ผู้เชื่อฟังพระองค์คงคุณค่า

พระมหากรุณาคุณอุ่นชีวา                                                 คุ้มรักษาเขาทั้งหลายคล้ายโล่กัน

 

บทที่ 6  คำอธิษฐานทูลขอให้ทรงช่วยในยามทุกข์ลำบาก

                พระเจ้าข้าอย่าพิโรธกริ้วโกรธข้าฯ                   และดุว่าข้าฯ ซ้ำกระหน่ำใหญ่

ขออย่าทรงลงทัณฑ์อันหนักไซร้                                      ด้วยพระทัยพิโรธโกรธโกรธา

ข้าพระองค์เหนื่อยอ่อนสะท้อนกาย                                เรี่ยวแรงหายละเหี่ยเพลียนักหนา

ขอให้ข้าฯ มีพลังดั่งเดิมมา                                 โปรดเมตตาเอ็นดูชูช่วยที

ร่างกายข้าฯ ไซร้เคลื่อนไหวยาก                                       ต้องลำบากทุกข์ทนจนเหลือที่

นานเท่าใดข้าฯ ต้องเป็นเช่นนี้                                         ทรงรู้ดีทั่วถ้วนควรเป็นไป

                พระเจ้าเป็นข้าฯ รู้แท้แน่ตระหนัก                   ว่าทรงรักสนิทอยู่ชิดใกล้

โปรดเสด็จมาช่วยด้วยเร็วไว                                              ให้ปลอดภัยรอดตนพ้นความตาย

ผู้อยู่ในแดนมรณามาล้ำลึก                                 จะไม่นึกถึงพระเจ้าเฝ้าแหนงหน่าย

ณ ที่นั้นไม่มีใครไปเยี่ยมกราย                                           ร้องถวายสรรเสริญองค์พระทรงฤทธิ์

ความทุกข์โศกเศร้าหมองครองชีวา                  ทำให้ข้าฯ สิ้นแรงแห้งในจิต

ข้าฯ ร้องไห้ทุกคืนค่ำร่ำเป็นนิจ                                         ใคร่ครวญคิดจนหมอนฉ่ำด้วยน้ำตา

ตาบวมเป่งเพ่งมองใดมิใคร่เห็น                                       เหตุที่เป็นเพราะครวญคร่ำช้ำนักหนา

ทั้งนี้เนื่องจากศัตรูหมู่พาลา                                               รบกวนข้าฯ หม่นไหม้ร่ำไห้ครัน

ไปให้พ้นคนชั่วช้าน่าชิงชัง                                              พระเจ้าฟังเสียงสะอื้นกล้ำกลืนสั่น

ทูลร้องขอความช่วยเหลือทรงเอื้อพลัน                           ถ้อยจำนรรจ์ทรงตอบข้าฯ พร่ำวิงวอน

ศัตรูคงรู้จักอายขายหน้าแน่                                               กับการแพ้เสียทีลี้หลบซ่อน

เขาถูกขับกระเจิงรี่หนีซอกซอน                                       แทบม้วยมรณ์อลหม่านพล่านกระจาย

 

บทที่ 7  คำอธิษฐานเพื่อขอช่วยชีวิต

                ข้าแต่พระเป็นเจ้าเนาสถิต                                 ข้าฯ ใกล้ชิดเคียงไท้ปลอดภัยผอง

โปรดช่วยช้าพระองค์ทรงคุ้มครอง                                  พิทักษ์ป้องให้พ้นภัยผู้ไล่ตาม

เขาตะครุบข้าฯ เช่นสิงโต                                                  ทำหิวโซจะฉีกเนื้อเหลือเกรงขาม

หาใครช่วยข้าฯ รอดตนพ้นสิ่งทราม                                พยายามมองเขม้นไม่เห็นมี

                พระเป็นเจ้าข้าฯ ทำผิดชนิดใด                          หรือพลั้งไปต่อใครเล่าเขลาเหลือที่

หากข้าฯ คดต่อมิตรคิดไม่ดี                                                หรือราวีศัตรูไปไร้เหตุควร

ให้ศัตรูที่ไล่มาจับข้า                                                            อย่ารอช้าฟันฆ่าข้าฯผลาญพล่าด่วน

แล้วทิ้งร่างไร้ชีวินสูญสิ้นมวล                                          ซบเซซวนนอนนิ่งกลิ้งกลางดิน      

                โปรดบันดาลโทสะแรงกล้าสู้                           ต้อศัตรูผู้เกรี้ยวกราดบังอาจหมิ่น

ขอทรงตื่นขึ้นมาช่วยชีวิน                                                  เที่ยงธรรมสิ้นพระประสงค์จำนงใจ

ขอพระองค์นำหน้าประชากร                                           เรียกร้องวอนมาอยู่ร่วมเคียงใกล้

ทรงปกครองพวกเขาเฝ้าคุ้มภัย                                          จากแดนไกลสุดหล้าฟ้าเบื้องบน

พระองค์ทรงตัดสินเหล่าประชา                                      พิพากษาคดีไปในทุกหน

ขอทรงเห็นแก่หน้าข้าฯ ด้วยคน                                       ข้าฯ ครองตนพิสุทธิ์ล้ำกระทำดี

                ขอทรงหยุดยับยั้งคนพลั้งผิด                             ผู้ที่คิดทำชั่วกลั้วบัดสี

และทรงเพิ่มบำเหน็จสรรรางวัลมี                                    ให้คนดีทั้งมวลทั่วถ้วนไป

พิพากษาความคิดในจิตใจ                                 ตัดสินในความประพฤติยึดถือธรรม

พระเจ้าทรงพิทักษ์รักข้าฯ นี้                                              ช่วยผู้ที่เชื่อฟังถ้อยร้อยเรียงพร่ำ

พิพากษาเที่ยงแท้ยุติธรรม                                                  ลงทัณฑ์ซ้ำคนชั่วกลั้วมลทิน            

                หากปวงชนทำผิดคิดเหลวไหล                        ไม่กลับใจกลับตัวทิ้งชั่วสิ้น

พระองค์ทรงลับดาบปราบชีวิน                                        เตรียมท่าผินโก่งธนูจู่โจมยิง

พระองค์ทรงหยิบอาวุธที่สุดร้าย                                       เล็งเป้าหมายด้วยธนูเพลิงพรูวิ่ง

คนชั่วคิดแต่การร้ายไม่ประวิง                                           แผนนำสิ่งเดือดร้อนล้ำซ้ำหลอกลวง

หลุมพรางเขาขุดล่อคนตนกลับตก                                   ความชั่ววกลงโทษตนจนเป็นบ่วง

เพราะร้ายกาจจึงบาดเจ็บเหน็บร้าวทรวง                        สิ่งทั้งปวงที่ตนทำกระหน่ำกาย

ข้าพระองค์โมทนาขอบพระคุณ                       ทรงค้ำจุนยุติธรรมนำสมหมาย

ข้าฯ จะร้องสรรเสริญไท้ไม่รู้คลาย                                   ขับถวายผู้สูงสุดมิหยุดเลย

 

บทที่ 8  พระสิริของพระเจ้าและความเกียรติของมนุษย์  (กาพย์ฉบัง)

                ข้าแต่พระเจ้าเนาสวรรค์                     ทั่วโลกพร้อมกัน

เทิดพระเกียรติสงสุดสดุดี

                ประจักษ์ศักดิ์สิทธิ์ฤทธี                       เหนือฟ้าธาตรี

พระผู้มหาตุลาการ

                เปล่งเสียงแซ่ซ้องอธิษฐาน                ลุยังวิมาน

กตัญญูพระผู้สร้างสรรค์

                เด็กเล็กทารกเนืองอนันต์                   ต่างร้องก้องสนั่น

สรรเสริญพระเจ้าจอมสกล

                ทรงสร้างปราการอันฉงน                  ป้อมใหญ่ในกล

หยุดยั้งวิบัตติปัจจา

                เมื่อข้าฯ มองจันทร์ดารา                     กลาดเกลื่อนท้องฟ้า

ประจำตำแหน่งแห่งมัน

                ซึ่งพระเจ้าทรงสร้างสรรค์                 ประหลาดอัศจรรย์

ลึกซึ้งสุดสิ้นอจินไตย

                มนุษย์เล่าเขาเป็นผู้ใด                         ธ จึงสนใจ

สร้างเขาขึ้นมาสง่าเทียว

                สร้างด้อยกว่าพระองค์หน่อยเดียว   อัศจรรย์จริงเชียว

ประทานเกียรติสง่าราศี

                ทรงมอบภาคพื้นปฐพี                         จักรวาลรุจี

สรรพสัตว์บอกน้ำคล่ำคลา

                อาทิแพะแกะนกปลา                          สัตว์ร้ายนานา

ทั้งสัตว์ทะเลทั้งปวง

                พระคุณพระเจ้าใหญ่หลวง               เหลือจักตักตวง

ทั่วโลกตระหนักประจักษ์ใจ

 

บทที่ 9  การโมทนาในเรื่องความยุติธรรมของพระเจ้า  (กลอนแปด)

                พระเป็นเจ้าข้าฯ แซ่ซ้องร้องสรรเสริญ           ขอเทิดทูนเยินยอไท้สุดใจข้าฯ

ขอเล่าสิ่งมหัศจรรย์พลับเห็นมา                                        ล้ำค่าสิ้นพระองค์ทรงกระทำ

                ข้าพระองค์จะร้องเพลงเปล่งเสียงใส              ปลายปลื้มใจเพราะท่านวันยังค่ำ

ถวายเพลงยอพระยศบทลำนำ                                           บรรเลงร่ำต่อองค์ผู้อยู่เบื้องบน

                เมื่อพระองค์เสด็จมาข้าฯ สมปอง                     ศัตรูข้าฯ พลอยหลบออกถอยร่น

ต่างหันหลังหลีกลับกลับทุกคน                                        ดูสับสนซานซมล้มลงตาย

ทรงประทับบนบัลลังก์รับสั่งมา                                       พิพากษาเที่ยงธรรมย้ำกฎหมาย

ทรงตัดสินข้อคดีให้คลี่คลาย                                             ขยับขยายเพื่อข้าฯ เถิดพระองค์

                ทรงลงโทษปวงชนคนดึงดื้อ                             ไม่เชื่อถือพระเจ้าผู้สูงส่ง

ทำลายคนชั่วถ่อยย่อยยับลง                                               คนพะวงถึงเขาไซร้ไม่เห็นมี

พระองค์ทรงทำลายหมู่ศัตรูสิ้น                                        ล้างแค้นถิ่นเมืองพำนักสิ้นศักดิ์ศรี

ให้สินซากหมดเชื้อไม่เหลือดี                                           จักไม่มีใครคิดถึงคะนึงครวญ

                พระเป็นจอมกษัตริย์สถิตนิจนิรันดร์               ประทับมั่นบัลลังก์รัตน์ตัดสินถ้วน

ทรงครองโลกอย่างเที่ยงธรรมเลิศล้ำมวล                       ตัดสินล้วนเที่ยงแท้แด่ปวงชน

ทรงเป็นที่ลี้ภัยให้คนยาก                                                   ยามลำบากจักปลอดภัยไม่หมองหม่น

ผู้รู้จักมักวางใจไท้ทุกคน                                                    ใครอับจนมาเฝ้าเข้าพักพิง

                มาร้องเพลงสรรเสริญเชิญเราผอง                   พระผู้ครองนครศิโยนไกลโพ้นยิ่ง

ป่าวประกาศทุกชาติแจ้งแห่งเรื่องจริง                             บอกทุกสิ่งที่พระองค์ทรงกระทำ

พระเจ้าทรงนึกถึงชนคนเหล่านั้น                                   ที่บากบั่นทุกข์ทนจนครวญคร่ำ

ไม่ทรงลืมเสียงทูลขอทรงนำ                                             ลงโทษซ้ำผู้แกล้งเขาเฝ้ารังแก

                พระเป็นเจ้าโปรดเมตตาข้าฯ ด้วยเถิด              ขอทรงเปิดพระเนตรให้รู้แน่

มองผู้ชังทั้งข่มเหงเพ่งเหลียวแล                                      ทรงช่วยแก้ข้าฯ รอดให้พ้นตาย

ข้าพระองค์จะได้ยืนขึ้นเบื้องหน้า                                    ปวงประชาเยรูซาเล็มเต็มที่หมาย

เล่าสิ่งที่ทำให้ข้าฯ มาบรรยาย                                            พร่ำถวายเกียรติพระองค์ให้เขาฟัง

ข้าพเจ้ายินดีเปรมปรีดิ์ใจ                                                    สุขสดใสชื่นชมด้วยสมหวัง

เพราะพระองค์ทรงช่วยไว้ให้จีรัง                                    ข้าฯ อยู่ยั้งยืนยงทรงปรานี

                ผู้ไม่เชื่อในพระเจ้าเขาก็คง                                ต้องตกลงในหลุมวนตนขุดนี่

เขาติดกับที่ตัวทำช้ำฤดี                                                        วางกับนี้ดักคนไม่พ้นตัว

เรามองเห็นพระเจ้าเนาสูงส่ง                                           เพราะพระองค์เลิศล้ำเที่ยงธรรมทั่ว

คนชั่วติดกับดักกักพันพัว                                                   การทำชั่วของเขาเข้าตัวพลัน

                อันจุดหมายปลายทางอำพรางตา                      ของบรรดาคนชั่วเมามัวนั่น

ไม่นับถือพระองค์ผู้ทรงธรรม์                                           สุดทางนั้นคือความตายวอดวายปราณ

พระเจ้าทรงดีตลอดไม่ทอดทิ้ง                                          ผู้ยากยิ่งทรมานน่าสงสาร

ผู้ถูกกดจะไม่จมล้มอยู่นาน                                 ถูกระรานไม่สิ้นหวังยั่งยืนยง

                เชิญพระองค์เสด็จมาหาข้า                                อย่าปล่อยข้าฯให้มนุษย์ท้าทายส่ง

ผู้ไม่เชื่อทรงนำมาหน้าพักตร์ตรง                                     ได้โปรดทรงพิพากษากล่าวหาความ

ขอทรงทำให้เขาเฝ้าเกรงกลัว                                            สยบหัวเถิดพระองค์อย่าทรงห้าม

ให้สำนึกว่าตนใช่พ้นทราม                                               ทุกรูปนามเป็นได้แต่เพียงคน

 

บทที่ 10 คำอธิษฐานเพื่อขอทรงคว่ำคนอธรรม

                พระเจ้าข้าเหตุไฉนอยู่ไกลนัก                           ทรงซ่อนพักตร์หลบองค์อยู่ตรงไหน

ในยามข้าฯ ลำเค็ญทุกข์เข็ญใจ                                          หม่นหมองไหม้และหาพาคร่ำครวญ

                คนชั่วช้าต่างลำพองผยองตน                            ข่มคนจนกีดกันให้ปั่นป่วน

ขอให้เขาถูกกับดักกักทั้งมวล                                            ตามสมควรเพราะเขาวางขวางทางเอง

                เหล่าคนชั่วคุยเขื่องเรื่องตัณหา                         ที่มืดหน้าเมามัวว่าตัวเก่ง

ส่วนคนโลภแช่งด่าว่าตามเพรง                                        ไม่กลัวเกรงจอมไท้ไร้ศรัทธา

                คนชั่วกล่าวอย่างทะนงหลงตนไซร้                ไม่เป็นไรพระเจ้าไม่ลงโทษข้าฯ

คนชั่วคิดแค่นั้นมั่นอุรา                                                      ผยองกล้าอวดตัวหลงมัวเมา

                ทุกสิ่งที่เขาทำสำเร็จผล                                       ไม่รู้ตนพ้นเข้าใจในพระเจ้า

ธ จะทรงพิพากษากล่าวว่าเอา                                           แต่ตัวเขาเปรียบเปรยเย้ยศัตรู

ถูกข่มเหงรังแกพ่ายแพ้เขา                                 ระทมเศร้าครวญคร่ำร่ำร้องไห้

เราจะช่วยเขาตลอดให้ปลอดภัย                                       สมดังใจปรารถนาอย่าปรารมภ์

                พระสัญญาของพระองค์จงวางใจ                    เชื่อถือได้ดุจเงินดีพิสุทธิ์สม

ที่ถลุงในเตาหลอมย่อมน่าชม                                            เทผสมกว่าสำเร็จเจ็ดครั้งครา

พระเจ้าข้าโปรดรักษาปวงข้าฯ ด้วย                  ขอทรงช่วยให้ปลอดภัยไกลคนล่า

มีคนชั่วทุกแห่งแหล่งนานา                                              คนมั่วหน้ายกย่องผองชั่วทราม

 

บทที่ 13  

คำอธิษฐานขอความช่วยเหลือในยามทุกข์ยาก               

 

พระเจ้าข้านานเพียงไรไม่คำนึง                       ลืมนึกถึงข้าพระองค์คงไหวหวั่น

ตลอดกาลนานปีหรือนิรันดร์                                            ซ่อนองค์นั้นจากข้าฯ นานเท่าใด

ข้าฯ จะต้องทนทานการเจ็บปวด                                       ที่ร้าวราดดวงแดสักแค่ไหน

ข้าพระองค์มีทุกข์รุกรานใจ                                               นานเพียงไรสุมประดังทั้งวันคืน

เหล่าศัตรูถ้วนทั่วชั่วหทัย                                                   จะมีชัยเหนือข้าฯ เศร้าสุดฝืน

นานเท่าไรพ่ายศัตรูสู้กล้ำกลื่น                                          ศัตรูชื่นแต่ข้าฯ ท้อรอเวลา

                พระเป็นเจ้าของบรรดาข้าพระองค์                  ได้โปรดทรงทอดพระเนตรสังเกตข้าฯ

แล้วตอบคำอธิษฐานขานวาจา                                          ภาวนาของข้าฯ ด้วยอวยพร

ให้ข้าฯ กลับมีพลังเหมือนดังเก่า                                      เข้มขลังเท่าเดิมมาแต่ครั้งก่อน

จะได้มีชีพมั่นนิรันดร                                                         ไม่อาทรขุ่นข้องไม่ต้องตาย

ศัตรูพูดไม่ได้ว่า เราปราบ                                                เขาให้ราบได้สมอารมณ์หมาย

พวกเขาจะยินดีไม่มีคลาย                                                   ข้าฯ ไม่พ่ายล้มลงแต่คงทน

ข้าฯ ขอพึ่งพระองค์ผู้ทรงศักดิ์                                          ที่ทรงรักตัวข้าฯ มาแต่อ่อน

ข้าฯ เปรมปรีดิ์ที่ทรงช่วยข้าก่อน                                       ทรงให้พรขอน้อมกายถวายเพลง

 

บทที่ 14  ความเขลาและการอธรรมของมนุษย์ 

(กาพย์สุรางคนางค์  เพลงสดุดี 53)

                คนชั่วนักเลง        กล่าวแก่ตนเอง     ถึงข้อสำคัญ

เจ้าฟ้าธาตรี        ไม่มีทั้งนั้น            เขาบอกหลอกกัน                อย่าได้นำพา

                ขึ้นชื่อว่าคน          คงหนีไม่พ้น         ทุกคนบาปหนา

ทำผิดร่ำไป            มิใช่เทวา               ไม่มีใครกล้า          อวดตนคนดี

                จากเมืองสวรรค์   พระเจ้าทรงธรรม์                สำรวจโลกนี้

มองดูว่าใคร          สมใจภักดี             นมัสการภูมี          ฉลาดรู้หลักการ

                แต่ก็เช่นนั้น          ทุกคนเหมือนกัน                 ชั่วช้าสามานย์

ไม่มีสักคน             กมลสะคราญ        กอกกิจการงาน    ถูกต้องผ่องใส

                พระเจ้าถามว่า      ผู้ทำชั่วช้า           ไม่รู้หรือไร

ที่ทำไปนี้               ชั่วดีไฉน               ช่างไร้จิตใจ          พินิจพิจารณ์

                หากินโง่เง่า          ปล้นคนของเรา    ไม่อธิษฐาน

เขาต้องรับทัณฑ์                   หวาดหวั่นวิญญาณ             พระเจ้าโปรดปราน             เฉพาะผู้เชื่อฟัง

                คนหมดหนทาง   มีแต่อับปาง           พังภินท์สิ้นหวัง

คนดีเย้ยเยาะ         ก็เพราะชิงชัง       แผนการที่ตั้ง        ไม่พ้นมลทิน

                ข้าพเจ้าวิงวอน     ขอทรงอวยพร      จากศิโยนคีรินทร์

แก่อิสราเอล          ร่มเย็นอาจิณ         รอดได้ทั้งสิ้น        กลับเจริญอีกครา

                ยาโคบวงศ์วาน     จึงจักชื่นบาน        สุขสันต์หรรษา

ชาวอิสราเอล        พ้นเข็นนานา       จักพากันมา           ถวายสาธุการ

 

บทที่ 15  ชาวภูเขาอันศักดิ์สิทธิ์ของพระเจ้า (กาพย์ฉบัง)

                ข้าแต่พระเจ้ายิ่งใหญ่          ควรคนชนิดใด

อาศัยอยู่ในพระวิหาร

                ใครเล่ามีสิทธิ์บริการ           บนศิโยนสถาน

บรรพตเรืองรองของพระองค์

                ก็คือผู้ตามพระประสงค์      เชื่อฟังมั่นคง

ทำสิ่งถูกต้องอัตรา

                สารพัดกล่าวสัจจะวาจา      ไร้เล่ห์มายา

เนื่องมาจากความจริงใจ

                ทั้งไม่ใส่ร้ายผู้ใด                  สมานมิตรเสมอไป

ไม่ผิดต่อเพื่อนทุกคน

                เว้นจากโจษจันปั่นกมล      เพื่อนบ้านแห่งตน

ทั้งไม่ติฉินนินทา

                เขาตำหนิผู้ไร้ศรัทธา           คนอธรรมทั่วหน้า

ผู้ซึ่งพระเจ้าชิงชัง

                คำมั่นสัญญาเคร่งขลัง         เขาถือสัจจัง

แม้ต้องเสียชีพยอมพลี

                เขาให้ยืมเงินด้วยดี              ดอกเบี้ยห่อนมี

รักปวงประชากรทั่วไป

                ไม่มีใครกล้าวอนไหว้         ติดสินบนให้

เขาปรักปรำสาธุชน

                ผู้ประพฤติเช่นนี้มีผล          สบสรรพมงคล

ไม่มีวันพลาดคลาดครา

 

บทที่ 16 คำอธิษฐานขอความมั่นใจ  (กาพย์สุรางคนางค์)

                ข้าแต่พระเจ้า        ขอทรงปกเกล้าฯ                  พิทักษ์รักษา

ข้าฯ มาขอให้        ปลอดภัยนานา     ทรงโปรดเมตตา                   ช่วยข้าฯ สวัสดี

                ข้าฯ เทิดทูนเกล้าฯ               พระองค์พระเจ้า         แห่งดวงชีวี

สรรพสิ่งนานา     ที่ข้าพระองค์มี      สิ่งงามความดี       ล้วนทรงประทาน

                คนของพระองค์                  ซื่อสัตย์มั่นคง                       ประจักษ์พยาน

ข้าฯ พอใจเนา      กับเขายืนนาน      ขอรักสมัครสมาน                เป็นพี่น้องกัน

                ส่วนคนไม่ซื่อ                       ยอมรับนับถือ       พระเทียมเท็จนั้น

นำแต่อาวรณ์        เดือดร้อนสารพัน                แก่ตนครามครัน                   สุดสรรอุปมา

                ซึ่งข้าพระองค์      ไม่ขอร่วมวง          ถวายบูชา

ไม่ไหว้พระปลอม                ไม่ยอมวันทา         พระเทียมทั่วหน้า                ไม่ว่าพระใด

                พระเจ้าทรงธรรม                พระองค์เท่านั้น                   ที่ข้าฯ เลื่อมใส

พระทรงโปรดปราน           ประทานเงื่อนไข                 จำเป็นสิ่งใด          ทรงให้ทุกประการ

                ชีวิตของข้าฯ         อยู่ในหัตถา           ทรงเอื้อเอาภาร

ทุกอย่างประเสริฐ                เลิศล้ำโอฬาร        สิ่ง ธ ประทาน      ล้วนแต่ดีหลาย

                ข้าฯ ขอสรรเสริญ                มิได้ห่างเหิน         ค่ำเช้าเพลาราย

ทรงนำข้าพระองค์              เดินตรงเป้าหมาย ค่ำคืนมิวาย            มโนธรรมเตือนตน

                ข้าฯ ยังตระหนัก  พระองค์ทรงรัก   สถิตชิดสกนธ์

มิมีอันใด                ทำให้กังวล           ข้าฯ มั่นในผล       จงรักภักดี

                ข้าฯ เปี่ยมสุขใจ    ศรัทธาเลื่อมใส     ต่อองค์ทรงศรี

รู้สึกปลอดภัย        หทัยยินดี               สุขเกษมเปรมปรีดิ์               เนืองนิตย์นิรันดร์

                เหตุว่าพระองค์    จะไม่ใสส่ง           ข้าฯ สู่โลกันต์

ผู้ทรงรักใคร่         จักไม่รับทัณฑ์      ให้ดับชีวัน            สู่แดนมรณา

                พระเจ้าทรงชี้       วิถีชีวี      สุขสันต์หรรษา

ข้าฯ แสนสุดที่      ยินดีปรีดา              เหตุก็เพราะว่า      ธ สถิตในใจ

                ข้าฯ ร่าเริงอยู่        เพราะทรงอุ้มชู    เคียงคูหทัย

ทรงช่วยให้รอด   ตลอดร่ำไป            ข้าฯ ขอวอนไหว้ เชิดชูบูชา

 

บทที่ 17 คำอธิษฐานเพื่อให้พ้นจากการถูกกดขี่

                ข้าแต่พระเป็นเจ้าจอมราชา               โปรดเมตตาฟังคำพร่ำทูลขอ

โปรดช่วยยลสนพระทัยไม่รั้งรอ                      ข้าฯ ไม่ล่อลวงชนกนระราน

พระองค์ทรงตัดสินเข้าข้างข้าฯ                        เพราะเหตุว่าทรงประจักษ์ซึ่งหลักฐาน

ว่าสิ่งใดถูกต้องทำนองการณ์                            สิ่งใดพาลผิดโทษโฉดกระทำ

                พระองค์ทรงทราบในดวงใจลูก       ทรงพันผูกเสด็จมาคราคืนค่ำ

ทรงตรวจถ้วนถี่นักหลักเที่ยงธรรม  มิพบกรรมก่อผิดติดกายา

ข้าฯ ไม่กล่าวหยาบช้ามารยายั่ว                         ไม่ทำชั่วเหมือนเขาเหล่าบาปหนา

ไม่แรงร้ายคล้ายทมิฬโหดวิญญา                      ขอสัญญาเชื่อฟังคำสั่งพระองค์

ข้าพระองค์เดินตามธรรมวิถี                              ของภูมีที่ทรงสั่งดั่งประสงค์

มิหลงพรากจากทิศผิดจำนง                               ยึดมั่นคงตรงที่สุดชีวัน

                โอ้พระเจ้า ข้าฯ ทูลมีมูลเหตุ               เพราะทรงเดชทรงสดับตอบรับสรรพ์

โปรดหันมาฟังคำพร้องรำพัน                          วอนทรงธรรม์เมตตาทุกราตรี

พระผู้ช่วยให้อรอดของข้าเอ๋ย                           โปรดทรงเผยความรักทรงศักดิ์ศรี

ที่พระองค์ประทานมาด้วยปรานี                      พ้นไพรีเมื่อสนิทชิดทรงธรรม์

                โปรดคุ้มครองข้าฯ ไว้ดังนัยน์เนตร  ปกป้องเกศซ่อนไว้ใต้ปีกสวรรค์

โปรดให้พ้นศัตรูจู่โรมรัน                                  โปรดคุ้มกันพ้นหมู่ผู้เกลียดชัง

                เขาไม่มีเมตตามาค้ำจิต                         มีจริตยโสเปี่ยมโอหัง

ทั้งวาจาพาทีมิน่าฟัง                                            เหมือหนึ่งดังเคืองขัดตัดไมตรี

ไม่ว่าข้าฯ จะหันห่างไปทางไหน                     พวกเขาไซร้อยู่รอบขอบวิถี

คอยเวลาหาจังหวะจะโจมตี                               ฉุดข้าฯ นี้ล้มลุกลงคลุกดิน

เขาเปรียบเหมือนเสือดาวร่างยาวใหญ่            ซ่อนตัวในที่ร้างข้างก้อนหิน

เพื่อจับเหยื่อฉีกกัดขาดเป็นชิ้น                         หมู่ไพรินดักหน้าข้าฯ เช่นกัน

                เชิญเสด็จมาเถิดพระเจ้าข้า โปรดขวางหน้าศัตรูผู้แข็งขัน

โปรดช่วยข้าฯ ให้พ้นคนอธรรม์                       ปราบปาดฟันด้วยดาบอาบฤทธี

โปรดให้ข้าฯ รอดพ้นคนชั่วช้า                         ด้วยฤทธาขององค์พระทรงศรี

โปรดช่วยข้าฯ ให้พ้นคนมั่งมี                            ทุกอย่างที่เขาปองสมต้องการ

โปรดลงโทษเขาให้ได้เจ็บปวด                         โปรดทรงหวดแซ่กระหน่ำซ้ำสังขาร

ให้ได้รับทุกข์แทนแสนทรมาน                        ถึงลูกหลานเหลนทอดตลอดไป

                เพราะข้าฯ อยู่ในระบอบชอบธรรมยิ่ง            จะเฝ้านิ่งดูพระองค์อย่าสงสัย

เมื่อข้าฯ ตื่นแสนยินดีปีติใจ                               ทรงอยู่ใกล้ข้าฯ ชิดนิจกาล

  

บทที่ 18  บทเพลงของดาวิดเรื่องการช่วยกู้

                ข้าแต่องค์พระเจ้าข้าฯ เฝ้าภักดิ์          ด้วยแสนรักพระองค์แน่ไม่แปรฝัน

พระองค์ทรงคุ้มครองคอยป้องกัน                   เป็นเกราะกั้นบังตนให้พ้นภัย

พระเจ้าช่วยข้าฯ ไว้ในหัตถ์อ้อม                       ทรงเป็นป้อมแข็งกล้าได้อาศัย

พระเป็นเจ้าของข้าฯ ห่วงอาลัย                         สนพระทัยพิทักษ์รักข้าฯ จริง

ข้าพระองค์ปลอดภัยเมื่อใกล้ท่าน                    เหมือนโล่กั้นข้าฯ ไว้อันใหญ่ยิ่ง

ทรงคุ้มกันรักษาข้าฯ พึ่งพิง                               ไม่ทอดทิ้งช่วยตลอดปลอดภัยครัน

ข้าพระองค์เพ้อพร่ำร่ำร้องทูล                           ทรงเกื้อกูลข้าฯ รอดตนภัยพ้นผ่าน

ช่วยให้พ้นศัตรูพ้นหมู่มาร                 สาธุการข้าฯ สารเสริญเยินยอองค์

                ความตายรัดข้าพระองค์ลงกลิ้งเกลือก  แน่นเหมือนเชือกขมวดเส้นแทบเป็นผง

ความพินาศม้วนตัวหมุนวุ่นเป็นวง                  เหนือข้าฯ คงเหมือนคลื่นกลืนหาดทราย

ความตายรัดข้าฯ แน่นแสนสะท้าน  สะท้อนมานวิตกอกสลาย

อีกหลุมศพก็รอข้าฯ ให้มาตาย                           เหมือนกับร้ายดักซุ่มรุมจับไว้

ในยามยากข้าฯ ทูลขอรอพระเจ้าช่วย              เอื้ออำนวยเมตตาคุ้มข้าฯ ใกล้

ข้าฯ ยินเสียงตนลั่นสั่นรัวไป                             กังวานในพระวิหารเรียกขานมา

เสียงร้องทูลวอนขอต่อพระองค์                       แจ้งจำนงโปรดช่วยด้วยเถิดหนา

เสียงสะท้อนถึงพระกรรณท่านนั้นมา            เสียงของข้าฯ ยินถึงองค์พระทรงชัย

                แล้วพื้นดินเลื่อนลั่นดูสั่นเร่า             รากภูขาสะท้านโยกหวั่นไหว

เพราะพระเจ้าทรงพิโรธโกรธสุดใจ                จึงทำให้ทั่วไหล่เขาร้าวสะเทือน

ช่องพระนาสิกท่านมีควันพลุ่ง                         ดูโรจน์รุ่งไฟแลบแปลบปลาบเคลื่อน

มีถ่านลุกเปลวลามตามโอษฐ์เบือน                   ดูเสมือนทั่วพักตร์นี้มีไฟรุม

พระองค์ทรงเผยช่องเปิดท้องฟ้า                      เสด็จมาบนเมฆคล้ายลอยขึ้นเป็นกลุ่ม

เมฆมืดหนาใต้พระบาทพาดเกาะกุม               ลอยปกคลุมทั่วไปในนภา

พระองค์ทรงเครูบบนสวรรค์                            เหาะเร็วพลันปานลมกรดลดเลี้ยวหล้า

ความมืดหุ้มห่อพระเจ้าไว้ยามไคลคลา            กลุ่มเมฆหนาอุ้มน้ำตามล้อมองค์

ดูสายฟ้าเบื้องหน้าพระเป็นเจ้า                         คอยนำเอาลูกเห็บลิ่วปลิวสูงส่ง

ทั้งถ่านไฟไหม้ลุกร้อนร่อนมาลง                     ลอยแล่นตรงฝ่าเมฆดำคล้ำมืดมัว

                สุรเสียงพระสูงสุดดุจฟ้าร้อง             เสียงกึกก้องแสนไกลยินไปทั่ว

ฟ้าแลบไล่ศัตรูลี้หนีรอดตัว                                ต่างเกรงกลัววิ่งวนจนหนทาง

เหมือนทรงยิงด้วยธนูไล่ขู่ฆ่า                            ระดมมาลูกธนูพรูมิสร่าง

ให้ข้าศึกแตกกระจายแทบวายวาง                    ถอยหนีห่างชุลมุนดูวุ่นวาย

ทรงให้เขาเห็นถึงสุดสมุทรลึก                          มิได้นึกบังรากภพลบโลกหาย

พระเจ้าทรงตวาดขู่ศัตรูร้าย                                มิรู้วายด้วยโทสะของพระองค์

                พระเจ้าทรงเอื้อมพระหัตถ์เข้าจัดสรร   จากสวรรค์มาฉุดข้าฯ เมตตาส่ง

ขึ้นจากสุดทะเลใหญ่ให้คืนคง                          พระเจ้าทรงชักจูงพยุงนำ

โปรดช่วยข้าฯ รอดตนพ้นอำนาจ                     อันร้ายกาจของศัตรูผู้เหยียบย่ำ

พ้นจากผู้เกลียดชังข้าฯ มาประจำ                     พวกเขาซ้ำเก่งกว่าข้าฯ มากครัน

พวกเขาทำร้ายข้าฯ คราเดือนร้อน                    ทรงอาทรปกปักพิทักษ์มั่น

ทรงช่วยข้าฯ พ้นภัยใฝ่ป้องกัน                         เพราะทรงธรรม์พอพระทัยในข้าฯ เอย

                พระเจ้าทรงปูนบำเหน็จพิเศษล้ำ      เพราะข้าฯ กอปรชอบธรรมนำประจักษ์

ทรงอวยพรข้าฯ ล้นท้นความรัก                        เพราะตระหนักไม่ทำผิดคิดสิ่งดี

ข้าพระองค์เริ่มริปฏิบัติ                                       ตามบัญญัติพระเจ้าสั่งถ้วนถี่

ไม่กบฎทรยศคดวจี                                              ต่อภูมีพระเป็นเจ้าที่เคารพ

ธรรมบัญญัติของพระเจ้าเฝ้าถือมั่น                  ไม่มีวันขัดคำสั่งทั้งสยบ

ทรงทราบว่าข้าฯ ไม่ผิดคิดทวนทบ   ทำดีครบครองตัวพ้นชั่วครัน

เพราะข้าฯ เป็นคนชอบธรรมล้ำเลิศดี              พระองค์มีบำเหน็จให้ไว้แม่นมั่น

พระองค์ทราบดียิ่งสิ่งสำคัญ                              ตัวข้าฯ นั้นปราศความผิดปลิดบาปมวล

                พระเจ้าทรงยึดถือความซื่อตรง         อย่างมั่นคงต่อคนซื่อถือสัตย์ถ้วน

ทรงดีต่อผู้ดีแท้ไม่แปรปรวน                             ตามสมควรแห่งความดีมีในตน

ทรงมอบความเป็นมิตรสนิทให้                        กับคนใจสะอาดทั่วไม่มัวหม่น

แต่ทรงเป็นปรปักษ์หักโค่นคน                         ชั่วร้ายจนพระองค์ทรงระอา

พระองค์ช่วยคนที่มีใจถ่อม                                ยอมอ่อนน้อมชีวีมีคุณค่า

แต่ทำให้คนจองหองหมองอุรา                        ต้องก้มหน้าสยบยอมและถ่อมตัว

                พระเจ้าทรงประทานแสงแจ้งสว่าง  แจ่มกระจ่างให้ข้าฯ จ้องมองเห็นทั่ว

พระเจ้าทรงขับไสไล่ความมัว                            มืดสลัวหมดไปสดใสพลัน

พระองค์ให้ข้าฯ นี้มีกำลัง                                  อันเข้มขลังสู้ข้าศึกไม่นึกหวั่น

เอาชนะเมื่อต่อต้านหาญประจัญ                      เขาป้องกันไม่พ้นจนปราชัย

พระเป็นเจ้าองค์นี้ช่างดียิ่ง                                 ทำทุ่งสิ่งดีเลิศประเสริฐให้

พระวจนะของพระเจ้าช่างเร้าใจ                      เชื่อถือได้จริงแท้ทั้งแน่นอน

พระองค์เป็นดุจโล่ตั้งกำบังตน                         ให้ปวงชนพำนักหลบพักผ่อน

เป็นที่พึ่งคุ้มกันนิรันดร                                      ทรงอาทรผู้รอขอคุ้มครอง

                พระองค์เป็นพระเจ้าแท้แต่องค์เดียว  ทรงข้องเกี่ยวป้องกันกั้นเราผอง

ทรงนำชีพปลอดภัยในครรลอง                        ทรงประคองข้าฯ เข้มแข็งแกร่งกายา

พระองค์ทำให้ข้าฯ ก้าวหน้าตรง                      อย่างมั่นคงเหมือนกวางย่างสง่า

คุ้มครองข้าไว้บนเขาเนานานมา                       ปกป้องข้าฯ ปลอดภัยไม่แผ้วพาล

พระองค์ฝึกข้าฯ ไว้ให้ออกศึก                           ที่เหิมฮึกกล้าแกร่งกำแหงหาญ

จะได้ใช้ธนูแข็งแรงทนทาน                             ยิงหมู่มารผลาญล่าปัจจามิตร

                พระเจ้าโปรดคุ้มครองป้องกันด้วย  เพราะทรงช่วยรักษาข้าฯ เต็มจิต

จึงทำให้ข้าฯ ยิ่งใหญ่ได้เป็นนิจ                        พระทรงฤทธิ์เรืองอำนาจข้าฯ ปราศภัย

ทรงคุ้มข้าฯ มิให้เป็นเช่นเชลย                          ข้าฯ ไม่เคยล้มลงยืนตรงได้

ข้าฯ ไล่ตามศัตรูทันจับมันไว้                             ไม่หยุดให้กว่าศัตรูหมู่พาลแพ้

ข้าฯ ตีเขาล้มกลิ้งลงนิ่งแนบ                              เขานอนแนบแทบเท้าข้าฯ ทำท่าแย่

ทรงเพิ่มแรงทำสงครามตามดูแล                      สิ่งที่แน่คือมีชัยในศัตรู

ทรงทำให้ศัตรูลี้วิ่งหนีข้าฯ                                 ต้องหลบหน้าถอยร่นไม่ทนอยู่

ข้าฯ ทำลายคนเกลียดข้าฯ หาเอ็นดู                  ปราบชนผู้รังเกียจข้าฯ มาทุกราย

พวกเขาร้องร่ำขอรอช่วยเหลือ                          หาใครเอื้อไม่เห็นมาเร้นหาย

เขาร้องทูลขอพระองค์ทรงผ่อนคลาย              ฤาสมหมายพระองค์ไม่ตอบเลย

ข้าพระองค์ขยี้เขาคล้ายฝุ่นผง                            กลิ้งเกลือกลงอย่างธุลีที่ระเหย

ปลิวฟุ้งลอยคล้อยตามลมรำเพย                        ข้าฯ เหยียบเขาเฉลยเหมือนโคลนโดนย่ำยี

                พระองค์ช่วยข้าฯ พ้นคนกบฏ           ทรงกำหนดข้าฯ ปกครองผองชาติที่

ตัวข้าฯ ไซร้ไม่รู้จักหนักฤดี                                ชนเหล่านี้ตกอยู่ในใต้ปกครอง

เมื่อเขายินคำสั่งเชื่อฟังข้าฯ                                กราบเบื้องหน้าข้าฯ ทุกคนชนชาติผอง

พวกเขาหมดความกล้าท่าลำพอง                      เดินจดจ้องจากป้อมพลันตัวสั่นเทา

                พระเจ้าผู้ทรงพระชนม์บนสวรรค์  ข้าฯ ขอสรรเสริญทรงป้องคุ้มครองเฝ้า

ทรงช่วยให้รอดมานมานานเนา                       ขอน้อมเกล้าประกาศไท้ใหญ่ยิ่งนัก

พระองค์ให้ข้าชนะหมู่ข้าศึก                             ปัจจนึกหลบหายไม่ประจักษ์

ทรงให้ชนต่างชาติมาสามิภักดิ์                         สมานสมัครใต้อำนาจทุกชาติไป

ทรงช่วยข้าฯ รอดตนพ้นศัตรู                            ชนะหมู่ไพรีโจมตีได้

ขอพระทรงคุ้มครองป้องกันภัย                        ให้ห่างไกลจากคนโหดโฉดชั่วครัน

ข้าจะหมั่นสรรเสริญเยินยอองค์                       ผู้สูงส่งทรงฤทธิ์สถิตมั่น

ท่ามกลางชนชาตินานาทั่วหน้ากัน                  ตัวข้าฯ นั้นครวญเพลงก้องซ้องสักการ

                พระเจ้าโปรดให้กษัตริย์ที่จัดตั้ง        ชนะครั้งยิ่งใหญ่ไล่ต่อต้าน

ทรงรักผู้เลือกสรรมั่นคงนาน                            รักวงศ์วานกษัตรารักดาวิด

 

บทที่ 19 พระราชกิจ และพระบัญญัติของพระเจ้า

                ฟ้าสำแดงพระสิริของพระเจ้า           ให้พวกเราได้เห็นชัดเจนแจ้ง

หัตถกิจทรงกระทำนำแสดง                              กระจ่างแจ้งเจนใจยามได้ยล

ทุกวันฟ้าประกาศกิจกรรม                                 อันเลิศล้ำวันต่อไปในแห่งหน

ทุกคืนค่ำประกาศซ้ำย้ำกมล                               ประกาศจนคืนต่อไปให้ได้ยิน

ไม่จำเป็นต้องกล่าวเป็นถ้อยคำ                          หรือเพ้อพร่ำวาจาใดรู้ได้สิ้น

แต่กระนั้นฟ้าร้องก้องแผ่นดิน                         ทั่วโลกยินทุกทิวาและราตรี

ทรงจัดตั้งกระโจมในท้องฟ้า                            กำหนดให้สุริยาสง่าศรี

เป็นเข้าบ่าวเข้มแข็งแกร่งฤทธี                          จรลีย่างเท้าก้าวออกมา

ประดุจนักกีฬาผู้กระหาย                                   เตรียมใจกายพร้อมสู้อยู่ทุกท่า

โคจรรอบขอบฟ้าไกลสุดสายตา                       ทุกชีวาหลบร้อนรนไม่พ้นเลย

 

กฎของพระเจ้า (กลอนหก)

                 กฎของพระเจ้าแสนดี                         นำชีวีใหม่สดใส

คำสั่งขององค์ทรงยศ                                          จำจดเชื่อฟังวางใจ

ประทานปัญญาข้าทาส                                       ที่ขาดคิดชอบมอบให้

เชื่อพระเจ้าสุขล้นชนใด                                    บัญญัติพระเจ้าไซร้เที่ยงธรรม

เกิดความเข้าใจแท้จริง                                        ควรยิ่งนมัสการเช้าค่ำ

ตัดสินก็ยุติธรรม                                                   สรรคำเทิดไท้ไป่มี

ปรารถนามากกว่าทองคำ                                   หวานล้ำน้ำผึ้งรวงที่

บริสุทธิ์ใหม่สดรสดี                                            เป็นที่ชื่นชมสมปอง

โปรดให้ความรู้แก่ข้า                                          ทาสารับใช้ไวว่อง

บำเหน็จพระเจ้ามอบครอบครอง                      แต่ต้องทำตามบัญชา

                ความผิดทำไปไม่รู้                               เอ็นดูยกโทษโปรดข้าฯ

อภัยบาปแฝงเร้นวิญญา                                      รักษาให้รอดปลอดภัย

ให้พ้นจากสิ่งที่เห็น                                            ชัดเจนคือบาปหยาบใหญ่

อย่าให้บาปคุมข้าฯ ไว้                                         เป็นไทไม่ต้องจองจำ

ข้าฯ จะเป็นคนดียิ่ง                                              ปราศสิ่งเหลวไหลใฝ่ต่ำ

ขอพระเจ้าทรงรับถ้อยคำ                                   ช่วยนำดวงจิตคิดดี

ข้าแต่พระเจ้าข้าฯ วอน                                       ขอซ่อมข้าฯ ไว้ในที่

หลบเร้นภัยกล้ำย่ำยี                                             ไถ่ชีวีรอดปลอดภัย

 

บทที่ 20 คำอธิษฐานเพื่อชัยชนะ  (กลอนแปด)

                ขอพระองค์ตอบสนองเมื่อครองทุกข์              ที่เร้ารุกลำบากยากหม่นหมอง

ขอพระเจ้าของยาโคบโอบประคอง                                     ทรงปกป้องพิทักษ์รักษ์จริงใจ

โปรดทรงช่วยท่านจนพ้นสถาน                                       พระวิหารของพระองค์ทรงยิ่งใหญ่

จากภูเขาศิโยนอยู่โพ้นไกล                                                พระเดชไท้ช่วยเหลือเอื้อเฟื้อมา

ขอพระองค์ทรงรับรองของถวาย                                     มีมากมายทั้งผองของท่านหนา

พระองค์ทรงพอพระทัยใฝ่ศรัทธา                                   เครื่องบูชาของท่านอันมากมี

ขอทรงให้ท่านได้ในสิ่งสรรพ์                                          สมใฝ่ฝันปรารถนามาเต็มที่

ให้แผนการทั้งสิ้นน่ายินดี                                                 จิตเปรมปรีดิ์สัมฤทธิ์ผลดลบันดาล

เราโห่ร้องยินดีท่านมีชัย                                                     สมหทัยขอฉลองซ้องขับขาน

สรรเสริญองค์ทรงเลิศพร้อมน้อมสักการ                        โปรดประทานตามท่านขอรอคอยพลัน

                บัดนี้ข้าฯ แจ้งในพระทัยประสงค์                    ว่าพระองค์ให้กษัตริย์ที่จัดสรร

ทรงเลือกไว้มีชัยชนะครัน                                                 จอมราชัยที่พระองค์ทรงสรรไว้

พระองค์ทรงตอบถ้อยร้อยวาจา                                        จากฟากฟ้าสวรรค์ที่พิสุทธิ์ใส

ให้ชนะด้วยเดชององค์พระทรงชัย                                 อันยิ่งใหญ่แห่งพระเจ้าของเรานี้

บางคนต่างวางใจในรถศึก                                                บางคนนึกวางใจม้ากล้าเต็มที่

แต่เราวางใจพระองค์ทรงฤทธี                                          พระผู้มีฤทธาของข้าพระองค์

เขาหกล้มจมคว่ำคะมำนิ่ง                                                   สะดุดกลิ้งไม่เป็นท่าพาซ้ำส่ง

ส่วนเราลุกขึ้นพลันอย่างมั่นคง                                         เรายืนตรงอยู่ได้ไม่เอนเอียง

                ขอทรงโปรดให้กษัตริย์ขัตติยะ                         รบชนะมีชัยไม่ต้องเสี่ยง

พระเจ้าตอบสนองถ้อยร้อยสำเนียง                                    เราส่งเสียงทูลขอต่อพระองค์

 

บทที่ 21 คำสรรเสริญเพราะได้รับการช่วยกู้ให้พ้นจากศัตรู 

(กลอนบทละคร)

                องค์กษัตริย์สุดแสนจะชื่นบาน                         เพราะพระเจ้าประทานพลังสมร

กษัตริย์ทรงชนะดัสกร                                                        เพราะมีพระพรช่วยอวยชัย

พระเจ้าประทานสิ่งประสงค์                                            กษัตริย์จึงทรงสุขสดใส

พระเจ้าตอบสนองทุกครั้งไป                                            ที่กษัตริย์พิไรทูลวิงวอน

พระเจ้าเสด็จมาหากษัตริย์                                                  พร้อมทั้งเศวตฉัตรอนุสรณ์

ทรงสมมงกุฎเกียรติขจร                                                     สุพรรณบวรอันเกรียงไกร

กษัตริย์ทูลขอซึ่งชีวิต                                                           พระเจ้าทรงฤทธิ์พิสมัย

ประทานชันษาสืบสืบไป                                                   ชนมายุไซร้ยิ่งยืนนาน

กษัตริย์รุ่งโรจน์จรัสศรี                                                       เพราะพระเจ้ามีสมัครสมาน

ทรงอวยพรผาสุกทุกประการ                                            ทั้งยังประทานเกียรติคุณ

พระเจ้าประทานพรกษัตริย์                                               ตลอดกาลเด่นชัดทรงเกื้อหนุน

กษัตริย์โสมนัสกุศลบุญ                                                      เพราะเจ้าพระคุณแนบหทัย

                กษัตริย์วางใจในพระเจ้า                                    เสวยราชย์รบเท่าอายุขัย

ก็เพราะพระเจ้าพอพระทัย                                                รักมั่นคงในพระราชา

                กษัตริย์จักจับฝ่ายศัตรู                                          รวมทั้งพวกผู้มิปรารถนา

ครั้นเมื่อกษัตริย์เสด็จมา                                                      ทรงลงอาชญาทุกทุกคน

                พระพิโรธคนเหล่านั้น                                       อัคคีจักพลันแสดงผล

เผาผลาญชีวิตในบัดดล                                                      สมแก่โทษตนมิพ้นไป

                กษัตริย์จักทรงให้ประหาร                                 เผ่าพงศ์บุตรหลานถึงตักษัย

ฝ่ายกบฎทรยศต้องบรรลัย                                                  แผนการนั้นไซร้ไม่สมปอง

                กษัตริย์จักยิงด้วยธนู                                            จนเขาวิ่งกรูเผ่นผยอง

ข้าแต่พระเจ้าผู้เรืองรอง                                                     พระผู้ปกครองพลโยธา

                พระเจ้าผู้ทรงพลังเลิศ                                         เชิญเสด็จมาเถิดดั่งปรารถนา

เราจักร้องเพลงเพื่อบูชา                                                     สรรเสริญฤทธาของพระองค์

 

บทที่ 22 บทคร่ำครวญ และสดุดี (กลอนแปด)

                ข้าแต่พระเจ้าของข้าเอ๋ย                                     ไฉนเลยทิ้งไปไม่เหลียวหลัง

ข้าพระองค์อ่อนระโหยโรยกำลัง                                     หมดความหวังร้องขอต่อพระองค์

ข้าฯ ร้องทูลประณามยามกลางวัน                                    แต่ทรงธรรมเฉลยต่อข้อประสงค์

ข้าฯ ร้องทูลยามราตรีมีจำนง                                              แต่พระองค์มิทรงเอื้อช่วยเหลือมา

อิสราเอลแซ่ซ้องร้องสรรเสริญ                                        และเทิดเทินพระองค์ไว้ใส่เกศา

เห็นพระองค์ทรงศักดิ์สิทธิทรงฤทธา                              ได้เมตตาช่วยเขาเหล่าบรรพชน

พวกเขาร้องทูลขอความช่วยเหลือ                                    พระองค์เอื้อเกื้อกูลเพิ่มพูนผล

พ้นผองภัยไร้ทุกข์สุกกมล                                                  ไม่อับจนเมื่อขอต่อภูบาล

ส่วนข้าฯ น้อยถูกเกลียดและเดียดฉันท์                           ดุจหนอนอันต่ำเติ้ยเดียรัจฉาน

เขาเยาะเย้ยเปรยด่าดั่งสาธารณ์                                         ถึงวงศ์วานหยามว่าให้อาดูร

เขาว่า เจ้าพึ่งพาพระเป็นเจ้า                                           เหตุใดเล่า ธ ไม่เอื้อช่วยเกื้อหนุน

เขาไม่รู้ซึ้งถึงพระคุณ                                                         ทรงค้ำจุนชีพข้าฯ มาแต่เยาว์

พระองค์เป็นพระเจ้าแห่งตัวข้าฯ                                     แต่เกิดมาเป็นทารกปกปักเฝ้า

ความเดือดร้อนกรายมาทรงบรรเทา                               ช่วยปัดเป่าพ้นไปห่างใจกาย

                โปรดอย่าจากข้าฯ ไปห่างไกลข้าฯ                   เพราะคณาศัตรูจู่โจมหมาย

เขาล้อมรุกบุกมาท่าดุร้าย                                                    ดั่งวัวควายคะนองบ้าจากบาชาน

อ้าปากกว้างดังสิงห์เสือเมื่อคำราม                                   โลดแล่นตามฉีกข้าฯ เป็นอาหาร

ข้าฯ หมดแรงกายใจไม่อาจทาน                                        แทบวายปราณดับดิ้นสิ้นชีพไป

กระดูกข้าฯ แทบจะแยกแตกสลาย                                   ให้กระหายโหยอ่อนร้อนไฉน

ลิ้นแห้งติดเพดานปานย่างไฟ                                           ทรงทิ้งให้วายวางกลางมรรคา

                อสูรร้ายต่างชิงวิ่งไล่รุด                                      ดูประดุจฝูงสุนัขพบภักษา

เขาฉีกทิ้งมือเท้าเอาชีวา                                                      กัดมังสาแทะกระดูกถูกทารุณ

เหล่าศัตรูพากันจ้องมองดูข้าฯ                                           เอาเสื้อผ้าข้าฯ แบ่งปันกันว้าวุ่น

เสื้อคลุมทับจับสลากหากมีบุญ                                          โชคค้ำจุนเป็นเจ้าของดังต้องการ

                ข้าแต่พระเป็นเจ้ายอดเคารพ                             ข้าฯ น้อมนบภาวนาอธิษฐาน

ขออย่าจากข้าฯ ไปให้เนิ่นนาน                                         ขอภูบาลรีบมาช่วยข้าเทอญ

                โปรดช่วยข้าฯ พาพ้นจากคมดาบ                      โปรดกำราบสุนัขร้ายให้ห่างเหิน

โปรดให้พ้นเสือสางหว่างทางเดิน                                  อย่าเผชิญวัวบ้าจาก บาชาน

ข้าพระองค์จะเล่าให้เขารู้                                                  ท่ามกลางหมู่ประชากรทุกถิ่นฐาน

ถึงสิ่งที่พระองค์ทรงบันดาล                                             ให้ข้าฯ ผ่านพ้นภัยดั่งใจจินต์

                จงสรรเสริญพระองค์เถิดผู้รับใช้                  จงกราบไหว้แซ่ซ้องทุกท้องถิ่น

อิสราเอลจงวันทาเป็นอาจิณ                                              ให้ทราบสิ้นจากฟ้าถึงบาดาล

เชื้อสายของยาโคบผู้โอบอ้อม                                           จงพรักพร้อมน้อมเทิดพระเกียรติขาน

ประสานเสียงแซ่ซ้องสาธุการ                                          แต่ภูบาลพระเจ้าของเราเอง

พระองค์ไม่ทิ้งคนที่จนยาก                                                ผู้ลำบากทนทุกข์ถูกข่มเหง

พระองค์ทรงอยู่ใกล้ไม่หวั่นเกรง                                     ทรงช่วยเองเมื่อเขาทูลทรงจุนเจือ

ท่ามกลางหมู่ผู้ประชุมเป็นกลุ่มใหญ่                               ข้าฯ เต็มใจกล่าววจีมิรู้เบื่อ

ถึงสิ่งที่พระองค์ทรงโอบเอื้อ                                            เต็มพระทัยช่วยเหลือเอื้ออารี

ข้าพระองค์จะถวายเครื่องบูชา                                          ตามสัญญาให้เห็นเป็นสักขี

ต่อหน้าผู้จงรักและภักดี                                                     เพื่อศักดิ์ศรีพระเจ้าเราสัญญา

คนจนยากก็จะมีเช่นที่หวัง                                                สมฤทธิ์ดังจิตมาดปรารถนา

ขอให้เขารุ่งเรืองทั่วชั่วกัลปา                                             ผู้เข้ามาจะเคารพนบพระองค์

                ชาติทั้งปวงจะคำนึงถึงพระเจ้า                         ทุกพงศ์เผ่าใดใดใคร่ประสงค์

จะหันมากราบไหว้ใจมั่นคง                                              เทิดพระองค์เป็นกษัตริย์ขัตติยา

พระองค์ทรงปกครองชาติต่าง ๆ                                      เป็นแบบอย่างชวนให้นึกรำลึกหา

เหล่าชนผู้ต้องดับลับชีวา                                                   ต่างวันทาด้วยถ่อมน้อมจิตใจ

คนจองหองก็จะกลับรับน้อมนบ                                      ยอมเคารพบูชาทรงยิ่งใหญ่

ชนชั้นหลังปรนนิบัติซื่อสัตย์ไซร้                                    ภักดีในพระเป็นเจ้าเฝ้าการุญ

เขาจะเล่าต่อไปให้รุ่นหลัง                                                 ได้รับฟังเรื่องพระองค์ทรงเกื้อหนุน

ช่วยคนของพระองค์ไว้ในพระคุณ                                  ชนทุกรุ่นซาบซึ้งในพระทัยเทอญ

 

บทที่ 23 พระเจ้าทรงเลี้ยงดูข้าพเจ้าดุจเลี้ยงแกะ

                พระเจ้าทรงเป็นผู้เลี้ยงดูข้า                                ประทานมาสารพัดไม่ขัดสน

ทรงนำข้าสู่จุดหมายแหล่งสายชล                                    สงัดเงียบไกลผู้คนได้อาบกิน

                ทรงให้ข้าพักผ่อนนอนบนหญ้า                       เขียวสดชื่นรื่นตาอารมณ์ถวิล

เพิ่มพลังวังชาเป็นอาจิณ                                                    ไม่สุดสิ้นอุปถัมภ์นำมรรคา

ไปตามทางชอบธรรมแม้ลำบาก                                        มืดมิดมากก็ไม่หวั่นขวัญผวา

เพราะไม้เท้าไม้ขอชลอพา                                                 ปลอบประโลมอารักขาข้าปลอดภัย

                พระองค์ทรงจัดสำรับต้อนรับข้า                      ไว้ต่อหน้าศัตรูผู้ยิ่งใหญ่

ทรงชโลมกระแจะจันทน์อันชื่นใจ                                 ขันทุกใบก็เต็มล้นคณนา

                ขอความดีและความรักอันศักดิ์สิทธิ์                 โปรดตามติดชั่วฤดีชีวิตข้า

เข้าพำนักในนิเวศน์มโหฬาร์                                            แห่งพระเจ้าจอมราชาตลอดกาล
 

บทที่ 24 จอมกษัตรา

                โลกนี้กับสรรพสิ่งที่มีชีวา                                  พระบิดาของเราเป็นเจ้าของ

ใต้โลกมีน้ำลึกเป็นฐานรอง                                               ทรงครอบครองทั่วไปในพิภพ

บนภูขาขององค์ทรงฤทธี                                                   ไม่เคยมีผู้ใดได้ประสบ

พระวิหารบริสุทธิ์ที่เคารพ                                 ต้องน้อมนบเชื่อพึ่งจึงเข้ามา

บุคคลใดสะอาดงามในความคิด                                       รวมทั้งกิจที่ทำล้ำเลิศค่า

ผู้รักษาคำมั่นและสัญญา                                                    ไม่ใฝ่หารูปเคารพนบกราบกราน

พระเจ้าทรงอวยพรเผยวจี                                                  คนเช่นนี้บริสุทธิ์ทรงเรียกขาน

ให้เฝ้าพระเจ้าของยาโคบด้วยเบิกบาน                            ทรงประทานอนุญาตประกาศไป

                เปิดประตูโบราณไว้ให้กว้างขวาง                    เตรียมที่ทางรักกษัตริย์ผู้ยิ่งใหญ่

จอมกษัตริย์จะเสด็จมาโดยไว                                            ท่านผู้ใดคือกษัตริย์ขัตติยา

จอมกษัตริย์เสด็จมาปรากฏ                                                เกียรติยศกำจายไปทั่วหล้า

พระองค์เป็นพระเจ้าจอมโยธา                                         โมทนาพระคุณเทิดทูนองค์

  

บทที่ 25 คำอธิษฐานขอพระเจ้าทรงนำการอภัยและทรงปกป้อง

                ข้าแพระเป็นเจ้าเนายืนยง                                  ข้าพระองค์วิงวอนขอพรหนุน

ขอวางใจในพระเจ้าผู้เจือจุน                                             เกื้อการุญช่วยให้พ้นจากภัยพาล

โปรดอย่าให้อับอายพ่ายแพ้หนัก                                     ศัตรูจักย่ามใจดังไฟผลาญ

อย่าให้ผู้วางใจพ่ายแพ้ราน                                                ให้แผนการกบฏพ่ายทำลายลง

                ข้าแต่พระเป็นเจ้าผู้ปรานี                                   โปรดส่องทางนำวิถีอย่าให้หลง

โปรดสอนให้ข้ามีจิตคิดมั่นคง                                          ดำเนินตรงสัจจะตามพระทัย

ด้วยพระองค์นั้นทรงเป็นผู้ช่วย                                        กอปรไปด้วยความการุญคุณยิ่งใหญ่

ทรงความรักหนักยิ่งกว่าสิ่งใด                                          ข้าวางใจทุกทิวาราตรีกาล

โปรดทรงยกบาปผิดจิตชั่วช้า                                            ที่ทำมาแต่เยาว์วัยหลายสถาน

น้ำพระทัยพระองค์เลิศประเสริฐนาน                            ทรงประทานรักมั่นนิรันดร์มา

                พระองค์ทรงดีแท้และเที่ยงธรรม                     คนบาปล้ำทรงสอนให้รู้ว่า

ควรจะทำเช่นไรในชีวา                                                     ทรงนำพาคนถ่อมใจให้เดินตรง

ทรงสอนให้เข้าในพระทัยแน่                                          นำทางแก่ผู้ว่างใจไม่ไหลหลง                                         

เชื่อฟังในบัญญัติผองของพระองค์                                 ด้วยมั่นคงซื่อสัตย์นักรักสุดใจ

                ข้าแต่พระเป็นเจ้าโปรดรักษา                            คำสัญญายกโทษโปรดบาปให้

ด้วยบาปข้ามากเหลือเมื่อคิดไป                                         เกินอภัยหากพระองค์ทรงเมตตา

ผู้เชื่อฟังพระเจ้าของเราไซร้                                              จะทราบได้จากประสงค์พระองค์ว่า

เขาควรเดินทางใดในมรรคา                                             จึงถูกกว่าและรอดตลอดไป

จะเจริญรุ่งเรืองประเทืองล้น                                             ประสบผลคุณค่ากว่าไหน ๆ

ทั้งลูกหลานอยู่สุขไร้ทุกข์ภัย                                             ทุกถิ่นในประเทศแคว้นแสนสบาย

พระเจ้าทรงเป็นมิตรสนิทเหลือ                                        แก่ผู้เชื่อพระองค์ทรงมั่นหมาย

ทรงสอนพระบัญญัติหัดใจกาย                                        ชั่วมลายมลทินหมดสิ้นไป

                ข้าพระองค์อ่อนแอและโดดเดี่ยว                     ตัวคนเดียวพรึงพรั่นจิตหวั่นไหว

ขอพระองค์ทรงช่วยบรรเทาใจ                                         ทุกข์ใดใดอย่าซ้ำมากล้ำเกิน

ข้าพระองค์ร้องขอพระเจ้าช่วย                                         โปรดทรงอวยพรเมตตาอย่าห่างเหิน

ทรงอภัยบาปชั่วข้ามัวเพลิน                                               โปรดให้เดินทางใหม่พ้นภัยพาล

                ขอทรงทอดพระเนตรดูหมู่ปัจจา                      เกลียดช้าข้าคอยจ้องจองล้างผลาญ

มุ่งทำลายกายใจให้ร้าวราน                                               ขอประทานคุ้มภัยให้ข้าที

โปรดช่วยข้า ให้พ้นความแพ้พ่าย                                     อย่าให้อายอัปยศหมดราศี

ขอความซื่อสัตย์ป้องครองความดี                                     คุ้มข้านี้ไว้ด้วยช่วยประคอง

ช่วยคนของพระองค์ไว้ใจปอง                                         ช่วยปกป้องจากศัตรูหมู่สาธารณ์

 

บทที่ 26 คำอธิษฐานของคนดี  (กาพย์ฉบัง)

                ข้าแต่พระเจ้าโลกา                              ขอทรงกรุณา

ประกาศว่าข้าฯ ไร้ราคี       

                เพราะข้าฯ กระทำความดี                   แต่ล้วนกรณี

ถูกต้องทำนองคลองธรรม

                วางใจในองค์ผู้นำ                               นมัสการประจำ

ยึดหลักภักดีกตัญญู

                อัญเชิญองค์พระสยัมภู                       ทดลองใจดู

ทรงทราบถ่องแท้แน่พระทัย                            

                ข้าฯ คิดปรารถนาเป็นไฉน                ลึกลับภายใน

ประจักษ์วิพากษ์ฉับพลัน

                ความรักมั่นคงมิผัน                              ขององค์ทรงธรรม์

นำข้าฯ แจ่มจรัสอัตรา

                ทรงความซื่อสัตย์นักหนา                                ทั้งทรงนำพา

ชีวิตข้าฯ พ้นอันตราย

                ข้าฯ ไม่ยอมเป็นมิตรสหาย               กับพวกหยาบคาย

ต่ำทรามเหยียดหยามผู้คน

                ข้าฯ ไม่สุงสิงหมายผล                      กับเหล่าทรชน

ปากกับใจไม่ตรงกัน

                ข้าฯ เว้นคบหาสังสรรค์                      กับคนอธรรม์

หลีกลี้หนีไปไกลตา

          ข้าฯ ล้างทั้งสองหัตถา                         เพื่อปวงประชา

เห็นว่าข้าฯ ไร้มลทิน                                          

                ข้าฯ เดินนมัสการภูมินทร์                  บูชาบดินทร์

รอบแทนเปรียบแกนหทัย

                ข้าฯ ร้องเพลงด้วยเลื่อมใส รำพันพิไร

ทุกเรื่องที่ทรงบันดาล

                ข้าฯ เคารพรักพระราชฐาน               สิริพิมาน

ขององค์ผู้ทรงศักดา

                ขออย่าลงทัณฑ์โทสา                          ข้าบาทบริพาร์

พร้อมคนบาปผู้ทุรชน

                โปรดช่วยข้าฯ พ้นอกุศล                    ชะตากรรมดล

เยี่ยงฆาตกรอหังการ

                คนชั่วชั่วร้ายหลายสถาน                   ชั่วชั้นสันดาน

เตรียมทุจริตติดสินบน

                ส่วนข้าฯ มุ่งหมายใฝ่กมล                   กอบกิจมงคล

ถูกต้องถ่องแท้ทุกอัน

                เดชะพระผู้เสวยสวรรค์                      เมตาข้าฯ พลัน

ทรงอวยพิพัฒน์สวัสดี

                จึงรอดปลอดภัยทุกวิถี                         ข้าฯ ขออัญชลี

สรรเสริญต่อหน้าประชาชน

  

บทที่ 27 อธิษฐานสรรเสริญพระเจ้า

                พระเจ้าทรงโปรดสรรค์ให้ปัญญา                    และช่วยข้ามาตลอดให้รอดได้

ทรงปกป้องพ้นผ่านผองพาลภัย                                      ไม่กลัวใดเมื่อใกล้พระภูธร

เมื่อคนชั่วพยายามทำร้ายข้า                                             อาจเสียท่าสะดุดหยุดล้มก่อน

แม้กองทัพนับล้านมาราญรอน                                         ต้องม้วยมรณ์แพ้พ่ายไม่อาจผจญ

เพราะข้าอยู่ใกล้เฝ้าเจ้าเหนือหัว                                      จึงไม่กลัวภัยพิบัติไม่ขัดสน

วางใจพระเจ้าจะไม่ให้ไม่อับจน                                       ด้วยเป็นคนของพระเจ้าเนาเนิ่นนาน

                เพียงสิ่งเดียวที่ข้าเพียรเวียนปรารถนา             ได้เข้ามาสู่นิวาสพระราชฐาน

ได้รับใช้ใต้เบื้อบทมาลย์                                                     ของภูบาลตลอดชีวิตเป็นนิตย์ไป

และจะเกิดความคิดพิศวง                                                   เห็นพระองค์ทรงความดีที่ยิ่งใหญ่

กราบทูลขอต่อองค์พระทรงชัย                                         นำข้าให้สู่ที่นั่นนิรันดร์กาล

ในยามยากพระองค์ทรงพิทักษ์                                         ให้ได้พักปลอดภัยในวิหาร

โปรดรักษาข้าให้พ้นจากคนพาล                                      ในราชฐานหินผานแกร่งกล้านั้น

ข้าพระองค์ยินดีที่มีชัย                                                        ชนะในศัตรูผู้แข็งขัน

จะส่งเสียงตะโกนก้องร้องจำนรรจ์                                 สำแดงพลันชื่นล้ำความยินดี

เมื่อถวายเครื่องบูชาสักการะ                                             ข้าก็จะตะโกนร้องก้องทุกที่

เป็นบทเพลงสรรเสริญพระบารมี                                    ด้วยเปรมปรีดิ์โมทนาคุณพระองค์

ข้าแต่พระเป็นเจ้าจอมโลกา                                               โปรดฟังข้าวอนสักนิดอย่าพิศวง

โปรดเมตตาตอบคำดังจำนง                                              ที่ข้าพระองค์ร้องขอต่อสิ่งใด

เมื่อพระองค์ตรัสว่า มาหาเรา                                    ข้าพเจ้าจะรีบมามิกล้าไถล

ขอแต่อย่าได้ซ่อนพระองค์ไว้                                           ให้อยู่ไกลสายตาแห่งข้าเลย

อย่าพิโรธโกรธข้าอย่าทอดทิ้ง                                           อย่าทรงนิ่งไม่พะวงอย่าทรงเฉย

อย่าผลักไสไล่ส่งให้หลงเลย                                            พระองค์เคยช่วยให้รอดปลอดศัตรู

แม้บิดรมารดาของข้านี้                                                      ก็อาจที่จะทิ้งไปให้อดสู

แต่พระเจ้าจะคงทรงแลดู                                                  พิทักษ์อยู่เคียงข้างไม่วางตา

                โปรดสอนสิ่งที่พระองค์ทรงต้องการ              เพื่อให้งานบรรลุผลดังค้นหา

ศัตรูข้ามากล้นคณนา                                                           โปรดนำข้าให้รอดปลอดพาลภัย

เหล่าศัตรูคิดร้ายทำลายข้า                                                  มามุสาเข็ญขู่ดูเหลวไหล

โปรดอย่าทอดทิ้งข้าพระองค์ไว้                                        ตกอยู่ในศัตรูหมู่ไพรี

                ข้าพระองค์จะอยู่ดูพระเจ้า                                ดีต่อเราแน่นักเป็นสักขี

จงศรัทธาอย่าหลู่พระภูมี                                                  เมื่อยามที่ไม่สมอารมณ์ปอง

จงวางใจในองค์พระเจ้าเถิด                                             จงทูนเทิดพระองค์ยิ่งกว่าสิ่งผอง

จงวางใจในพระองค์อย่าคิดลอง                                     เราจะต้องได้ดั่งที่หวังเอย

บทที่ 28 คำทูลขอความช่วยเหลือ (กลอนบทละคร)

                ข้าแต่พระเจ้าแห่งไตรภพ                  ผู้เลอเลิศพร้อมทุกทิศา

ผู้พิทักษ์ข้าฯ ไว้แต่ไรมา                                      ข้าฯ ทูลวอนเจ้าฟ้าสุราลัย

หากว่าพระองค์มิทรงโปรด                               ข้าฯ นี้มีโทษถึงตักษัย

สู่แดนแสนอุบาทว์พินาศไป                              จักไม่พบองค์พระทรงธรรม์

                เมื่อข้าฯ ยื่นมือไปยังทิศ                      ที่สถิตพระวิหารรังสรรค์

ขอพระโปรดเอื้อเอียงพระกรรณ                     ฟังข้าฯ รำพันพิไรวอน

ข้าฯ ขอพระองค์ทรงชูช่วย                                อย่าให้ข้าฯ ม้วยเป็นเหยื่อหนอน

พร้อมกับคนชั่วผู้อาวรณ์                                    เดือดร้อนปากใจไม่ตรงกัน

                คนใดกระทำกรรมเหี้ยมโหด            ขอพระลงโทษทุกสิ่งสรรพ์

สมควรแก่โทษของการนั้น                                อย่าให้มีอันแคล้วคลาดไป

พระเจ้าทรงสรรพความดี                                   ทรงสร้างโลกนี้เป็นไฉน

เขาไม่ศึกษาให้เข้าใจ                                          ชั่วดีอย่างไรไม่นำพา

                เหตุนี้พระองค์จะลงทัณฑ์                 ทำลายผู้นั้นสิ้นหรรษา

ควรที่สมเพชเวทนา                                            เสวยผลชั้วช้าแรมนิรันดร์

ขอเชิญพี่น้องซ้องสรรเสริญ                             ให้ทรงพระเจริญ ณ สวรรค์

ทรงสดับเรื่องราวทุกสิ่งอัน                               ที่ข้าฯ รำพันทูลวิงวอน

                พระเจ้าคุ้มครองป้องกันข้าฯ             ข้าฯ จึงหรรษาสโมสร

ข้าฯ ไว้ใจในองค์พระบิดร                 ร้องเพลงถวายพรสดุดี

พระเจ้าพิทักษ์อารักขา                                        ผู่มีศรัทธาต่อทรงศรี

คุ้มครองกษัตริย์แห้งธาตรี                  จำเพาะผู้ที่ทรงเลือกไว้

                ข้าแต่พระเจ้าจอมสกล                        ทรงช่วยสาธุชนทุกสมัย

คนของพระองค์เป็นสุขใจ                                เพราะทรงอวยชัยตลอดมา

ขอทรงเป็นผู้เลี้ยงดูเขา                                       พระพรปกเกล้าทุกทิศา

เหล่าร้ายไพรีผู้บีฑา                                             พ่ายแพ้ฤทธาทุกครั้งไป

 

บทที่ 29 พระสุรเสียงของพระเจ้าในพายุ

                จงสรรเสริญพระเจ้าเฝ้านอบนบ      น้อมเคารพบูชาพระยิ่งใหญ่

ยอพระเกียรติเกริกอิทธิฤทธิ์ไกร                      ฤทธาไท้ใฝ่ยกย่องซ้องสักการ

จงสรรเสริญพระนามองค์ทรงเกียรติยศ         ให้ปรากฏทั่วไปแผ่ไพศาล

เมื่อพระเจ้าผู้พิสุทธิ์ใสหาใดปาน                     เสด็จผ่านจงกราบก้มบังคมพลัน

                ที่ทะเลลึกล้ำยินสำเนียง                     สุรเสียงพระเจ้าสั่งดังสนั่น

เมื่อฟ้าร้องทรงเปล่งเสียงสำเนียงครัน            ก้องประชันเหนือสมุทรมิหยุดยั้ง

ใคร ๆ ก็ได้ยินพระสุรเสียง                                ถ้อยสำเนียงพระเจ้าตรัสดำรัสสั่ง

สำแพงความใหญ่ยิ่งอย่างจริงจัง                      เปิดเผยทั้งฤทธิ์องค์ทรงเดชา

                พระสุรเสียงพระเจ้าของเรานั้น       มหัศจรรย์ทรงอำนาจฟาดฟันผ่า

แม้กระทั่งไม้พันธุ์ดีต้นสีดาร์                             เลิศล้ำค่าแห่งเลบานอนห่อนทานทน

ทรงบันดาลให้ภูผาเลบาอน                              เต้นโลดร่อนเหมือนลูกวัวกลั้วสับสน

เขาเฮอร์โมนโดถลาคราได้ยล                           ดูซุกซนเหมือนวัวหนุ่มรุมพันพัว

                พระสุรเสียงก้องหล้าเกิดฟ้าแลบ     แล่นปลาบแปลบทะเลทรายกระจายกลั้ว

สั่นสะเทือนทะเลยทรายกลายครึ้มมัว              เขย่าทั่วคาเดชทุกเม็ดทราย

พระสุรเสียงทำให้กวางต่างคลอดลูก              ใบไม้ถูกเสียงดังหล่นใบโกร๋นหาย

ชนอยู่ในพระวิหารขานมิวาย                           ร้องถวายสรรเสริญองค์พระทรงชัย

                พระเจ้าทรงปกป้องครองห้วงน้ำ     ที่ลึกล้ำเกินคะนึงหยั่งถึงได้

ทรงครอบครองตลอดกาลเนิ่นนานไป            เปรียบเทียบได้เช่นกษัตริย์ครองรัฐมา

พระโปรดให้คนของท่านพลันเข้มแข็ง          มีเรี่ยวแรงกำลังทั้งแกร่งกล้า

ทรงประทานพรชื่นรื่นอุรา                               ให้หรรษาสงบสบสุขมวล

 

บทที่ 30 คำอธิษฐานขอบพระคุณ

                โอ้พระเจ้าข้าสรรเสริญเยินยอท่าน  ยามคับจันเอ็นดูชูช่วยข้า

ไม่ยอมให้ศัตรูหมู่มารมา                                    ประมาทหน้าข้าได้สมใจปอง

พระเป็นเจ้าข้าพร้องร่ำร้องทูล                          ช่วยเกื้อกูลข้าไว้ไม่หม่นหมอง

ทรงรักษาข้าด้วยช่วยคุ้มครอง                           หายขุ่นข้องโรคร้ายคลายบรรเทา

ทรงนำข้าฯ กลับจากโลกคนโชคร้าย               โลกคนตายวายชีวีฤดีเศร้า

ข้าอย่ากับผู้อยู่ใต้ลึกไม่เบา                 พระเป็นเจ้าชุบชีวิตดวงจิตไว้

ประชากรที่ซื่อตรงจงบรรเลง                           ร่วมร้องเพลงสรรเสริญองค์ทรงยิ่งใหญ่

จงนึกถึงสิ่งที่ ธ กระทำไป                 และพร้อมใจสรรเสริญองค์พระทรงฤทธิ์
พระองค์ทรงพระพิโรธโกรธฉุนเฉียว            เพียงครู่เดียวเหือดหายคลายจากจิต

ความดีของพระเจ้าเนาเป็นนิจ                          ชั่วชีวิตมั่นคงยิ่งยืนนาน

ยามกลางคืนมืดค่ำอาจร่ำไห้                              น้ำตาไหลอาบหน้าพาสงสาร

แต่รุ้งเช้าอรุณฉายกลายชื่นบาน                       ปีติมานยินดีปรีดิ์เปรมใจ

ข้าพระองค์รู้สึกสำนึกตน                                  ปลอดภัยพ้นผ่านลาไม่มาใกล้

ก็รำพึงคะนึงหวนใคร่ครวญไป                        ข้าจะไม่ปราชัยไม่มีวัน

พระเป็นเจ้าทรงปรานีดีต่อข้า                           ทรงรักษาข้าไว้ในสุขสันต์

ปลอดภัยเหมือนอยู่ในป้อมล้อมป้องกัน         ปราการอันสูงอยู่ภูผาบาน

แต่เมื่อใดพระองค์ทรงซ่อนตา                          พ้นจากข้าฯ หลบเร้นไม่เห็นหน

ข้าวิตกอกสั่นพรั่นกมล                                       หวาดหวั่นท้นฤทัยเมื่อไม่เจอ

                ข้าแต่พระเป็นเจ้าของเหล่าข้า           โปรดเมตตาสดับคำนำเสนอ

โปรดช่วยข้าด้วยเถิดองค์ทรงเลิศเลอ               ข้าพร่ำเพ้อรำพันสรรคำวอน

ข้าจะทำประโยชน์ได้อย่างไรหนา                   ถ้าตัวข้าวอดวายตายเสียก่อน

คนตายร้องสรรเสริญ ธ ประณมกร  ถวายพรพระเจ้าได้อย่างไรกัน

เขาประกาศคุณธรรมทรงความดี                      อันไม่มีวันหมดได้หรือไรนั่น

ทรงฟังเถิดเมื่อคราข้ารำพัน                               ขอทรงปันพระเมตตาช่วยข้าเทอญ

                พระองค์เปลี่ยนความเศร้าหายกลายยินดี  เสื้อชุดที่ไว้ทุกข์นั้นท่านปลดให้

สวมเสื้อแห่งความยินดีปรีดิ์เปรมใจ ความเศร้าไร้เปลี่ยนแทนแสนยินดี

ข้าจะไม่หุบปากเงียบเรียบสำเนียง                   จะเปล่งเสียงสรรเสริญไท้ให้เต็มที่

ทรงเป็นพระเจ้าของข้าประชาชี                      อัญชลีขอบคุณท่านนิรันดร์กาล

 

บทที่ 31 คำทูลวางใจในพระเจ้า

                ข้าแต่พระเป็นเจ้าผู้เที่ยงธรรม           ข้าพระองค์ขอเข้เมาเฝ้าใกล้

โปรดทรงช่วยคุ้มครองผองโพยภัย  ขออย่าให้ข้าแพ้และอับอาย

โปรดฟังคำร่ำร้องของข้าด้วย                            ขอโปรดช่วยขจัดภัยให้เหือดหาย

โปรดปกป้องข้าไว้ทั้งใจกาย                              อย่าให้พ่ายศัตรูผู้รังควาน

                พระองค์ทรงเป็นที่ลี้หลบภัย             ปกป้องไว้ให้พ้นเหล่าคนผลาญ

โปรดน้ำข้าด้วยพระปรีชาญาณ                        โปรดประทานให้ตามคำสัญญา

ฃพระองค์ทรงเป็นที่พึ่งพำนัก                          แม้กับดักวางล่อไว้รอท่า

ทรงพิทักษ์รอดพ้นอับจนมา                              รักษาข้าไว้ให้ยืนยง

ข้าขอมอบตัวไว้ในหัตถา                                    อารักขาป้องภัยไม่ใหลหลง

โปรดช่วยข้ารอดนำสมจำนง                             เพราะพระองค์ซื่อสัตย์ล้ำน้ำพระทัย

                ด้วยพระองค์ทรงชังผู้ไม่เชื่อ             ไปนับถือพระจอมปลอมยอมกราบไหว้

แต่พระองค์ข้านบนอบมอบวางใจ                   ทรงรักในข้ามั่นไม่ผันแปร

พระองค์ทรงเห็นข้าว่าลำบาก                           มีทุกข์ยากมากมายหลายกระแส

พระองค์ไม่ทรงปล่อยคอยเหลียวแล                ทรงช่วยแก้พ้นศัตรูหมู่ภัยมวล

                ข้าแต่พระเป็นเจ้าจอมราชา               โปรดเมตตาข้าช้ำร่ำไห้หวน

ข้าลำบากเดือดร้อนอ่อนแอครวญ                    บอบช้ำจวนจิตแยกแตกทำลาย

ความทุกข์นั้นบั่นทอนชีพอ่อนล้า                    กระดูกข้ากร่อนลึกแทบสึกสลาย

พวกศัตรูเย้ยข้าให้น่าอาย                                   เพื่อนบ้านหมายหมิ่นนักผินพักตรา

คนรู้จักเห็นข้ามาตามทาง                                   รีบถอยห่างหลบลี้รีบหนีหน้า

เหมือนตายจากเช่นธุลีเศษชีวา                         เขาลืมข้าสิ้นสูญอาดูรครัน

ยินกระซิบจากศัตรูอยู่รอบข้าง                          พวกเขาวางแผนมุ่งร้ายทำลายขวัญ

จะเข่นฆ่าข้าให้ลับดับชีพพลัน                         ข้าแสนหวั่นวิตกตระหนกแท้

                แต่กระนั้นข้าก็ยังไว้วางใจ                พระองค์ไซร้เป็นพระเจ้าของเราแน่

โปรดช่วยข้าพ้นศัตรูผู้รังแก                              ทรงดูแลข้าไว้ไม่เว้นวาย

                ข้าพระบาทเป็นทาสผู้รับใช้              น้ำพระทัยกรุณาค่าเหลือหลาย

เพราะทรงรักมั่นคงอยู่มิรู้คลาย                         อย่าให้พ่ายศัตรูหมู่ไพรี

ให้คนชั่วปราชัยไปเสียสิ้น                                อยู่ในถิ่นมรณามิกล้าหนี

พวกมุสายโสโอ่อวดดี                                         เงียบเสียงที่หมิ่นย่ำชอบธรรมชน

องค์พระเจ้าประเสริฐล้ำเลิศนัก                        ทรงเป็นหลักให้ยึดมั่นบรรลุผล

ทรงทำสิ่งมหัศจรรย์บันดาลดล                         ปกป้องคนที่วางใจในพระองค์

ทรงซ่อนเขาให้พ้นจากคนชั่ว                           ปลอดภัยทั่วทุกยามตามประสงค์

ศัตรูร้ายหมายหมิ่นสิ้นแรงลง                           เพราะพระองค์ทรงรักผู้ภักดี

                ข้าพระองค์ขอกล่าวคำสรรเสริญ      ขอเทิดเทินพระองค์ไว้ใส่เกศี

เพื่อแสดงกตัญญูต่อภูมี                                      ตอบแทนที่พระองค์ทรงรักเรา

เมื่อศัตรูจู่ล้อมจะทำร้าย                                       ข้ากลัวตายพรึงพรั่นใจสั่นเร่า

เกรงพระองค์ทอดทิ้งไปไม่บรรเทา กราลทูลเฝ้าพระองค์ช่วยไม่ม้วยมรณ์

                จงพากันรักพระเจ้าเถิดเราเอ๋ย          ผู้ที่เคยสัตย์ซื่อถือคำสอน

พระเจ้าทรงพิทักษ์ไว้ไม่ขาดตอน                     ลงโทษกรณ์คนยโสโอ้อวดตน

จงตั้งใจให้เข้มแข็งแกร่งหาญกล้า                   ใช้ปัญญาเผยแพร่แผ่พระคุณ

ผู้มุ่งหวังในพระเจ้าเนากมล                              เจริญคุณในพระพรเมื่อตอนปลาย

 

บทที่ 32 สร้างภาพบาปและพระเจ้าทรงอภัย

                ชนผู้ใดพระอภัยบาปหายสิ้น            ดวงชีวินย่อมเป็นสุขทุกแห่งหน

เมื่อพระเจ้าไม่ทรงกล่าวโทษตน                       เขาเป็นคนไม่ลวงใครให้หลงลม

                เมื่อข้าไม่ยอมมาสารภาพ                    ปิดบังบาปผิดหนักจักขื่นขม

ตลอดวันร่ำไห้ใจตรอมตรม                               อ่อนอารมณ์ละเหี่ยเพลียใจกาย

พระเจ้าทรงลงโทษให้ขมขื่น                            ทั้งวันคืนทุกข์ลมจมสลาย

กำลังข้าถอยลดหมดแทบวาย                             ความชื้นหายแห้งตามยามแล้งเยือน                               

ข้าจึงยอมสารภาพบาปทั้งหลาย                        สิ่งชั่วร้ายเคยปกปิดผิดใดเหมือน

แล้วพระองค์ทรงอภัยไม่เคยเบือน                   ไม่ลืมเลือนยกโทษหมดมลทิน

                ฉะนั้นไซร้ให้บรรดาผู้จงรัก              มีใจภักดิ์ต่อพระองค์ซื่อตรงถวิล

วอนพระเจ้ายามทุกข์เข็ญเป็นอาจิณ                ธ ได้ยินจะทรงช่วยไม่ม้วยมรณ์

แม้มีน้ำท่วมใหญ่ซัดไล่ล่า                                  โปรดช่วยพาหลบพ้นบนสิงขร

มิให้ข้าอับจนทนเดือดร้อน                                พระเจ้าช่วยผ่อนทุกข์ร้ายกลายเป็นเบา

ข้าพระองค์จะเปล่งเสียงเพลงใส                     บอกใครใครดังลั่นสนั่นเขา

ให้สะท้อนระรัวทั่วโลกเรา                               ว่าพระเจ้าคุ้มครองข้าด้วยปรานี

                พระเป็นเจ้ากล่าว่า เราจะสอน       ทางสัญจรควรไปในวิถี

เราจะแนะนำเจ้าไปในทางดี                             ขออย่ามีใจเขลาเบาปัญญา

อย่าให้เหมือนม้าลาล่อทั้งหลาย                        บังเหียนสายผูกประดับบังคับหนา

เชือกร้อยผูกจมูกไว้ใช้รั้งมา                               ฟังบัญชาเจ้าของผู้ครองตน

                คนชั่วช้าจะตกอับรับความทุกข์        มารานรุกรุมใส่ให้สับสน

ผู้ที่ไว้ใจพระเจ้าจะไม่จน                                   ธ รักคนที่วางใจในพระองค์                            

จะทรงช่วยปกป้องรักษาเขา                              ให้ได้เฝ้าชื่นชมสมประสงค์

ต่อสิ่งที่ทรงกระทำโดยจำนง                             ผู้เชื่อจงเปล่งวจียินดีเทอญ

 

บทที่ 33 เชิญร้องเพลงสรรเสริญ

                จงสรรเสริญพระเจ้าเราผู้เชื่อ            อย่ารู้เบื่อแหนงหน่ายในพระประสงค์

ผู้ชอบธรรมจงยินดีที่พระองค์                           กระทำลงให้เราเห็นเป็นพยาน

จงบรรเลงเพลงพิณยินดีรับ                               ร้องเพลงขับโมทนาอย่างกล้าหาญ

ใช้ดนตรีมีสายให้เชี่ยวชาญ                              เสียงประสานไพเราะเสนาะกรรณ

จงร้องเพลงบทใหม่ถวายพระเจ้า                     ทุกค่ำเช้าตั้งจิตอย่าบิดผัน

คลอเสียงพิณระรื่นเพราะเสนาะกรรณ          ใจผูกพันหมั่นระลึกนึกพระคุณ

อันถ้อยคำของพระเจ้าก็เป็นจริง                       งานทุกสิ่งที่พระองค์ทรงเกื้อหนุน

ให้เราพึ่งได้โดยพระการุญ                                โอ้พระคุณความรักหลักเที่ยงตรง

อันความรักของพระองค์มั่นคงนัก                   ได้ประจักษ์ทั่วทิศพิศวง

ทรงรักความเที่ยงธรรมดังจำนง                        เป็นหลักคงโลกามาแต่นาน

                พระเจ้าทรงสร้างสวรรค์โดยบัญชา  สร้างจันทรา ดาว อาทิตย์ ด้วยฤทธิ์ขาน

สร้างทะเลรวมน้ำทุกลำธาร                               ปิดบาดาลลมมหาสมุทรดุจห้องกล

                พอพระองค์ทรงบัญชาก็มีโลก          สิ่งบริโภค สัตว์ หญ้า ปรากฏผล

ชาวโลกจงกลัวเกรงพระเจ้าตน                        ยำเกรงจนหมดใจไม่อวดดี

                พระเจ้าอาจทำลายความหมายมาด  ของชนชาติทุจริตผิดวีถี

ป้องกันไว้มิให้ก่อคดี                                          แผนการณ์ที่เขาวางไว้กลายเป็นลม

แต่ดำริของพระองค์ดำรงมั่น                             ชั่วนิรันดร์พระประสงค์คงเหมาะสม

ชาติที่เทิดพระเจ้าย่อมน้อมนิยม                        สุขชื่นชมเพราะพระองค์ทรงเลือกไว้

                พระเจ้าทรงดูถ้วนมวลมนุษย์            ทั่วโลกสุดทุกแคว้นแดนดินไหน

ทอดพระเนตรจากสวรรค์วิมานไกล                จากที่ได้ทรงครอบครองผองชนนั้น

ทรงรู้แจ้งแห่งความคิดจิตทั้งสิ้น                       ทรงได้ยินทุกสิ่งที่สร้างสรรค์

ทรงรวมความนึกคิดจิตเหล่านั้น                       สารพันที่เขาทำตามทำนอง

แม้กษัตริย์ที่มีกองทัพใหญ่                                 อันเกรียงไกรทรงอำนาจผาดผยอง

มีทหารม้าศึกคึกคะนอง                                      ยามประลองรบล่าอาจปราชัย

กำลังของกษัตริย์นี้แม้มีมาก                               ยามวิบากรบผิดคิดไฉน

ต้องพาพลแพ้พ่ายกระจายไป                            ช่วยไม่ได้อำนาจอาจสิ้นลง

                พระเป็นเจ้าเฝ้าดูผู้น้อมนบ                ด้วยเคารพเกรงกลัวไม่มัวหลง

ทั้งเชื่อฟังวางใจในพระองค์                             พระเจ้าทรงรักมั่นดังสัญญา

พระเป็นเจ้าทรงช่วยไม่ม้วยมอด                       ช่วยให้รอดอดอยากเรื่องภักษา

ยามเกิดกันดารแห้งหน้าแล้งมา                        ต่อชีวาด้วยอาหารประทานเรา

                เราหวังพึ่งพระเจ้าเมื่อคราวทุกข์      ภัยรานรุกทรงช่วยป้องคุ้มครองเฝ้า

เรายินดีเพราะพระองค์ทรงบรรเทา                 ผ่อนทุกข์เศร้าเพราะไว้ใจในทรงธรรม์

เราวางใจในพระนามอันสิทธิศักดิ์                  ขอทรงรักเราแท้แน่คงมั่น

เราหวังพึ่งพระองค์นี้สุดชีวัน                           พระนามนั้นนิรันดร์ในฤทัยเทอญ

 

บทที่ 34 สรรเสริญพระเจ้าในความดี

                ข้าพระองค์จะขอบคุณพระเป็นเจ้า  และจะเฝ้าสดุดีมิรู้สิ้น

จะสรรเสริญโมทนาเป็นอาจิณ                         ให้ยลยินพระคุณการุญรัก

ถึงสิ่งที่พระองค์ทรงกระทำ                              ประเสริฐล้ำน้ำพระทัยได้ประจักษ์

เหล่าคนถูกกดขี่ที่ซ้ำนัก                                     จงตระหนักด้วยยินดีชื่นปรีดา

แล้วให้เราประกาศความยิ่งใหญ่                      น้ำพระทัยแห่งพระประเสริฐค่า

จงสรรเสริญพระนามเลิศเทิดบูชา                   โมทนารำลึกนึกพระคุณ

                ข้าพระองค์อธิษฐานทูลพระเจ้า       โปรดตอบเราสนองเอื้อทรงเกื้อหนุน

ขอพระเจ้าโปรดช่วยข้าด้วยการุญ                    ให้เลิกวุ่นหวั่นกลัวสิ่งทั่วไป

ผู้ที่ถูกกดขี่ยินดีนัก                                               มองพระพักตร์จะสมคิดจิตสดใส

คนที่หมดทางดิ้นแทบสิ้นใจ                             ทูลขอให้พระองค์ทรงช่วยที

พระเจ้าช่วยให้เขาพ้นทุกข์ร้อน                       ที่กัดกร่อนกายใจมลายหนี

ทูตสวรรค์จะขจัดปัดไพรี                                   จากผู้ที่คารวะในพระองค์

                จงค้นหาว่าพระเจ้าดีเพียงใด             ผู้ปลอดภัยในพระดังประสงค์

ย่อมมีความสุขล้ำตั้งจำนง                                   ในพระองค์ย่อมมีสุขทุกเวลา

อีกบรรดาประชาของพระเจ้า                            จงน้อมเกล้าเคารพนบถ้วนหน้า

ให้ยำเกรงพระเจ้านี้สุดชีวา                               ธ ย่อมหาสิ่งสนองดังต้องการ

แม้สิงโตเจ้าป่าพนาลัย                                        ยังหิวได้เพราะขาดธาตุอาหาร

แต่ผู้เชื่อฟังพระนมัสการ                                   จะพบพานสิ่งดีทวีคูณ

จงมาเถิดเพื่อนหนุ่มสาวที่ก้าวหน้า                  ฟังฉันว่าธรรมคติที่มิสูญ

ถ้าท่านอยากอยู่ได้อย่างไพบูลย์                        สุขเพิ่มพูนอายุมั่นเป็นขวัญเรือน

ก็จงหมั่นเกรงกลัวพระเป็นเจ้า                         จงอย่ากล่าวชั่วย้ำคำเชือดเฉือน

อย่าพูดปดลดเลี้ยงเที่ยวแชเชือน                      หันหลังเบือนความชั่วละประพฤติดี

จงปรารถนาสันติสุขทำทุกสิ่ง                           อย่างดียิ่งเพื่อสบสันติอันสุขศรี

ทรงเฝ้าดูผู้ชอบธรรมนำชีวี                                ฟังเสียงที่เขาร่ำพร่ำร้องทูล

พระเจ้าทรงขัดขวางผู้ทำชั่ว                               ไม่เกรงกลัวบาปล้นจนเสื่อมสูญ

ทรงให้เขาเดียวดายใจอาดูร                               เทวษพูนถูกกลืนหลงจากวงศ์วาน

คนชอบธรมทูลพระองค์ทรงฟังเขา                 ทรงปัดเป่าให้พ้นทุกข์ทุกสถาน

ทรงช่วยผู้สิ้นหวังนิรันดร์กาล                          ทรงประทานกำลังต่อผู้ท้อใจ

                แม้คนดีมีทุกข์ยากลำบากเศร้า           ทรงช่วยเขาพ้นจากทุกข์ยากได้

แรงพิทักษ์รักษ์อย่างดีที่สุดไว้                           เขาจะไม่กระดูกหักแม้สักชิ้น

คนชั่วร้ายจะตายเพราะความชั่ว                       ที่เกลือกลั้วชีวิตจิตหมดสิ้น

คนที่ชังผู้ชอบธรรมกระหน่ำจินต์                    โทษชีวินต้องได้รับอัประมาณ

                พระเป็นเจ้าจะช่วยผู้รับใช้                ให้ปลอดภัยเป็นสุขทุกสถาน

ผู้ที่ขอรอพิทักษ์จักโปรดปราน                          ทรงประทานให้ดังขอจนพอใจ       

               

บทที่ 35 คำอธิษฐานขอความช่วยเหลือ (กาพย์สุรางคนางค์)

                ข้าแต่พระเจ้า                        พระเดชคุ้มเกล้า                   พิทักษ์รักษา

พระคุณเพียบพร้อม            เป็นจอมโยธา       อัญเชิญเสด็จมา    ร่วมรบไพรี

                ปฏิปักษ์ของข้า                     คือคนต่ำช้า                           เปรียบม่าห์หมู่ผี

ประพฤติธรรม                     เหยียบย่ำคนดี       ชนพวกเหล่านี้     ปฏิปักษ์พระองค์

                ขอทรงประทาน                   โล่เสื้อเกราะทหาร              เพื่อการรณรงค์

ขอทรงสำแดง                      ชัดแจ้งพระประสงค์   ช่วยข้ามั่นคง                ให้รอดปลอดภัย

                พุ่งหอกอสุนิบาต                 ใช้ขวานศึกฟาด                   ให้มันตักษัย

คนจองล้างข้า       ขายหน้าปราชัย                    หันหลังกลับไป                   อย่างไม่เป็นขบวน

                เมื่อ ธ ทรงใช้                        ทูตสวรรค์ขับไล่                   ไพรีผันผวน

เหมือนฟางต้องลม              ล่มจมทั้งมวล                         เพราะพวกเขาล้วน              ผู้ร้ายใจทมิฬ

                เมื่อทูตสวรรค์                       แผลงฤทธิ์ตีเขา                     ล้มคว่ำตำหิน 

ให้ทางเดินนั้น                     มืดพลันดั่งจินต์                    ทั่วภาคพื้นดิน                      ลื่นไถลทันที                        

                เขาขุดหลุมพราง                  ดักกับระหว่าง                      หนทางวิถี

เพื่อข้าตกไป                         อยู่ในธรณี                             เหตุผลไม่มี                            นอกจากฆ่ากัน

                แต่เขาต้องตาย                      พินาศฉิบหาย                       อย่างกะทันหัน

ตกหลุมตนเอง                      อวดเก่งครามครัน                ให้ทุกข์แก่ท่าน                 ทุกข์นั้นถึงตน

                ข้าสุขอยู่ได้                            เพราะ ธ ช่วยไว้                   มีใจกุศล

ข้าแสนเปรมปรีดิ์ ยินดีเหลือล้น                        ซึ่งก็เป็นผล                           ธ ทรงค้ำจุน

                ข้าทูลจริงใจ                          จากห้วงหทัย                        ไท้ได้นำหนุน

พระอื่นหมื่นแสน               ไม่แม้นเจ้าพระคุณ              ทรงเกื้อการุญ                       แก่คนทั่วไป

                ธ ทรงเหลียวแล                   คนที่อ่อนแอ                         โปรดช่วยแก้ไข

พ้นจากอำนาจ                      คนชาติจัญไร                        ผู้ไร้น้ำใจ                               เมตตาปรานี

                ทรงช่วยคนจน                     คนที่ขัดสน                           พ้นคนพวกผี

ซึ่งคอยข่มเหง                       ไม่เกรงภูมี                             ไม่รักศักดิ์ศรี                         แห่งความเป็นคน

                พวกคนชั่วช้า                       เขาปรักปรำข้า                      กล่าวหาอกุศล

อ้างข้ออาญา                         ให้ข้าทุกข์ทน                       ล้วนไร้เหตุผล                      อับจนปัญญา

                ข้าทำดีสนอง                        ความชั่วทั้งผอง                    ก็ยากนักหนา

กลับได้ความชั่ว                    หวั่นกลัวโลกา                      ห้อใจระอา                            ศรัทธาห่างไกล

                เมื่อเขาเจ็บป่วย                     ข้าวิ่งเข้าช่วย                         ด้วยความเลื่อมใส

ข้าถือศีลอด                           กำหนดในใจ                        วิงวอนขอให้                        ทรงช่วยเขาพลัน

                ข้าหมั่นอธิษฐาน                  ทุกใจทรมาน                        วิโยคโศกศัลย์

ดั่งว่ามารดา                           ของข้าป่วยฉกรรจ์               วอนองค์ทรงธรรม์              โปรดเอื้อสมปอง ข้าทุกข์เพียงไหน                 เขายิ่งดีใจ                                หทัยข้าหมอง

เขารุมเยาะเย้ย                       ต่างเอ่ยคำคะนอง                คนแปลกหน้าผอง               โบยตีร่ำไป

                เขาทรมานข้า                        เย้ยหยันนานา                      จ้องหน้าผลักใส

ดูราวกับว่า                             โกรธมาแต่ไร                       จึงมีแต่ใคร่                            กินเลือดเนื้อคน

                ข้าแต่พระเจ้า                        ข้าต้องโศกเศร้า                    อีกสักกี่หน

อีกนานเท่าใด                       จักได้ผ่อนปรน                     ขอพระเจ้าเบื้องบน                             ช่วยพ้นโจมตี

                ช่วยข้าคนโซ                        พ้นฝูงสิงโต                          พวกม่าห์หมู่ผี

ขอทรงสำแดง                      โปรดแผลงฤทธี                   ให้พวกมันหนี                     กระจัดพลัดพราย

                ข้าพระองค์นี้                        จะวอนสดุดี                          องค์พระฤาสาย

ท่ามกลางสภา                       พรรณนาอภิปราย                ต่อคนทั้งหลาย                     สรรเสริญทรงธรรม์

                อย่าให้ปัจจา                          เหล่าคนมุสา                         เฮฮาเกษมสันต์

เพราะเห็นข้าแย่                   พ่ายแพ้แก่มัน                       หัวเราะเยาะลั่น                    ชอบอกชอบใจ

                คนที่ชังข้า                             โดยมิทราบว่า                       เพราะเหตุไฉน

เห็นข้าโศกศัลย์                    พวกมันสดใส                       เยาะเย้ยไยไพ                       ตาหยีทุกคน

                เขาไม่พูดจา                           ฉันมิตรกับข้า                        เจรจาสับสน

แต่กลับพูดปด                       เลี้ยงลดเล่ห์กล                     ต่อสาธุชน                             ผู้รักสันติการ

                พวกเขาตะโกนว่า                ใส่ร้ายแก่ข้า                          วาจาฉะฉาน

เราเห็นเจ้าทำ                     บาปกรรมสาธารณ์           ข้าสั่นสะท้าน                       เหงื่อตกงกงัน

                พระเจ้าปกเกศ                      โปรดทอดทิพยเนตร           เล็งเหตุจากสวรรค์

เขาทำต่อข้า                           นานาสารพัน                       ขอองค์ทรงธรรม์                 อย่าร้างห่างไกล

                โปรดตื่นขึ้นมา                     ช่วยป้องกันข้า                      ผู้พรั่นหวั่นไหว

ช่วยแก้คดี                              ข้านี้ทันใด                             โปรดให้พ้นภัย                    จากพวกปัจจา

                พระผู้ทรงธรรม                   ประเสริฐเลิศล้ำ                   พิทักษ์รักษา

โปรดใช้อำนาจ                    ประกาศพระวาจา                รับรองว่าข้า                          นี้ไร้ราคี

                อย่าปล่อยให้เขา                   ย่ามใจทำเอา                         สิ้นสว่าราศี

อย่าให้ศัตรู                            ลบหลู่ย่ำยี                              ยุติเพียงนี้                              อย่ามีทุกข์ภัย

                อย่าให้ปัจจา                          นึกในใจว่า                           นี่ละเห็นไหม

ก็สมน้ำหน้า                          และสาแก่ใจ                      ทั้งอย่ายอมให้                      เขาร้อง ชโย

                คนที่ปรีดา                             เมื่อเขาเห็นจ้า                       ทุกข์หนักอักโข

ให้เขาแพ้พ่าย                       กระจายเซโซ                        ทั้งฉลาดหรือโง่                   อลหม่านพล่านไป

                ผู้ที่อวดว่า                              เขาดีกว่าข้า                            พูดจาเหลวไหล

ให้เขาตกอับ                         อาภัพกระไร                         ยโสเพียงใด                          อับอายทุกครา

                คนที่ยินดี                               เพราะเห็นข้านี้                    พ้นผิดโทษา

ขอให้โห่ร้อง                        คึกก้องโลกา                         ธ ทรงฤทธา                          เป็นใหญ่ในสกล

                ทรงดีพระทัย                        กับผู้รับใช้                             สัมฤทธิ์กิจกุศล

โห่ร้องซ้ำไป                         ก้องในนพดล                       เป็นมิ่งมงคล                         ภาคพื้นธรณี

                ข้าจะป่าวร้อง                        ความชอบธรรมของ                            พระองค์ทรงศรี

จะขอสรรเสริญ                    จำเริญสดุดี                            พระเจ้าข้านี้                          ตลอดวันเวลา

 

บทที่ 36  ความชั่วร้ายของมนุษย์

                ความชั่วช้ากระซิลพร่ำอยู่ร่ำไป        ในดวงใจคนชั่วกลั้วบาปหนา

เขาละทิ้งพระองค์ทรงเดชา                               สิ้นศรัทธาจอมไท้ไม่เกรงกลัว

ทั้งนี้เพราะเยาดื้อถือความเห็น                          ของตนเป็นสำคัญสรรสิ่งชั่ว

คิดว้าไท้ไม่รู้เท่าที่เมามัว                                     ความผิดตัวพระเจ้าคงไม่ลงทัณฑ์                                                    

อันวาจาน่าชังช่างชั่วช้า                                     กล่าวมุสาเรื่อยไปมิได้หวั่น

ไม่ฉลาดพอที่ทำดีครัน                                        โง่งันเกินกอปรกรรมทำสิ่งงาม

ยามนอนคิดวางแผนแสนชั่วร้าย                      บ่อนทำลายข่มเหงไม่เกรงขาม

ความประพฤติชั่วต่ำซ้ำเลวทราม                      ใฝ่แต่ความบาปยิ่งไม่ทิ้งไป

 

ความดีของพระเจ้า

      ข้าแต่พระเป็นเจ้าเนานิรันดร์            ความรักมั่นของพระองค์ทรงยิ่งใหญ่

มากเท่าฟ้าสวรรค์อันกว้างไกล                         ความซื่อไท้ผู้เป็นเจ้าเท่านภา

ความชอบธรรมของพระองค์มั่นคงนาน        สถิตสถานสูงสุดดุจภูผา

วิจารณญาณไท้ประเสริฐเลิศปรีชา                  เหมือนธาราทะเลลึกนึกเปรียบกัน

                ร่มปีกของพระองค์กั้นคุ้มกันภัย       ได้อาศัยหลบลี้เป็นที่มั่น

ความรักของพระเจ้านี้มีอนันต์                          สุดรำพันแสนประเสริฐล้วนเลิศดี

ทรงเลี้ยงเขาอิ่มหนำสุขสำราญ                         ในราชฐานของพระองค์ทรงศักดิ์ศรี

โปรดให้เขาหรรษาดื่มวารี                                 จากนทีพิสุทธิ์ใสไร้มลทิน

พระองค์เป็นบ่อเกิดกำเนิดถ้วน                        ชีวิตมวลถ้วนหน้ามาทั้งสิ้น

โปรดให้แสงเรืองรองส่องอาจิณ                     ทุกชีวินยลรังสีที่ประทาน

                ขอทรงรักผู้รู้จักภักดีไท้                      ตลอดไปอย่างทรงเฉยละเลยผ่าน

คนชอบธรรมเที่ยงตรงมั่นคงนาน                   ธ เจือจานความดีมอบให้ชอบใจ

อย่าให้คนหยิ่งผยองปองร้ายข้า                        คนชั่วอย่าขับข้าหนีคอยทีไล่

คนชั่วล้มที่ใดคอยดูไป                                        ลุกไม่ได้นอนแน่นิ่งไม่ติงกาย

 

บทที่ 37 จุดหมายปลายทางของคนดีและคนชั่ว

                อย่าอิจฉาห่วงใยในคนชั่ว                 ที่เมามัวหลงผิดติดนิสัย

เมื่อถึงคราวเขาลับดับสูญไป                              เหมือนต้นไม้ตายแห้งหน้าแล้งมา

                จงวางใจพระเจ้าเถิดจะเกิดผล          กระทำตนสุดดีที่ปรารถนา

จะอยู่เย็นเป็นสุขทุกเวลา                                    ไร้โรคาพาลภัยไกลมลทิน

จงเสาะหาความสุขใจในพระเจ้า                     ด้วยการเฝ้าสรรเสริญเป็นนิจศีล

พระองค์จะประทานให้ดังใจจินต์                   ให้ท่านยินดียิ่งสิ่งประทาน

                จงถวายตัวแด่พระเจ้าไว้                     จงวางใจจงรักเป็นหลักฐาน

แล้วพระองค์จะทรงดลบันดาล                         ให้ผลงานความดีนี้ชื่นชวน

ปรากฏเห็นเด่นแจ้งดุจแสงสว่าง                      ส่องกระจ่างโรจน์แรงทุกแหล่งถ้วน

ความชอบธรรมของท่านนั้นทั้งมวล                เปรียบคู่ควรสุริยาคราเที่ยงตรง

                จงสงบอยู่ต่อเฉพาะพระพักตร์         อย่าวุ่นนักหนักใจหรือใหลหลง

คราคนชั่วรุ่งเรืองนั้นใช่มั่นคง                         จักปลดปลงลงไซร้ไม่ทานทน

                อย่าโกรธกันบันดาลใจในโทสะ      จงเลือกละโมโหร้ายหายสับสน

ไม่ทำให้ท่านดีมีมงคล                                        อย่ากังวลใจเปล่าไม่เข้าที

                ผู้วางใจพระองค์คงอยู่แท้                  ปลอดภัยแน่ในโลกโชควิถี

คนชั่วช้าไซร้จะถูกขับสับฤดี                             ชั่วชีพนี้มืดมนทนระทม

คนชั่วไซร้ไม่นานนักจักสูญสิ้น                       ไม่ยลยินมาใกล้ชิดสนิทสนม

ไม่ได้เห็นแม้จะหาอย่าหลงงม                          เขาขื่นขมเพราะชั่วพาตัวไป

ผู้ที่จะอยู่ได้ในโลกนี้                                           อย่างเปรมปรีดิ์เป็นสุขทุกสมัย

คือผู้ที่อ่อนโยนทั้งกายใจ                                   เขาจะได้สันติสุขทุกคืนวัน

                คนชั่วร้ายวางอุบายหมายลวงล่อ      ทำร้ายต่อคนดีที่เดียดฉันท์

จ้องดูเขาเสียท่าตาเป็นมัน                                  ด้วยโมหันธ์ครอบมัวทั่วใจกาย

พระเจ้าทรงหัวเราะเยาะพวกนั้น                     เพราะทรงธรรม์รู้จริงสิ่งทั้งหลาย

ว่ามิช้าเขาจะพากันวอดวาย                               ถูกทำลายไม่เหลือเป็นเหยื่อกา

                คนชั่วช้าชักดาบกระชับมั่น               และโก่งคันธนูแม่นอย่างแน่นหนา

จะฆ่าผู้ขัดสนจนเงินตรา                                    และหมายฆ่าคนดีที่ตนชัง

แต่ดาบกลับย้อนมาฆ่าตัวเอง                             เพราะทำเก่งหาญหักดาบปักหลัง

ลูกศรศิลป์สิ้นฤทธิ์อนิจจัง                                  ต้องภินท์พังยับลงทรงทำลาย

                สิ่งของของคนดีมีค่ามาก                    ทรัพย์คนยากมากค่ากว่าเหลือหลาย

ทรัพย์คนชั่วแม้หากมีมากมาย                           แต่น่าอายค่าด้อยน้อยสิ้นดี

เพราะพระเจ้าจะทอนกำลังไว้                          ทรงเอาไปจากคนชั่วตัวบัดสี

แล้วคุ้มครองผองเผ่าเหล่าคนดี                         ให้เปรมปรีดิ์ปลอดภัยในพระองค์

ทรงรักษาผู้เชื่อพระองค์มั่น                               ทรงแบ่งปันทรัพย์ให้ไม่โลภหลง

เขามีกินยามอาหารกันดารลง                            เพราะพระองค์ช่วยไว้ไม่อดตาย

แต่คนชั่วทระนงไม่คงอยู่                                   ผองศัตรูของพระเจ้าจะสลาย

เปรียบดังดอกไม้ป่าถึงคราวาย                          เขาจะหายไปลับดังกับควัน

                คนชั่วช้าขอยืมลืมคืนให้                    เพราะตั้งใจก่อเรื่องเคืองหุนหัน

คนโอบอ้อมอารีใจดีครัน                                   สารพันช่วยเหลือจุนเจือมา

ผู้ที่พระเป็นเจ้าทรงอวยพร                                จะพักผ่อนปลอดภัยในแหล่งหล้า

ผู้ที่ ธ แช่งสาปอาบน้ำตา                                    ทุกคนพากันไล่ไม่ต้องการ

                คนที่ดีพระเจ้าทรงนำทางให้            ได้ปลอดภัยเป็นสุขทุกสถาน

ทรงพอใจที่เขาทำนำชื่นบาน                            เพราะผลการปฏิบัติมัดพระทัย

ถ้าเขาล้มจะทรงพยุงขึ้น                                     ไม่ขมขื่นมีหลักเกาะพอลุกไหว

เพื่อให้เขาก้าวหน้าคราต่อไป                            มีจิตใจมั่นคงเดินตรงทาง

                ตั้งแต่ข้าเป็นเด็กยังเล็กอยู่                  จนย่างสู่วัยชราหน้าหมองหมาง

พระเจ้าไม่เมทินเฉยละเลยวาง                          ปลีกตัวห่างคนดีที่คอยดู

ไม่ยอมให้พงศ์เผ่าคนเหล่านั้น                         ต้องถือขันขอทานงานอดสู

มีแต่จะทรงคุ้มครองอุ้มชู                                    ให้เขาอยู่สุขสันต์หมั่นตรวจตรา

เขาให้ทานให้ยืมน่าปลื้มจิต                               คนที่ติดขัดสนด้นมาหา

พระเจ้าทรงพอพระทัยและเมตตา                   ให้ลูกนำพรมายิ่งอนันต์

                จงหันหลังแก่สิ่งทรามความชั่วช้า    หวนกลับมาทำดีมีธรรมขันติ์

แล้วท่านจะขอบใจในรางวัล                             ให้ท่านนั้นอายุยืนนับหมื่นปี

เพราะพระเจ้าจะไม่ทรงทอดทิ้ง                       รักทุกสิ่งที่ถูกงามตามวิถี

ทรงคุมครองคนซื่อถือความดี                            เชื้อสายที่ชั่วร้ายถูกไล่ไป

คนชอบธรรมที่อาศัยอยู่ในโลก                        จะมิโศกครองแผ่นดินถิ่นอาศัย

ถึงลูกหลานเป็นสุขทุกยุคไป                             ไม่มีภัยโรคามากล้ำกลาย

                คนดีมีวาทะเฉลียวฉลาด                     และเปรื่องปราดถูกต้องทำนองหมาย

เขารักษาบัญญัติไว้ไม่เสื่อมคลาย                      ไม่เว้นวายให้พรากจากใจจริง

                คนชั่วเฝ้าดูคนดีได้ทีฆ่า                      พระเมตตาป้องไว้ไม่เฉยนิ่ง

ให้เขาพ้นศัตรูร้ายไม่ทอดทิ้ง                             ไม่ประวิงปล่อยให้ได้โทษทัณฑ์

                จงหวังพึ่งพระเจ้าเฝ้าประพฤติ         และมั่นยึดบัญญัติพระประสาทสรรค์

พระประทานกำลังให้ยิ่งใหญ่ครัน                  ได้รางวัลเป็นของครองแดนดิน

ท่านจะเห็นคนชั่วถูกขับไล่                               ให้ออกไปต้องอาดูรพูนถวิล

เขาเคยข่มผู้อื่นมาเป็นอาจิณ                               เหนือทุกสิ่งดุจสีดาร์แห่งเลบานอน

แต่ต่อมาเมื่อข้าเดินทางผ่าน                               ไม่พบพานน้อยนิดคิดสังหรณ์

เพราะคนชั่วฉลจิตถูกริดรอน                            ถูกไล่ต้อนออกไปไกลสุดตา

                จงมองดูคนดีที่รักสงบ                        มองให้พบผู้ชอบธรรมจำไว้หนา

เขาจะมีลูกหลานปานดารา                                มีปัญญาเยี่ยมอยู่คู่กับตน

แต่คนบาปถูกปราบหายทำลายลง                    เชื้อสายคงสูญสิ้นทุกถิ่นหน

พระเจ้าช่วยคนดีที่อับจน                                   ช่วยให้พ้นทุกข์ยากลำบากกาย

พระองค์ทรงช่วยให้เขาได้พ้น                         เงื้อมมือคนชั่วช้าบ้าเหลือหลาย

เขาร้องขอให้ป้องกันอันตราย                          ไม่วอดวายทรงโปรดช่วยด้วยปรานี

 

บทที่ 38 คำร้องทูลของผู้ที่ได้รับทุกข์ยาก

                โอ้พระเจ้า.....

อย่าพิโรธโกรธข้าว่าเลวยิ่ง                                อย่าชังชิงลงโทษพิโรธหลาย

ทัณฑ์พระองค์ลงหนักเกือบจักตาย                  บาดเจ็บกายแทบดิ้นสิ้นกำลัง

ทรงโบยตีด้วยแซ่และอำนาจ                             ข้าพระบาทล้มดิ้นเกือบสิ้นหวัง

เป็นโรคภัยเพราะบาปหยาบเรื้อรัง                  ประดุจดังหินถ่วงในบ่วงกรรม

ข้าพระองค์โง่เง่าเบาความคิด                            จึงเกิดพิษทั่วร่างยังมิหนำ

ทั้งแผลร้ายไข้พิษจิตระกำ                                  ร้องครวญคร่ำร่ำเพ้อขอเมตตา

                ข้าแต่พระเจ้าเป็นเจ้าจอมสวรรค์      ทราบสิ่งอันข้ามาดปรารถนา

ทรงได้ยินเสียงพร่ำร่ำภาวนา                            ครวญคร่ำว่าแผ่วผ่านปานขาดใจ

ดวงตาข้าฝ้าฟางดังขาดชีพ                                กำลังลีบถอยลดหมาดความหมาย

ทั้งญาติมิตรคิดรังเกียจจะเฉียดกราย                ไม่ยอมใกล้เกรงพิษติดกายา

ด้วยแผลเก่าเน่าหนองดูพองพุ                          มันปะทุทั่วกายเป็นลายหนา

แม้แต่บุตรสุดรักปักอุรา                                      แม้ภรรยาก็ร้างออกห่างไกล

ข้าถูกคนคุกคามจะทำร้าย                                   คิดทำลายแน่วแน่จะแก้ไฉน

ทั้งกับดักปักไว้ถิ่นใกล้ไกล                                วางแผนให้พลาดท่าพาม้วยมรณ์

                ข้าพระองค์เหมือนใบไม่มีปาก         แสนลำบากจะบอกใครใจทอดถอน

เหมือนหูหนวกบวกซ้ำช้ำใจรอน                     เหมือนเด็กอ่อนฟังใครไม่รู้ความ

ข้าพระองค์วางใจในพระเจ้า                            จะทรงเฝ้าตอบถ้อยที่คอยถาม

อย่าปล่อยให้ศัตรูหลู่ลามปาม                            ดีใจยามข้าล้มระบบเลย

ข้าพระองค์เจ็บปวดรวดร้าวหนัก                     เพราะบาปปักดังหมุดสุดเฉลย

ขอสารภาพหยาบช้ามาจนเคย                           พระองค์เลยโปรดตัดกำจัดมาร

ข้าพระองค์พยายามกระทำชอบ                       ไม่ร้ายตอบต่อศัตรูผู้ล้างผลาญ

ไม่มีเหตุเขาก็ชังดั่งเป็นพาล                              จ้องประหารเมื่อข้าพลาดท่าไป

                ข้าแต่พระเป็นเจ้ายอดเคารพ             โปรดให้พบทางรอดปลอดตักษัย

อย่าละทิ้งเว้นว่างอยู่ห่างไกล                            พระช่วยให้ได้รอดตลอดเทอญ

 

บทที่ 39  บทสารภาพของผู้ทนทุกข์

                ข้าพระองค์กราบทูลพระเป็นเจ้า      ข้าจะเฝ้าระวังตั้งตรงจิต

ความประพฤติดีเด่นอยู่เป็นนิจ                         ข้าคอยคิดยับยั้งรั้งดวงใจ

ลิ้นของข้าขออย่าได้เพ้อพร่ำ                             พาให้ทำความบาปที่หยาบใหญ่

ไม่กล่าวถ้อยซ้อนซ้ำสักคำใด                            ยามอยู่ใกล้คนชั่วแสนมัวเมา

ข้าจะนิ่งสงบเงียบเรียบสนิท                             ปากจะปิดไม่เผยเอ่ยบอกเล่า

แม้กระทั่งสิ่งดีมิบางเบา                                     ข้าคอยเฝ้าเก็บลิ้นไว้ไม่พาที

แต่ความทุกข์ของข้ามาทับถม                            แสนขื่นขมยิ่งนักหนักเหลือที่

ดวงจิตข้าเป็นกังวลทนฤดี                                  ในใจมีแต่ร้อนรนกระวนกระวาย

ข้ายิ่งคิดยิ่งช้ำสุดลำบาก                                      ความทุกข์ยากหนักหนาพาแหนงหน่าย

ข้าอดถามมิได้ข้องใจกาย                                    โปรดขยายพระประสงค์จำนงจินต์

ข้าแต่องค์พระผู้ทรงเป็นเจ้า                              ข้าจักเนานานเพียงไรใคร่รู้สิ้น

ข้าจะอยู่ในหล้าชั่วฟ้าดิน                                   หรือชีวินสูญดับดับคราใด

โปรดบอกข้าเถิดหนาพระทรงฤทธิ์                 ว่าชีวิตยืนยงคงแค่ไหน

จะดับสูญสลายร่างอย่างเร็วไว                          หรือยืดไปนานเนิ่นจนเกินการ

                พระองค์ทรงกำหนดวางกฎมา         ชีพของข้าสั้นเพียงไหนในสังขาร

เพราะว่าในสายพระเนตรของภูบาล               ชั่วดวงมานข้าไร้สิ่งใดจริง

ที่แน่แท้ชีพมนุษย์ดุจลมพัด                               พลิ้วสะบัดลอยไปว่องไวยิ่ง

ไม่ผิดเงาแฝงร่างพลางแอบอิง                          ทั่วทุกสิ่งทำไว้ไร้ผลพลัน

เขาสะสมเงินทองกองทรัพย์สิน                       มากมายสิ้นใฝ่หามานะมั่น

ไม่รู้ว่าผู้ใดรับทรัพย์เหล่านั้น                            เป็นใครกันจะได้ไปครอบครอง

                ข้าแต่องค์พระเจ้าเนาสถิต                 ข้าจะคิดหวังอะไรในสิ่งผอง

ข้าขอพึ่งพระองค์คงสมปอง                              พระเจ้าของข้าเท่านั้นมั่นศรัทธา

ขอให้ข้ารอดตนพ้นจากบาป                             ที่ร้ายหยาบทั้งมวลทั่วถ้วนหน้า

อย่าปล่อยให้คนโล่เขลาเบาปัญญา                  มาพูดว่าเปรียบเปรยเย้ยย่ำยี

ข้าจะเงียบสงบไว้ไม่กล่าวพร่ำ                          แม้สักคำเดียวแท้แน่เหลือที่

เพราะทรงทำข้าลำบากยากเช่นนี้                     ร้าวฤดีระกำช้ำสุดทน

ขออย่างทรงลงทัณฑ์บั่นทอนใจ                      อีกต่อไปเลยหนาข้าหมองหม่น

ทรงเฆี่ยนข้าซ้อนซ้ำช้ำกมล                              ทรงปี้ป่นแทบตายเกือบวายปราณ

ทรงลงโทษคนบาปหนาดุว่ากล่าว                    ให้รานร้าวด้วยทำลายหมายหักหาญ

สิ่งเขารักเหมือนมอดไซร้ไม่ทนทาน               ชนเปรียบปานลมพัดสะบัดไป

                พระเป็นเจ้าข้าตั้งจิตอธิษฐาน           โปรดฟังขานคำวอนสุนทรใส

ขอสดับรับวจีที่จริงใจ                                         องค์จอมไท้ฟังคำพร่ำภาวนา

เมื่อข้าทูลวอนขอต่อพระองค์                            ขออย่าทรงเงียบเฉลยเสียเลยหนา

ข้าเป็นแขกของไท้เคยไปมา                              เช่นเผ่าข้าบรรพบุรุษดุจเดียวกัน

                โปรดปล่อยข้าตามลำพัง                     เพื่อข้ามีวาพาสุขสันต์

ก่อนทีข้าลาลับดับสูญพลัน                                ก่อนถึงวันสิ้นชีพชนม์พันโลกา

 

บทที่ 40  บทเพลงสรรเสริญ  (กาพย์ฉบัง ๑๖)

                ข้าคอยพระเจ้าเกรียงไกร                   มาช่วยแก้ไข               เพื่อข้าผ่านพ้นทรมาน

                พระองค์ทรงฟังคำขาน                      ทูลอธิษฐาน                          โปรดช่วยข้ารอดชีวัน

                ทรงฉุดข้าพ้นโดยพลัน                       จากเหวลึกนั้น                      และออกจากปลักโคลนตม

                ทรงตั้งข้าไว้เหมาะสม                        น่าอภิรมย์                              บนศิลารอดปลอดภัย

                ทรงสอนข้าให้ทันสมัย                       ร้องเพลงบทใหม่                 สรรเสริญพระเจ้าจอมสกล

                หลายคนเห็นแล้วจักฉงน                  หวาดหวั่นกมล                     ยิ่งไว้วางใจพระองค์

                ผู้ใดศรัทธามั่นคง                 มีใจซื่อตรง                            จักสุขไร้ทุกข์บีฑา

                ทั้งเขาจะไม่นำพา                                เคารพปฏิมา                          ร่วมไหว้พระจอมปลอมนั้น

                โอ้พระเจ้าผู้เนานิรันดร์                      ทรงเพียบพร้อมสรรพ์        กระทำดีหลายประการแก่เรา

                พระอื่นหมื่นแสนของเขา                  จะเปรียบแม้เงา                    พระเจ้าเรามิได้เหมือนเลย

                พระดำริเลิศล้วนควรเฉลย ดีงามเกินเอย                         สิ้นหมดพจน์สรรพรรณนา

                พระองค์ไม่ทรงปรารถนา                  ซึ่งเครื่องบูชา                       ของถวายล้ำค่าใดใด

                ไม่ทรงประสงค์สัตว์ไหน                  นำมาเผาไฟ                          บนพระแท่นที่พลีถวาย

                เพื่อล้างบาปซ้ำทำลาย                         ความชั่วสูญหาย                   ดั่งนี้ ธ ไม่พึงประสงค์

                แต่พระเจ้าให้ข้าดำรง                         มีหูฟังพระองค์                    เพื่อยึดประพฤติความดี

                ข้าจึงขานรับทันที                                ข้าพระองค์อยู่นี่                เงี่ยโสตสดับพระวาจา

                โอวาททรงให้รักษา                            มีในตำรา                               พระธรรมบัญญัติชัดเจน

                ข้าสมัครทำตามากฎเกณฑ์ ทุกข้อไม่เว้น                         แห่งพระประสงค์สืบไป

                ข้าจำคำสอนเลื่อมใส                           แนบแน่นหทัย                     ปฏิบัติกิจวัตรอัตรา

                ข้าแต่พระผู้เมตตา                                ข้าเล่าพรรณนา                    ข่าวดีทรงช่วยอวยพร

                ในที่ประชุมประชากร                        ขององค์อดิศร                      พระองค์ทรงทราบเรื่องดี

                ข้าไม่เลิกเล่าข่าวนี้                               จนกว่าชีวี                              จักดับล่วงลับฉับพลัน

                ข้าไม่สงวนข่าวสำคัญ                         ที่องค์ทรงธรรม์                    ช่วยข้ารอดพ้นบาปมวล

                ทุกครั้งข้าพร่ำทบทวน                        ทรงซื่อสัตย์ล้วน                  และทรงช่วยเหลือเกื้อหนุน

                ข้าไม่เก็บเรื่องพระคุณ                        ความรักอบอุ่น                      มั่นคงพระองค์ทรงมี

                ความซื่อสัตย์ยิ่งจริงนี้                          ข้าพูดในที่                             ประชาทั้งผองของพระองค์

                ข้าเชื่อในพระประสงค์                      ทรงรักมั่นคง                        ไป่ร้างเมตตาข้าไท

                ความรักพระเจ้าไม่หวั่นไหว             ซื่อสัตย์กระไร                      ช่วยข้าปลอดภัยเสมอมา

คำทูลขอความช่วยเหลือ

                ความทุกข์ข้ามากนักหนา                   หนักเหลืออัตรา                   ล้อมรอบตัวข้าท่วมทวี

                บาปไล่ตามล้างราวี                              มองมืดทุกที                          ไม่เห็นทั้งใกล้และไกล

                ทุกข์มีมากล้นพ้นใจ                            หากจักนับไป                       มากกว่าเส้นผมบนเศียร

                จนข้ารู้สึกวิงเวียน                                และหมดความเพียร            ระทดท้อใจไปมา

                ข้าขออธิษฐานภาวนา                         วอนพระเจ้าช่วยข้า                             ณ กาลบัดนี้ทันใด

                ผู้มุ่งฆ่าข้าตักษัย                                    ขอให้ปราชัย                        แตกพ่ายย่อยยับอัปรา

                ผู้ที่มีสุขนักหนา                                   เพราะอยากเห็นข้า              ทุกข์ทนข้นแค้นลำเค็ญ

                ต้องกลับมามีอันเป็น                           รับทุกข์เหลือเข็น                 อับอายขายหน้าประชาชน

                คนเยาะเย้ยข้าอกุศล                            หวาดหวั่นกังวล                   ขอให้พ่ายตระหนกงกงัน

                ขอให้ทุกคนที่หัน                                เข้าพึ่งทรงธรรม์                   สำเริงสำราญหรรษา

                ทุกคนที่รับพระเมตตา                        พ้นบาปนานา                       สดุดีพระเจ้ากรียงไกร

                พระเจ้ายิ่งใหญ่ทุกสมัย                   เลิศล้ำอำไพ                          เกินคำเสกสรรพรรณนา

                ข้าพระองค์อ่อนแอนักหนา               และหมดปัญญา                   แต่พระเจ้าผู้ทรงห่วงใย

                ทรงช่วยข้ารอดทุกสมัย                       ขอองค์ทรงชัย                      อย่าได้รอช้าอยู่เลย

 

บทที่ 41 บทอธิษฐานขอเพื่อคนป่วย

                ผู้ห่วงใยคนจนทนทุกข์ยาก               คนลำบากแสนเข็ญก็เป็นทุกข์

พระเจ้าทรงช่วยได้ให้คลายทุกข์                      คอยปลื้มปลุกพ้นระกำคลายลำเค็ญ

พระเจ้าทรงคุ้มครองป้องชีวิต                           สุขเป็นนิจในแผ่นดินสิ้นทุกข์เข็ญ

ไม่ทรงละเขาไว้ให้ยากเย็น                                พ้นจาเป็นทาสศัตรูหมู่พาลา

พระเป็นเจ้าเมตตา ธ ทรงช่วย                           เมื่อเขาป่วยเจ็บไข้ไท้รักษา

ให้สุขภาพสมบูรณ์สุญโรคา                              ทั่วกายามองเห็นดีเช่นเดิม

ข้ากล่าวว่า ข้าทำบาปที่หยาบช้า                     ทรามนักหนาต่อองค์ไท้ใจฮึกเหิม

โปรดประทานพระเมตตามาเพิ่มเติม               พิทักษ์เสริมรักษาข้าด้วยพลัน

ศัตรูข้าหาเรื่องราวมากล่าวร้าย                          คิดทำลายด้วยชิงชังทั้งเย้ยหยัน

เขาว่าข้า เมื่อไหร่วายชีวัน                               ชนทั้งนั้นเลิกสนใจได้ลืมเลือน

คนมาหาข้านี้ไม่มีใคร                                         ที่จริงใจจริงจังดุจดังเพื่อน

เขาส่งเสียงนินทาหาแชเชือน                           ถ้อยบิดเบือนเล่าแจ้งทุกแห่งไป

เขาคิดถึงข้าแต่แง่ร้ายยิ่ง                                     คนชังชิงนินทาเอาเล่าขานไข

เขาว่า ข้าป่วยหนักจักล้มไป                            ลุกไม่ไหวชั่วชีวันสุดบรรเทา

เคยร่วมกินอาหารมานานเนา                            กลับใจเบาป็นอริมิจริงจัง

                พระเป็นเจ้าโปรดเมตตาให้ข้านี้       สุขภาพดีเหมือนเดิมเสริมความหวัง

ข้าจะตอบแทนศัตรูผู้ชิงชัง                                ด้วยพลังอย่างสาสมที่ขมทรวง

ข้าจะรู้พระประสงค์ของพระองค์ไท้               พอพระทัยข้าพระองค์ ธ ทรงห่วง

เพราะเหตุว่ามวลหมู่ศัตรูปวง                            ไม่ลุล่วงสู่ชนะข้าพระองค์

พระองค์ช่วยข้าไว้ไม่ทอดทิ้ง                            ข้าทำสิ่งถูกต้องไซร้ไม่ใหลหลง

โปรดให้เข้าเฝ้าได้ดังใจจง                 ธ ประสงค์ตลอดไปข้าใกล้เคียง

                พระเจ้าของอิสราเอลเด่นเจริญ         จงสรรเสริญแซ่ซ้องร้องเปล่งเสียง

แต่บัดนี้ชั่วนิรันดร์สรรสำเนียง                        แจ้วจำเรียงอาเมน สดุดี

 

บทที่ 42 คำอธิษฐานของคนพลัดถิ่น

                ข้าพระองค์กระหายใฝ่ฝันหา            พระเจ้าข้าประสงค์พระทรงศรี

เหมือนกวางไพรกระหายได้วารี                      หาแหล่งที่มีน้ำในลำธาร

ข้าพระองค์แสงหาพระผู้สร้าง                         ทรงพระชนม์ท่ามกลางวิมลสถาน

เมื่อไรหน้าข้าจักได้นมัสการ                             เฝ้ากราบกรานใกล้สนิทชิดหทัย

ข้าต้องกินน้ำตาต่างอาหาร                                ทุกวันวารเช้าค่ำดั่งพร่ำไข

พวกศัตรูยั่วย้ำถามร่ำไร                                       อยู่ที่ไหนเล่านะพระของแก

                หัวใจข้าแทบแตกแยกสลาย               มิเว้นวายนึกอดีตยิ่งกรีดแผล

เมื่อข้าพามหาชนล้นหลามแล                           พร้อมกันแห่สู่วิหารสำราญรมย์

เหตุไฉนข้านี้มีแต่เศร้า                                        ทุกข์ยากเร้ารุมกระไรดูไม่สม

ข้าหมายพึ่งพระเจ้าเฝ้าชื่นชม                           กลับขื่นขมอาเพศเพราะเหตุไร

                ข้าแต่ ธ ของข้าทรงประเสริฐ            ธ ผู้เลิศช่วยให้ปลอดและรอดได้

ข้าจะไม่ยอมพรากจากไป                                   จักไว้ใจสรรเสริญให้เนิ่นนาน

                หัวใจข้าเพียงแยกแตกสลาย              จะมิวายวอนพระองค์โปรดสงสาร

เมื่อข้าถูกเนรเทศเนื่องเหตุการณ์                      แคว้นสาธารณ์นั่นหนอคือ จอร์แดน

ใกล้ยอดเขาลำเนา เฮอร์โมน นั้น                     และเขตขันธ์ดอยมิซาร์ชะตาแขวน

แม้เป็นยามวิปลาสต้องขาดแคลน                     จะมั่นแม่นระลึกองค์พระทรงธรรม์

มหาสมุทรตีฟองคะนองอยู่                               ส่งเสียงกู่พร่ำเพรึยกร้องเรียกขวัญ

น้ำตกของพระเจ้าเร้าใจครัน                             คำรามลั่นกึกก้องสยองใจ

เมือนคลื่นทุกข์ท่วมท้นจนล้นจิต                      เพียงชีวิตแสนรักจะตักษัย

ข้ารำพึงถึงองค์พระทรงชัย                               วอนช่วยให้พ้นผ่านมารประจญ

                ขอพระเจ้าเพิ่มรักสมัครข้า ทุกเวลามั่นคงดำรงผล

ข้าร้องเพลงถวายองค์ผู้ทรงชนม์                      เพิ่มมงคลเจ้าฟ้าทุกราตรี

ทั้งตั้งจิตอธิษฐานภาวนา                                    พระเมตตาเป็นหลักแห่งศักดิ์ศรี

ทรงโปรดปรานประทานซึ่งชีวี                        ให้ลูกนี้เป็นมนุษย์บุตรพระองค์

                ข้าสงสัยใคร่ทูลถึงมูลเหตุ                  เกิดอาเพศวิปริตแรงพิษสง

เป็นเพราะว่าพระบิดาลืมข้าลง                         ทรงจำนงเจตนาหรือว่าไร

ข้ารับทุกข์ขุกเข็ญเป็นสาหัส                              ไม่ทราบชัดด้วยเลศเหตุไฉน

พบแต่ความเหี้ยมโหดและโทษภัย                   ศัตรูไล่ล้างผลาญมารประจญ

ยามเมื่อเขาหมิ่นข้าประสาชั่ว                            ถามย้ำยั่วทุเรศไร้เหตุผล

ไหนเล่าพระของเจ้าเศร้ากมล                        ข้าสุดทนผรุสวาทอนาถใจ

หัวใจข้าเปี่ยมทุกข์เหมือนถูกบด                       โศกสลดแหลกลาญใครทานไหว

เขาเหยียดหยามถามซ้ำอยู่ร่ำไร                         เหตุไฉนจึงเป็นไปเช่นนี้

                เหตุใดเล่าข้าพเจ้าต้องเศร้าศัลย์        ทุกคนวันจมปลักไร้ศักดิ์ศรี

เหตุใดหนาข้าสิ้นสุขทุกข์ทวี                             ถูกย่ำยีดังเช่นไม่เป็นคน

ข้ามีหวังเพียงหนึ่งพึ่งพระเจ้า                           ขอข้าเฝ้าทูลแถลงทุกแห่งหน

จะสรรเสริญพระเจ้าผู้อยู่เบื้องบน                    ช่วยให้พ้นทุกข์หนักอีกสัครา

 

บทที่ 43 คำอธิษฐานของผู้ถูกเนรเทศ

                พระเจ้าว่าข้านี้บริสุทธิ์                        ทรงช่วยฉุดพ้นพาลสันดาลหนา

และแก้ต่างทุกคดีที่มีมา                                      ต่อคนกล้าไยไพผู้ไร้พระเจ้า

ขอทรงช่วยข้าพ้นคนพูดปด                              ทั้งคนคดอัปลักษณ์ชาติเน่าเน่า

ให้อยู่รอดปลอดภัยได้ชนะ                               โมทนาคุณพระองค์ผู้ทรงชัย

                โอ้พระองค์ผู้ทรงป้องกันข้า              ไฉนมาเลิกรักแล้วผลักใส

ทิ้งให้ข้าเปลี่ยนเปล่าเศร้ากระไร                      แทบตักษัยขื่นขมระทมมาน

เหตุใดข้าทรมาแสนสาหัส                 ศัตรูซัดเพียงผงไร้สงสาร

โอ้พระเจ้าแจ่มจรัสชัชวาล                 ขอประทานช่วยเหลือเอื้อเอ็นดู

                โปรดประทานโอภาสสัจธรรม         ทรงช่วยนำปราบพยศพ้นอดสู

ข้าประสงค์องค์พระสยัมภู                                พากลับสู่ศิโยนเขาลำเนาเนิน

ขึ้นไปถึงวิหารย่านศักดิ์สิทธิ์                             พระสถิตจำเพราะเกินเหาะเหิน

ขอพระองค์ทรงเพระเจริญเทอญ                     ยิ่งจำเริญวัฒนาสถาพร

                ข้าจะไปอยู่ใกล้ที่พระแท่น                ด้วยสุดแสนโสมนัสประภัสสร

ศิโรราบกราบไหว้พิไรวอน                               เพราะพระพรข้าสุขีและปรีดา

จะดีดพิณลิ้นบรรเลงด้วยเพลงขับ                    บทสำหรับปุชิตทุกทิศา

แด่องค์พระสยัมภูยอดบูชา                                พระเจ้าข้าเลิศลักษณ์ประจักษ์ใจ

                เหตุใดเล่าข้าพเจ้าต้องเศร้าศัลย์        ทุกคืนวันจมปลักแทบตักษัย

เหตุใดหนาข้าไร้สุขทุกข์กระไร                       ถูกไยไพดั่งเช่นไม่เป็นคน

ข้ามีหวังเพียงหนึ่งพึ่งพระจ้า                            ขอเข้าเฝ้าทูลแถลงทุกแห่งหน

จะสรรเสริญพระเจ้าผู้อยู่เบื้องบน                    ช่วยให้พ้นทุกข์หนักอีกสักครา

 

บทที่ 44  คำอธิษฐานขอความคุ้มครอง

                พระเจ้าข้าเราได้ยินระบิลเล่า            เรื่องก่อนเก่าแจ้งประจักษ์นานนักหนา

บรรพชนของเราท่านเล่ามา                              ยังตรึงตราใจอยู่ไม่รู้เลือน

ถึงเหตุการณ์ยิ่งใหญ่ท่านได้ช่วย                      เอื้ออำนวยใครใครก็ไม่เหมือน

ในสมัยของท่านไม่ฟั่นเฟือน                            นับปีเดือนนานโขโบราณกาล

ธ ขับไล่ผู้ไม่เชื่อในพระเจ้า                               พ้นจากเหย้าให้ออกไปนอกสถาน

เนรเทศสู่แคว้นแดนกันดาร                              ต้องพบพานเหตุร้ายถึงวายชนม์

ให้นิกรพระเจ้าเนานิเวศน์                                                สุขพิเศษสารพัดไม่ขัดสน

อยู่ในแคว้นแดนดินถิ่นของตน                        เสวยผลขจรฟุ้งรุ่งเรืองมา

                คนของท่านชนะหมู่ศัตรูราบ            ใช่ฤทธิ์ดาบปราบอมิตรทุกทิศา

อีกมิใช่อำนาจอาตมา                                          ริบพาราทั้งผองเป็นของตน

แต่พลังเดชะของพระเจ้า                                   ให้ชาวเราสัมฤทธิ์ประสิทธิ์ผล

สำแดงองค์ทรงรักปักกมล                 คุ้มไพร่พลสถิตนิตย์นิรันดร์

                ทรงเป็น องค์ขัตติยาของข้าบาท        ให้สามารถต่อสู้ศัตรูมหันต์

เผด็จศึกราบคาบปราบอธรรม                            อำนาจนั้นแน่ละของพระองค์

เพราะพระองค์ทรงอยู่คู่ชีวิต                             จึงพิชิตศึกตลุยเป็นผุยผง

พระทรงช่วยค้ำชูอยู่ยืนยง                                 ให้มั่นคงชัยชนะด้วยพระพร

ข้ามิได้วางใจในศรศิลป์                                     วางใจจินต์ทหารฮึกที่ฝึกสอน

หากพระองค์ทรงช่วยไม่ม้วยมรณ์                    ดัสกรแกร่งกล้าต้องล่าไป

ทรงช่วยให้ไพร่พลพ้นอมิตร                            ปราบคนผิดคนเลวคนเหลวไหล

ขอสรรเสริญพระองค์ผู้ทรงชัย                         สำนึกในพระคุณท่านชั่วกาลนาน

                แต่บัดนี้พระองค์ผู้ทรงศักดิ์               มาร้างรักทิ้งข้าประดาทหาร

ปล่อยให้เราพ่ายแพ้แก่หมู่มาร                          ไม่ช่วยการขับไล่พวกไพรี

ข้าแตกทัพยับเยินเกินจะคาด                             โดยเขลาขลาดทุกสิ่งต้องวิ่งหนี

ฝ่ายศัตรูแกร่งกล้าเข้าราวี                                   ข้าวของมีริบหมดระทดใจ

ธ ให้เราถูกเขาฆ่าเหมือนแกะ                           มันเชือดแหวะกายาไม่ปราศรัย

บ้างกระจัดพลัดพรายกระจายไป                      ตกอยู่ในต่างถิ่นเพียงสิ้นชนม์

ทรงขายเราให้เขาไปได้เงินน้อย                      เหมือนต่ำต้อยเสื่อมศักดิ์ไร้มรรคผล

มองกำไรไม่เห็นความเป็นคน                           ต้องสู้ทนไม่ได้อะไรมา

                เพื่อนบ้านเราเขาเห็นเข้าเช่นนั้น     ต่างพากันสรวลสันต์ด้วยหรรษา

บ้างเยาะ                เย้ยเอ่ยคำจำนรรจา                              ล้อเลียนว่าพวกเราไม่เข้าการ

ทรงทำให้คนฉินดูหมิ่นข้า                 สมน้ำหน้าไสส่งไร้สงสาร

ถ่มน้ำลายรดข้าด่าประจาน                                อัประมาณรันทดสลดครัน

                ข้าอับอายขายหน้าแสนสาหัส           สารพัดเปรียบเปรยคนเย้ยหยัน

สบประมาทบาดฤดีทุกวี่วัน                                ต้องอัดอั้นระทมขื่นขมใจ

ทั้ง ๆ ที่เรานี้ไม่ลืม ธ                                            หรือที่จะชั่วเลวทำเหลวไหล

ผิดคำมั่นสัญญาน้ำพระทัย                 แต่เหตุไรอัปยศปรากฏมา

                เราจงรักภักดีมีประวัติ                         มิเคยขัดคำสั่งหรือกังขา

ต่อพระผู้ยิ่งใหญ่ไม่คลาดคลา                           แต่ทว่า ธ สลัดตัดไมตรี

ปล่อยให้ข้ากำสรดหมดทางสู้                           ท่ามกลางหมู่สัตว์ป่าสิ้นราศี

ต้องเปล่าเปลี่ยวเดียวดายในครานี้                    ตกในที่มืดมิดหมดฤทธิ์แรง

                หากเราเลิกสักการะนมัสการ            คิดต่อต้านพระเจ้าเฝ้าหน่ายแหนง

ไปพึ่งพาพระอื่นดื่นสำแดง                               พระองค์แจ้งเจนจิตความคิดตน

เพื่อพระองค์เราพลีชีวิตถวาย                            ดุจใจกายถูกฆ่ามาทุกหน

ทำกับเราดังแกะผองต้องผจญ                           คราถูกคนตามาล่าไล่ฆ่าฟัน

                พระเจ้าข้าลืมพระเนตรสังเกตดู       อย่าหลับอยู่ทิ้งให้ข้าไหวหวั่น

อย่าหลบซ่อนองค์พรากจากเรานั้น                  เราคับขันนักหนาโปรดอย่าเลือน

ถูกขยี้แหลกราบนาบพื้นแน่                              เราพ่ายแพ้ศัตรูรุกคลุกฝุ่นเปื้อน

โปรดทรงลุกช่วยข้าอย่าเฉยเชือน                    ความรักเหมือนหลักมั่นคงทรงช่วยเรา

 

บทที่ 45  บทเพลงอภิเษกพระราชา

                มีถ้อยคำไพเราะล้วนเหมาะดี            อยู่เต็มที่ในสมองอันผ่องใส

เมื่อประพันธ์เพลงบทนี้ที่ชื่นใจ                       หมายมอบให้ถวายราชกษัตรา

ลิ้นของข้าว่องไวไม่ติดขัด                  ดูคล่องจัดเหมาะสมคมนักหนา

เหมือนปากกานักประพันธ์สรรวาจา               ฝีปากกล้าน่าชมคารมดี

                พระองค์เป็นชายชาตรีที่สง่า             งามยิ่งกว่าชายทั้งมวลถ้วนทุกที่

ทั้งพูดจาคล่องแคล่วแน่ววจี                               พระเจ้านี้อวยพรแน่แด่พระองค์

กษัตริย์ผู้เรืองเดชปัจจาราบ                                จงคาดดาบไว้เถิดหนาคราประสงค์

พระองค์ทรงฤทธิ์ล้ำเลิศดำรง                           สถิตคงยิ่งใหญ่ในแผ่นดิน

                เชิญเสด็จเยี่ยงกษัตริย์สมรรถชัย       เพื่อป้องไว้ซึ่งสัจจะวาทะสิ้น

ยุติธรรมครองให้ไร้มลทิน                 รบไพรินมีชัยด้วยพลัง

ลูกศรของพระองค์ทรงแหลมคม                      ทุลมจมใจศัตรูมิรู้หยั่ง

ชาติต่าง ๆ พากันล้มถมประดัง                         ต้องภินท์พังแทบพระบาทอนาถใจ

                บัลลังก์ที่บรมไท้ให้พระองค์             จะมั่นคงจีรังทั้งยิ่งใหญ่

ทรงปกครองอาณาจักรพิทักษ์ภัย                      ปวงชนได้ยุติธรรมนำชีวี

พระองค์รักสิ่งดีที่ถูกจริง                                    เกลียดชังยิ่งความชั่วช้าน่าบัดสี

เหตุนี้ไท้จึงเลือกท่านสรรอย่างดี                      ให้ท่านมีสุกใสกว่าใครมวล

เสื้อผ้าท่านกลิ่นลุมุนกรุ่นไม้หอม                     อบอวลพร้อมกฤษณามาครบถ้วน

ในราชวังงาช้างมีดนตรีครวญ                          ขับเชิญชวนเพลินพระทัยในอารมณ์

ราชธิดากษัตริย์มวลล้วนเป็นหมู่                       ประทับอยู่กับสตรีที่เป็นสนม

ในราชสำนักโอ่อ่าน่านิยม                 ดูเหมาะสมสวยสคราญสำราญตา

พระราชินีประทับเด่นเป็นสง่า                   ยืนเบื้องขวาบัลลังก์ฤทธิ์สถิตหน้า

ทรงประดับอาภรณ์มีราคา                 ถั่วกายาทองเนื้องามอร่ามเรือง

โอ้เจ้าสาวกษัตราฟังข้าทูล                 แทบบาทมูลโปรดฟังแจ้งชี้แจงเรื่อง

ลืมเสียเถิดประชาชนพลเมือง                           และปลดเปลื้องพระญาติวงศ์เผ่าพงศ์ไกล

พระราชาปรารถนาพระนางยิ่ง                        เพราะสวยจริงงามนักน่ารักใคร่

กษัตริย์เป็นนายพระนางทุกอย่างไป               พระนางไซร้จงอ่อนน้อมยอมเชื่อฟัง

ชาว ไทระ นำบรรณาการมาถวาย                     ต่างยอบกายคอยสดับรับคำสั่ง

คนมั่งมีอยากให้ชอบตอบจีรัง                           เขามุ่งหวังให้พระองค์ทรงโปรดปราน

                เจ้าฟ้าหญิงทรงประทับหยุดยับยั้ง    อยู่ในวังนิเวศน์เขตราชฐาน

สิริโฉมโสภางามสะคราญ                 สวยใดปานฉลองพระองค์ทรงดิ้นทอง

เขานำพาพระนางหมายถวายกษัตริย์               พระนางจัดแต่งพระองค์ทรงผุดผ่อง

หลายหลากสีระยับตาช่างน่ามอง                     เคียงประคองเพื่อนเจ้าสาวคราวเดียวกัน

คนเหล่านี้โอกาสดีปรีดิ์เปรมใจ                        ได้เข้าไปสู่วังดังใฝ่ฝัน

ต่างชื่นชมพระราชฐานโอฬารครัน                ชนทั้งนั้นทั่วถ้วนล้วนยินดี

                ให้กษัตริย์มีโอรสยศยิ่งยง                  หลายพระองค์สืบวงศ์ต่อพอแทนที่

บรรพบุรุษที่ล่วงลับดับชีวี                  โอรสนี้ทรงให้ครองผองโลกา

บทเพลงซ้องสักการ์ข้าพระองค์                       จะธำรงชื่อเสียงไท้ไว้ชั่วหล้า

ทุกสมัยทุกยุคปลุกศรัทธา                                   ปวงประชาจะสรรเสริญเยินยอองค์

 

บทที่ 46  พระเจ้าสถิตอยู่กับเรา

                พระเจ้าเป็นที่พึ่งคะนึงหวัง               เป็นพลังค้ำจุนหนุนนำข้า

ทรงพร้อมที่จะช่วยด้วยทุกครา                          ในยามข้าทุกข์ยากลำบากครัน

ข้าจะไม่หวาดกลัวภัยนานา                               ถึงแม้ว่าแผ่นดินจะไหวหวั่น

แม้ภูผาจะถล่มจมดิ่งพลัน                                   สู่มหรรณพสุดสมุทรลึก

แม้ทะเลครามยามปั่นป่วน                 ภูเขาซนเซสั่นลั่นครืนคึก

มีแม่น้ำสำคัญหวนควรระลึก                             ซึ่งผนึกน้อมนำความยินดี

ไปสู่เมืองขององค์พระทรงฤทธิ์                       สู่ศักดิ์สิทธิ์ราชฐานวิมานศรี

พระเจ้าทรงสถิตนำชีวี                                       ในเมืองที่ไม่มีวันสั่นทำลาย

พระองค์จะเสด็จมาคราเช้าตรู่                           ประทับอยู่ช่วยข้าพาสมหมาย

อาณาจักรสะท้านถอนสั่นคลอนคลาย            ชาติทั้งหลายหวาดหวั่นพรึงพรั่นกลัว

เมื่อพระเจ้าเปล่งพระสุรเสียง                           ยินสำเนียงโลกสลายทำลายทั่ว

พระเจ้าทรงฤทธิไกรอยู่ใกล้ตัว                         อย่าหวั่นกลัว ธ สถิตอยู่ชิดเรา

พระเจ้าของยาโคบโอบเราไว้                            หลีกลี้ภัยหลบร่างข้างพระเจ้า

                ท่านกอปรกิจการใดใหญ่ไม่เบา       ทรงให้เราเห็นชัดอัศจรรย์

ทรงยุติสงครามคลั่งทั่วทั้งโลก                          ทรงหักโยกคันธนูคู้บิดผัน

ทำลายหอกย่อยยับทั้งสับฟัน                             เอาโล่นั้นเผาไฟไหม้เป็นจุล

พระเจ้าทรงดำรัสตรัสห้ามว่า                      “เลิกรบราฆ่าฟันกันว้าวุ่น

จงรู้ไว้เถิดเราบอกเอาคุณ                                   จงฟังสุนทรถ้อยคอยจดจำ

เราเป็นเจ้าสูงสุดมนุษย์รู้                                    ใหญ่ในหมู่ชาติทั้งหลายใครเกินค้ำ

พระเจ้าผู้ทรงฤทธิ์สถิตนำ                                  อยู่ประจำกับเจ้าเฝ้าป้องภัย

 

บทที่ 47 ผู้ปกครองผู้เป็นเลิศ

                ประชากรทั้งมวลทั่วถ้วนนี้                จงยินดีปรบมืออื้ออึงลั่น

จงถวายสรรเสริญเชิญร่วมกัน                           ร้องเพลงอันสนั่นดังก้องกังวาน

จงกลัวเกรงพระเจ้าเฝ้านอบนบ                        น้อมเคารพบูชาดังว่าขาน

ทรงเป็นจอมกษัตรามาช้านาน                          บริหารปกครองป้องโลกา

ทรงโปรดให้เราชนะนานาชาติ                       ใครมิอาจขัดแย้งกำแหงกล้า

ให้ปกครองประเทศราชชาตินานา                  ประทานมาให้เราเฝ้าดูแล

ทรงเป็นผู้เลือกสรรปันแผ่นดิน                        ให้อยู่กินเหลือเฟือทรงเผื่อแผ่

ประทานของน่าภูมิใจให้ชื่นแด                       ทรงมอบแด่ผู้ที่องค์ทรงรักครัน

พระเป็นเจ้าประทับยังบัลลังก์อาสน์               เสียงชาวราษฎร์โห่ร้องก้องสนั่น

ด้วยยินดีจริงแท้เป่าแตรพลัน                            เมื่อทรงธรรม์เสด็จขึ้นต่างชื่นบาน

จงร้องเพลงสรรเสริญองค์ทรงเจ้า                   กษัตริย์เราขอสดุดีวจีหวาน               

เป็นราชาครองโลกทั่วอยู่ชั่วกาล                      จงขับขานเพลงคลอ ยอยศองค์

                พระเจ้าทรงประทับยังบัลลังก์ราช   ซึ่งประกาศความศักดิ์สิทธิ์สูงส่ง

ทรงปกครองชาติต่าง ๆ อย่างเที่ยงตรง           พระเจ้าทรงควบคุมอยู่ดูมากมี

ผู้ปกครองชาติทั้งหลายมุ่งหมายมา                  อย่างถ้วนหน้าพร้อมพรักเป็นสักขี

กับคนมากจากพระเจ้าของคนดี                        นามท่านนี้ อับราฮัม ผู้นำชน

โล่ของนักรบใหญ่ใจผยอง                                ก็เป็นของพระจอมหล้าอย่าฉงน

พระเจ้าทรงปกป้องครองสกล                          ครองมวลชนสรรพสิ่งถ้วนทั้งมวลเทอญ

 

บทที่ 48 ศิโยนมหานครของพระเจ้า

                พระเจ้าทรงยิ่งใหญ่ให้เราพร้อง      ร่วมแซ่ซ้องสรรเสริญไท้ให้เต็มที่

ในนครพระเจ้าของเรานี้                                   บนคีรีศักดิ์สิทธิ์ฤทธิไกร

ศิโยน เขาของพระองค์ทรงสูงเด่น                  ยามแลเห็นงามจริงดูยิ่งใหญ่

มีนครของกษัตริย์สมรรถชัย                              นำโลกให้ยินดีแสนปรีดา

พระเจ้าทรงแสดงว่าคราอยู่ใน                          ปราการใหญ่ของเมืองนั้นอันแน่นหนา

กับพระองค์ทรงศักดิ์สิทธิ์ด้วยฤทธา                ทุกชีวาจะปลอดภัยไร้กังวล

                ปวงกษัตริย์มาชุมนุมรุมราวี               เพื่อโจมตี ศิโยน ผาพาฉงน

เมื่อได้เห็นก็แปลกใจไปทุกคน                         และกลัวจนวิ่งหนีหลบลี้พลัน

เขากลัวอย่างจับใจให้เจ็บปวด                           แสนร้าวรวดเหลือทนจนตัวสั่น

เหมือนหญิงใกล้คลอดบุตรสุดรำพัน              ปวดร้าวครรภ์พรั่นกลัวหวั่นหัวใจ

                ลมตะวันออกนั้น ธ บันดาล               ให้พัดผลาญป่นปี้ที่เรือใหญ่

เรายินสิ่งที่พระองค์ทรงทำไป                          บัดนี้ได้เห็นต่อหน้าด้วยตาเรา

ในนครของพระเจ้าเนาสถิต                             พระทรงฤทธิ์เดชหาใดเท่า

ทรงรักษานครไว้ให้บรรเทา                              ธ ทรงเฝ้ามาตลอดปลอดภัยพาล      

                พระเป็นเจ้าเราคิดถึงคะนึกฝัน         ความรักมั่นของไท้นี้มีแก่นสาร

สถิตอยู่ยินยงดำรงนาน                                      ในวิหารของพระองค์ทรงฤทธี

ปวงชนทุกหนแห่งทั่วแหล่งหล้า                     น้อมวันทาสรรเสริญองค์ทรงศักดิ์ศรี

ชื่อเสียงทรงขจรไปในปฐพี                              พระภูมีปกครองถ้วนล้วนเที่ยงธรรม

ให้ชนชาว ศิโยน นี้ยินดียิ่ง                                ด้วยใจจริงเถิดหนาคราเผยพร่ำ

ตรงตัดสินเที่ยงแท้แน่น้ำคำ                              ยินดีล้ำเถิด ยูดาห์ ทั่วนาคร

                จงเดินรอบเขา ศิโยน ไกลโพ้นอยู่  แล้วนับดูหอคอยไปให้ครบก่อน

สำรวจป้อมกำแพงทุกแห่งตอน                        เพื่อเล่าย้อนชนรุ่นหลังได้ฟังกัน

ว่าพระเจ้าองค์นี้ที่เคยเฝ้า                                   เป็นพระเจ้าเราชั่วกาลนานคงมั่น

ทรงนำหน้าเราทั่วชั่วนิรันดร์                            ทุกยุคครันทุกสมัยให้ทรงนำ

 

บทที่ 49 คนเขลาวางใจในความมั่งคั่ง  (กาพย์สุรางคนางค์)

                ขอเชิญทุกคน       ทุกแห่งตำบล        เชิญคนทั่วไป

เชิญฟังทางนี้        มีคดีขานไข           เตรียมตัวเตรียมใจ                ฟังให้ดีดี

                ขั้นชื่อว่าคน          อย่าทะนงตน        บุญหนักศักดิ์ศรี

แม้คนสำคัญ         คนขั้นเศรษฐี        ใช่ความมั่งมี         ทำคนเป็นคน

                เป็นคนต่ำต้อย      ใช่ว่าบุญน้อย       หรือด้อยกุศล

เสรีเทียมทัน          เหมือนกันทุกคน ย่อมหนีไม่พ้น      เกิด แก่ เจ็บ ตาย

                ข้าครุ่นดำริ            โดยตั้งสติ              เพื่อมิเสียหาย

ขณะเล่นดนตรี     จักชี้อธิบาย           ตรงตามเป้าหมาย ที่ได้ไตร่ตรอง

                ข้าไม่หวั่นไหว     ยามตกอยู่ใน         อันตรายทั้งผอง

และเมื่อศัตรู          พรั่งพรูประลอง   ล้อมไว้หมายปอง ปลิดชีพวายชนม์

                หรือคนใหญ่โต   เศรษฐีขี้โม้            มักโอ้อวดตน

ทำหยิ่งจองหอง   ลำพองข่มคน        ข้ากล้าประจญ      มิย่นระย่อใคร

                ขึ้นชื่อว่าทาส        ก็แสนประหลาด                  ธรรมชาติวิสัย

ไม่มีสักคน             ไถ่ตนเป็นไท        ยากแท้แก้ไข         เหมือนผงเข้าตา

                หนี้ชีวิตเล่า           จ่ายคืนพระเจ้า     ก็ยากนักหนา

จักจ่ายแทนทด      ไม่หมดสักครา      แม้สิ้นดินฟ้า         พระคุณยังคง

                เหตุก็เพราะว่า      ชีวิตล้ำค่า               โดยพระประสงค์

ถึงจ่ายเท่าไร         ก็ไม่ปลดปลง        หนี้นี้ดำรง             ยืนยงนิรันดร์

                ใครเล่าจักไถ่         ตัวเองออกได้        จากหลุมศพนั่น

แล้วอยู่ต่อไป         เหมือนในสวรรค์                คือไม่มีวัน             รู้มรณา

                แม้ปราชญ์เมธี      ต้องสิ้นชีวี             มอดม้วยสังขาร์

เหมือนคนโง่เขลา               ที่เบาปัญญา          โดยมิเลือกหน้า    ไม่ว่าผู้ใด

                ต่างก็ต้องทิ้ง         เงินทองทุกสิ่ง      หลังจากตักษัย

บุตรหลานเข้าจอง               ยึดครองสืบไป      ควรที่สนใจ           ระลึกไว้ทุกวัน

                และหลุมศพหมาย               เปรียบเหมือนเรือนตาย      มิได้แปรฝัน

แต่ก่อนมั่งมี          เศรษฐีสำคัญ         ที่ดินอนันต์           สารพันภูมิใจ

                ครั้นมาบัดนี้          ต้องตายเป็นผี       เคลื่อนที่มิไหว

อันความร่ำรวย     จะช่วยอะไร         สิ้นชีพเน่าไป       เช่นสัตว์นานา

                ดูเถอะคนเก่ง        ไว้ใจตัวเอง           ว่าเก่งนักหนา

ดูซิเศรษฐี              มั่งมีเงินตรา          ทำเป็นเหมือนว่า  ไม่รู้วายชนม์

                แต่เมื่อถึงที่            ต้องสิ้นชีวี             จักหนีมิพ้น

ตายอย่างแพะแกะ               นั่นแหละคือผล   ความตายเหมือนคน            เลี้ยงแกะทั่วไป

                สาธุชนดับขันธ์    พอรุ่งเช้านั้น        เขาพลันสุขสมัย

ชนะเหนือมวลชน              คนอธรรมไซร้      ศพเน่าเปื่อยไป     ก็ไม่นำพา

                พระเจ้าเกรียงไกร                จะช่วยข้าไว้          พ้นภัยมรณา

เพราะข้ารักท่าน  อธิษฐานภาวนา   วอนไหว้วันทา     อยู่ใกล้พระองค์

                จงอย่าเกรงกลัว    เศรษฐีที่ชั่ว            ทำผิดพระประสงค์

ทรัพย์สินเหลือขนาด          ก็อาจพินาศลง      ตายแล้วปลดปลง ไม่ติดตัวไป

                หรือแม้คนที่         ผูกพันโลกีย์          ชีวีสดใส

ลาภยศ   สรรเสริญ              เพลิดเพลินเจริญใจ             ยังต้องบรรลัย       เหมือนบรรพชน

                คนที่มิดี                  จักไปสู่ที่                นรกมืดมน

ตลอดนิรัดนร์       รับทัณฑ์ทุกข์ทน                  ซึ่งก็เป็นผล           ตามพระบัญชา

                ยิ่งใหญ่แค่ไหน    ก็ช่วยมิได้              ตายแน่นักหนา

คนชั่วคนร้าย        ความตายไร้ค่า                      ตายเหมือนประดา               เดรัจฉานทั่วไป

 

บทที่ 50 การนมัสการที่แท้

                พระผู้ทรงเดชานุภาพตรัส                 พระดำรัสสอนสั่งยังโลกหล้า

ตั้งแต่ทิศตะวันออกท่านบอกมา                        จดแผ่นฟ้าตะวันตกวกเวียนวน

พระเจ้าส่องแสงสว่างในทางจร                       จากนคร ศิโยน แจ้งทั่วแห่งหน

เป็นนครสวยงามยามเมื่อยล                               งามเสียจนเกินคำพร่ำพรรณนา

                พระเป็นเจ้าเสด็จมาทรงปรากฏ        เกียรติยศยิ่งใหญ่ไฟน้ำหน้า

พายุพัดกราดเกรี้ยวเลี้ยววนมา                           รอบกายาพระองค์ผู้ทรงชัย

พระองค์ตรัสเรียกโลกและสวรรค์                   มาช่วยกันเป็นพยานหลักฐานให้

ดูพระองค์ตัดสินความโดยตามนัย                    ลงโทษภัยปวงข้าประชากร

พระองค์สั่งว่า จงรวบรวมคน                         ที่กมลซื่อไซร้ไม่หลอกหลอน

คือผู้ทำสัญญาดังว่าวอน                                     ถวายก่อนนองเนืองเครื่องบูชา

สวรรค์เสียงกึกก้องร้องประกาศ                       อย่างเด็ดขาดเกรียงไกรไปทั่วหล้า

ว่าพระองค์ทรงชอบธรรมเสด็จมา                   มีปัญหาทรงชี้ขาดตัดสินพลัน

                ประชากรของเราเจ้าจงฟัง              คำสอนสั่งสนใจจำให้มั่น

อิสราเอลจะถูกพิศพินิจครัน                              ตัวเรานั้นจะทดสอบตอบให้ดี

เรานี้เป็นพระเจ้าของเจ้าทั้งหลาย                    เรื่องถวายบูชาตามหน้าที่

เราไม่ดุว่าซ้ำพร่ำวจี                                             วัวที่มีจากไร่อย่าให้ปัน

หรือฝูงแพะมากมายไม่หมายมั่น                      ในไพรวันสัตว์ป่าห้อมพร้อมลูกหลาน

เป็นของเราหมดสิ้นบริวาร                                เราจัดการทุกชีวิตเป็นสิทธิ์เรา

สิ่งที่มีชีวิตในทุ่งนา                                             อีกนกป่าทั้งผองของพระเจ้า

แม้นเราหิวกระหายไม่บรรเทา                          ไม่บอกเล่าเจ้าให้รู้ดูน้ำใจ

สรรพสิ่งทั่วไปในโลกนี้                                    ทุกชีวีเป็นของผู้ยิ่งใหญ่

เราจะกินเนื้อวัวไม่กลัวใคร                               เราจงใจดื่มเลือดแพะเชือดพลัน

                จงถวายเครื่องบูชา ธ ผู้นำ                  ด้วยถ้อยคำขอบคุณหนุนจิตมั่น

มอบถวายทรงฤทธิ์ไม่กีดกัน                              ตามที่สัญญาไว้ไม่เปลี่ยนแปร

จงร้องทูลเราเถิดเมื่อเกิดทุกข์                            ไร้ความสุขชีวีมีทางแก้

เราจะช่วยให้รอดและดูแล                                เจ้าจงแซ่ซ้องเสริญเยินยอเรา

                พระเจ้าตรัสดำรัสแก่คนชั่ว               ไฉนมัวท่องบัญญัติอย่างโง่เขลา

หยิบยกพันธสัญญามาอ้างเอา                           แต่ตัวเจ้าไม่ยอมให้แก้ไขเลย

เจ้าไม่ยอมรับฟังคำสั่งสอน                                ขโมยซ่อนเห็นแจ้งเจ้าแกล้งเฉย

เจ้ากลับเป็นเพื่อนเขาราวคุ้นเคย                       เจ้าชมเชนคนเล่นชู้เจ้ารู้ดี

เจ้าพร้อมที่จะพูดคำหยาบช้า                             เจ้ามุสากล่าวร้ายให้น้องพี่

เจ้าประพฤติชั่วกันพันทวี                                  ทุกอย่างนี้เราเฉยไม่เคยปราม

เจ้าคงคิดว่าเราเหมือนเจ้านั้น                            แต่ว่าวันนี้เราจะเฝ้าถาม

จะว่ากล่าวเร้าจิตให้คิดความ                              พยายามทำให้เข้ใจดี

                ฟังให้ดีนะเจ้าผู้เพิกเฉย                   อย่าละเลยคำสอนห่อนหลีกหนี

เราจะทำลายเจ้าเป็นธุลี                                       จะไม่มีใครช่วยด้วยเห็นใจ

การขอบคุณเจ้าไซร้ให้ลือเลื่อง                         ควรเป็นเครื่องบูชาพาสดใส

เราจะช่วยทุกคนให้พ้นภัย                                จงตั้งใจเชื่อฟังอย่างแน่นอน

 

บทที่ 51 คำอธิษฐานทูลขอให้อภัยบาป

                ข้าแต่พระเป็นเจ้าพระบิดา                ทรงเมตตาปรานีข้านี้เถิด

พระองค์รักข้าจริงสิ่งล้ำเลิศ                               แสนประเสริฐมั่นคงยงยั่งยืน

ขอทรงพาบาปไปให้พ้นข้า                               เวทนาข้าพระองค์อย่าทรงฝืน

ชำระข้าพ้นชั่วกลั้วกล้ำกลืน                              ให้กลับคืนใสสดหมดราคี

                ข้าตระหนักซึ้งใจในความผิด            ข้าเคยคิดแสนเบื่อบาปเหลือที่

ข้าทำผิดต่อองค์พระภูมี                                      ทำสิ่งที่ชั่วช้าหยาบสามานย์

พระองค์ตัดสินข้านั้นถูกแล้ว                            ไม่คลาดแคล้วชีพม้วยมอดสังขาร

ทรงลงโทษเที่ยงธรรมตามต้องการ                  ไม่ร้องขานเพราะตัวชั่วฉกรรจ์

                ทรงต้องการจิตนี้ที่ซื่อสัตย์                 ทรงผูกมัดปัญญาพาสุขสันต์

ใส่สมองลงกรุบรรจุพลัน                                   เอาบาปนั้นผันพรากไปจากตัว

เพื่อข้ามีจิตใจใสสะอาด                            อย่างเด็ดขาดบาปหมดสดใสทั่ว

ขาวยิ่งกว่าสำลีที่พันพัว                                      บาปมืดมัวหมดสิ้นจากถิ่นใจ

ขอให้ข้าฟังสำเนียงเสียงปรีดา                         ถึงแม้ว่าทรงย้ำและทำให้

ข้าละเอียดแหลกยับแตกดับไป                         ข้าก็ใจเป็นสุขความทุกข์คลาย

ขอท่านทรงหลับตาอย่าทอดเนตร                    ดูกิเลศปวงบาปหยาบทั้งหลาย

ทรงชำระความชั่วช้าทั่วกาย                              สุขสมหมายทั้งสิ้นพบยินดี

                ขอพระเจ้าสร้างสรรค์ชีวันใหม่        มีจิตใจรักพระองค์มั่นคงที่

อย่าขับไล่ไสลงอเวจี                                           พ้นวิถีพ้นพักตร์พ้นรักลา

โปรดอย่านำพระวิญญาณของพระองค์          อันสูงส่งสูญสลหายไปจากข้า

โปรดประทานยินดีและปรีดา                           ทรงช่วยข้าให้รอดและปลอดภัย

โปรดทำให้ใจข้านี้มีความเชื่อ                           ทุกทุกเมื่อโปรดปรานประทานให้

ข้าจะสอนคนบาปให้กลับใจ                             ถึงอยู่ไกลหันมาหาพระองค์

                โอ้ข้าแต่พระเจ้าพระผู้ช่วย                ทรงโปรดด้วยช่วยข้าพาเสริมส่ง

ช่วยชีวิตข้าไว้ให้ดำรง                                        ยั่งยืนยงคงอยู่มิรู้วาย

แล้วข้าจะประกาศความชอบธรรม                   ที่เลิศล้ำยิ่งใหญ่ไม่หนีหน่าย

ขอช่วยข้าพูดความตามสบาย                             ทูลถวายสรรเสริญและเยินยอ

                พระองค์ไม่ประสงค์เครื่องบูชา        หาไม่ข้าจัดถวายให้ท่านหนอ

เครื่องบูชามาเผาไฟไม่รีรอ                                ท่านไม่พอพระทัยไม่ต้องการ

เครื่องบูชาข้าหรือคือดวงจิต                              มอบชีวิตพลีวางอย่างกล้าหาญ

ธ จะไม่ปฏิเสธซึ่งดวงมาน                                 ยอมรับการเชื่อฟังทั้งจำนน

                พระเจ้าขอเมตตาศิโยนด้วย               ขอทรงช่วยป้องภัยให้ทุกหน

บูรณะกำแพงแข็งแรงทน                                  ปรับปรุงจนเยรูซาเล็มเต็มสิ่งดี

พระองค์พอพระทัยได้สรรหา                          เครื่องบูชาเหมาะใจไว้เร็วรี่

เขานำวัวตัวผู้ดูอ้วนพี                                          ถวายที่บนแกนแท่นบูชา

 

บทที่ 52 พระเจ้าทรงพิพากษาและพระคุณของพระองค์

                เจ้าตัวดีเหตุไฉนไยคุยโว                    ขอบพูดโม้โอ่ตนบ่นเพ้อพร่ำ

ถึงความชั่วร้ายนี้ที่ก่อนำ                                    พระทรงธรรมเท่านั้นรักมั่นจริง

เจ้าวางแผนการร้ายทำลายเขา                           ลิ้นของเต้าโสมมแหลมคมยิ่ง

เหมือนมีดโกนโดนใครไม่ประวิง                    พูดแต่สิ่งมุสามาเรื่อยไป

เจ้ารักความชั่วช้ากว่าดีเยี่ยม                               ชอบของเทียบกว่าแท้แน่ไฉน

เจ้าคนปดพูดมากทำปากไว                                เชือดเฉือนใจแนบเหน็บให้เจ็บแด

                ตลอดกาล ธ มั่นหมายทำลายเจ้า       ให้ทรงเข้าฉุดกระชากลากเจ้าแน่

จากกระโจมที่อาศัยไม่เหลียวแล                       ขับออกแค่พ้นแดนดินถิ่นคนเป็น

คนชอบธรรมยิ่งนักประจักษ์ทั่ว                       ต่างเกรงกลัวหวาดผวาคราได้เห็น

เขาพากันหัวเราะเจ้าเย้าไม่เว้น                         เยาะเย้ยเล่นแล้วเขาว่ากล่าวครัน

ดูนี่คนไม่พึ่ง ธ หาปลอดภัย                               กลับวางใจสมบัติตัวถ้วนทั่วนั่น

เขาทำชั่วเด็ดขาดฉกาจฉกรรจ์                           เพื่อใฝ่ฝันหาปลอดภัยมาใส่ตัว

        ข้าเป็นเหมือนต้นมะกอกงอกงามใหญ่  ขึ้นอยู่ใกล้พระราชฐานตระการทั่ว

ข้าวางใจความรักไท้ไม่หวั่นกลัว                      จิตพันพัวในรักมั่นนิรันดร

ข้าขอบคุณพระเจ้าไซร้ในสิ่งที่                         ล้ำเลิศดีทรงกอปรนำทำมาก่อน

พร้อมชนของไท้ทรงธรรมนำพระพร             เอ่ยสุนทรประกาศว่า ธ เลิศจริง

 

บทที่ 53 ความชั่วร้ายของมนุษย์

                คนเขลากล่าวไขในใจว่า                    พระเจ้าเรื่องเล็กดอกหนาใช่เรื่องใหญ่”  

พวกเขาแสนกลทุกคนไป                                  ประพฤติเหลวไหลร้ายสิ้นดี

ไม่มีสักคนที่ทำถูก                                               เพราะไม่พันผูกรักศักดิ์ศรี

ทำแต่อกุศลก่ออัปรีย์                                           ใช้สิทธิเสรีทางอธรรม

พระเจ้าผู้สร้างซึ่งโสภา                                      ทอดพระเนตรลงมาจากสวรรค์

สำรวจตรวจดูทุกสิ่งอัน                                       ใครบ้างเข้าขั้นใช้ปัญญา

มีใครบ้างไหมกตัญญู                                          นมัสการพระเจ้าองค์ราชา

ใครบ้างทำตามพระบัญชา                                 อธิษฐานภาวนาสุดจิตใจ

เห็นแต่ทุกคนละทิ้งไท้                                       ประพฤติตนไร้สำนึกตามนิสัย

พวกเขาทำชั่วมั่วทั่วไป                                        มีจนอย่างไรก็เหมือนกัน

ไม่มีใครเลยที่ชอบธรรม                                     ล้วนสร้างบาปกรรมด้วยโมหันต์

เหมือนไม่รู้ตายวายชีวัน                                     ปล้ำปลุกผูกพันแต่โลกีย์

พระเจ้าดำรัสตรัสถามว่า                                    เหล่าคนชั้วช้าไร้ศักดิ์ศรี

ไม่รู้เลยหรือความชั่วดี                                        ทำแต่อัปรีย์ไม่มีอาย

จ้องแต่จี้ปล้นคนของเรา                                     สาธุชนโศกเศร้าต้องเสียหาย

ทั้งไม่ขอเราผู้เจ้านาย                                           ไม่รู้วันตายจักมีมา

พระเจ้าจักให้พวกปัจจา                                     แตกฉานซ่านซ่ากระเด็นไป

กระทั่งกระดูกมิให้กอง                                      ศัตรูทั้งผองต้องตักษัย

เพราะไม่นับถือพระทรงชัย                              จึงพ่ายประลัยทุกทุกคน

                ข้าพเจ้าจะวอนขอพรไท้                     ให้อิสราเอลอิสระได้สมผล

รับความปลอดภัยไร้กังวล                                  จากศิโยนวิมลวิมานแมน

เมื่อใดพระเจ้าจะเมตตา                                      ให้ปวงประชาที่เฝ้าแหน

กลับฟุ้งรุ่งเรืองทั่วดินแดน                                 ชาวเราก็แสนจะสำราญ

เชื้อสายยาโคบจะสบสุข                                     อิสราเอลพบยุคสนุกสนาน

ไพร่ฟ้าทั้งหมดสดชื่นบาน                                จักซ้องสาธุการด้วยยินดี

 

บทที่ 54 บททูลขอให้พระเจ้าทรงช่วยพิทักษ์รักษาพ้นจากพวกศัตรู 
(กาพย์สุรางคนางค์)

                ข้าแต่พระเจ้า        ขอทรงโปรดเกล้า                ช่วยข้าพระองค์

ให้เป็นอิสระ        ด้วยอำนาจคง       ขอพระเจ้าทรง     ฟังคำวิงวอน

                ผู้ไม่กลัวเกรง        จะมาข่มเหง          ข้าจนม้วยมรณ์

เหล่าคนยโส         โมโหไฟฟอน      คนใจโหดจร        รุมล้อมรอบกาย

                ส่วนข้าทราบว่า    พระองค์เมตตา     มิปล่อยข้าสลาย

ทรงเป็นผู้ช่วย      รอดพ้นอันตราย  โพยภัยใกล้กราย                  พระเจ้าป้องกัน

                ทรงความซื่อสัตย์ ทรงช่วยข้าคือ       ทำลายศัตรูสรรพ์

ทรงลงโทษเขา     เอาลงทัณฑ์           ด้วยความชั่วอนันต์              ซึ่งเขาทำมา

                ข้าแต่พระเจ้า        ข้าน้อมกายเฝ้า      ถวายเครื่องบูชา

ขอบพระคุณยินดี เปรมปรีดิ์หรรษา ในพระเมตตา       ทรงความเลิศดี

                พระองค์ทรงโปรด              ช่วยข้าพ้นโหด     ลำบากยากมี

ตาของข้ามอง       เห็นเหล่าไพรี       ย่อยยับอับศรี         สู่ความปราชัย

  

บทที่ 55 คำอธิษฐานขอความช่วยเหลือ

                ข้าแต่องค์ผู้ทรงอดิศร          ฟังคำวอนข้าไซร้อย่าหน่ายหนี

ข้าวิตกอกตรมข่มฤดี                            ทุกข์ทวีเรื่อยไปไม่สร้างซา

เหล่าศัตรูวู่วามคุกคามหนัก                มิได้พักจิตมั่นไร้หรรษา

คนกาลีกดขี่เฝ้าบีฑา                            ข่มเหงข้าย่อยยับถึงอับจน

ก่อแต่ความเดือดร้อนไม่หย่อนหยุด  เท่ากับฉุดข้าห่างทางผล

พวกเขาโกรธเกลียดข้ามาประจญ     ให้ทุกข์ทนโทมนัสถนัดใจ

ข้ากลัวตายหวาดกลัวจับขั้วหทัย        คิดคิดไปอัดอั้นตันปัญญา

ข้าพูดว่า ถ้าข้าเป็นปักษิณ                มีปีกบินเที่ยวเตรี่ในเวหา

เช่นพิราบน่ารักประจักษ์ตา               จักถลาหลบนอนพักผ่อนพลัน

จะบินให้ไกลมนุษย์สุดเสียงสังข์     ไปสร้างรังทันใดดั่งใฝ่ฝัน

หลบลมกล้าพายุร้ายภัยอนันต์           อยู่ที่นั่นทะเลทรายสบายตน

ขอทรงช่วยอวยวิบัติกำจัดเขา            จนซึมเซาทำสิ่งใดไม่สบผล

ให้พูดจาเลื่อนเปื้อนเหมือนต้องมนต์              ต้องเผชิญอาชญากรรมกระหน่ำมา

ทุกท้องที่มีแต่ความพินาศ                  น่าอนาถเกิดวิบัติสหัสสา

เรื่องหลอกลวงกดขี่ภัยบีฑา               ทั่วพาราตามถนนไม่พ้นพาล

ถ้าแม้นว่าปัจจามาหลอกล้อ               ข้ายังพออดใจไม่ไขขาน

ถึงคุยโวอวดโอ่อหังการ                     ข้าซมซานหนีได้ดั่งใจจินต์

แต่นี่เป็นเพื่อนสนิทมิตรสหาย         เคยทักทายใกล้ชิดนิจศีล

เคยร่วมไปในวิหารการเคยชิน          กลับมาหมิ่นทรยศหมดเยื่อใย

ขอให้เขาศัตรูผู้อมิตร                          สิ้นชีวิตฉับพลันไม่ทันไข

ให้เขาตกโลกันต์ในทันใด                ทั้งที่ไม่ดับดิ้นถึงสิ้นปราณ

ในเคหาอาศัยในความคิด                   ล้วนบาปผิดยิ่งใหญ่แผ่ไพศาล

มีแต่ความชั่วช้าแสนสามานย์            ส่อสันดานของผู้ทุรชน

ข้าทูลขอพระองค์ให้ทรงช่วย           ธ ทรงอวยสันติสุขให้ทุกหน

เสียงวิงวอนสะท้อนถึงเบื้องบน       เช้าเที่ยงจนสายัณห์ทุกวันไป

พระเจ้ารับสดับสนองเสียงของข้า   โปรดเมตตาคุ้มครองให้ผ่องใส

ศรัทธาธรรมล้ำค่ากว่าสิ่งใด               ข้าวอนไหว้พระองค์ผู้ทรงธรรม์

พระเจ้าจะทรงนำบำรุงข้า                  ให้กลับมาจากสงครามดุจความฝัน

เป็นสงครามหักโหมเร้าโรมรัน        เข้าประจัญศัตรูทุกหมู่กอง

และพระองค์ทรงฟังอธิษฐาน          ตลอดกาลเอาธุระตอบสนอง

ทรงปราบหมู่ศัตรูผู้ลำพอง                 หมดผยองมานะกลัวพระองค์

เพื่อนแก่ข้ามุ่งร้ายทำลายมิตร            ละเมิดผิดสัญญาพาให้หลง

ถ้อยคำขานหวานหูผู้ฟังงง                เจตจำนงหยามเหยียดเพราะเกลียดชัง

ถ้อยคำเขาเล้าโลมตะโบมจิต              คมเหมือนกฤชทำร้ายในภายหลัง

แต่พระเจ้าประเสริฐเลิศพลัง            ทรงชิงชังคนมุสาฆาตกร

จะจับเขาโยนไปในเบื้องล่าง            ไม่พบทางภิญโญสโมสร

ก่อนที่เขาแก่ชราจะม้วยมรณ์             ขาดพระพรสุขสันต์นิรันดร์กาล

ส่วนข้าไซร้ไว้ใจในพระเจ้า              จะคอยเฝ้าใกล้ชิดอธิษฐาน

เทิดพระเกียรติสยัมภูคู่ลมปราณ       กว่าวิญญาณจะดับล่วงลับไป

 

บทที่ 56  คำอธิษฐานวางใจในพระเจ้า

                พระเจ้าข้าโปรดเมตตาตัวข้านี้           เขาโจมตีข้าหนักประจักษ์จิต

ถูกข่มขู่ศัตรูร้ายหมายชีวิต                                      เฝ้าพิชิตตลอดมาข้าเจ็บตัว

ตลอดวันศัตรูหมายทำร้ายข้า                             คนมากหน้าสู้ข้าพลันรุมกันทั่ว

โอ้พระผู้สูงสุดหล้าเมื่อข้ากลัว                          ขอฝากตัววางใจในพระองค์

ข้าวางใจพระเจ้าเฝ้าสรรเสริญ                          และเทิดเทินพระสัญญา ธ สูงส่ง

ไม่หวาดกลัวข้าวางใจไท้มั่นคง                         ชนประสงค์แกล้งข้าได้อย่างไรกัน

                ไม่ว่าข้าทำใดอยู่ศัตรูจ้อง                    พวกเขาต้องก่อทุกข์ให้ข้าหวั่น

เขาหาทางให้ยากเข็ญไม่เว้นวัน                       ทำข้านั้นเจ็บแค้นแสนระอา

เขารวมหัวกันซุ่มคอยคุมอยู่                               เฝ้ามองดูสิ่งทำไปใคร่เข่นฆ่า

โปรดลงโทษคนโหดโฉดชั่วช้า                        ปราบบรรดาชนด้วยโกรธพิโรธจริง

          พระองค์ทราบข้าลำบากยากเพียงไหน  บันทึกไว้ความยากจนทุกข์ทนยิ่ง

ในสมุดจดลงไปได้อ้างอิง                                  ถ้วนทุกสิ่งหรือมิใช่ไท้ทรงทำ

วันทีข้าทูลพระเจ้าข้าเดารู้                                  ว่าศัตรูกลับหลังหันวันยังค่ำ

นี่ทำให้ข้าแจ้งอยู่ผู้ทรงนำ                                 เฝ้าประจำฝ่ายข้าเป็นอาจิณ

ข้าวางใจพระเจ้าเฝ้าบูชา                                    พระสัญญาของพระองค์มั่นคงสิ้น

ข้ายกย่องพระสัญญาจอมบดินทร์                    น้อมชีวินแซ่ซ้องร้องสักการ

ข้าวางใจในพระเจ้าเฝ้านบไหว้                        ข้าจะไม่หวาดผวาพาฟุ้งซ่าน

มนุษย์ทำข้าไม่ได้พวกภัยพาล                           เพราะดาลมานข้าไว้ใจในพระองค์

                พระเป็นเจ้าข้าพร้อมน้อมถวาย         ดังมุ่งหมายสัญญาข้าประสงค์

จะถวายบูชาไท้ใจมั่นคง                                     ด้วยเสริมส่งถ้อยสรรเสริญและเยินยอ

เพราะทรงช่วยข้ารอดตนพ้นตายได้                ไม่ปราชัยพ่ายแพ้แต่เป็นต่อ

ข้าใช้ชีพ่อพระพักตร์พิทักษ์คลอ                      ในแสงทอส่องสิ่งที่มีจิตใจ

 

บทที่ 57 คำทูลขอความช่วยเหลือ

                โอ้พระเจ้าขอเมตตาปวงข้าเถิด         พระผู้เลิศช่วยรอดปลอดภัยข้า

ข้าแสวงแหล่งป้องผองภัยนา                            ใต้ร่มฟ้าเงาปีกหลบหลีกภัย

จนกว่าอันตรายทั้งหลายผ่าน                            พ้นสานที่ข้าซ่อนอาศัย

ข้ากราบทูลขอพระทรงอภัย                              ทรงจัดให้สิ่งถ้วนล้วนจำเป็น

พระองค์ทรงตอบจากฟ้าสวรรค์                       ทรงป้องกันเหล่าร้ายไม่ขู่เข็ญ

ทรงปราบปรามยามยากทุกข์ลำเค็ญ ทรงให้เห็นรักนั้นอันซื่อตรง

                ข้าล้มตัวเอนร่างนอนขวางอยู่           ท่ามกลางหมู่ราชสีห์ที่สูงส่ง

เตรียมขย้ำขบกัดฟันฟาดลง                               ผู้คนคงเป็นอาหารสำราญใจ

ฟันมันคมเหมือนหอกบอกให้รู้                        ดุจธนูยิงกราดเลือดสาดไหล

ลิ้นของมันเหมือนดาบเสียวปลาบใจ               เชือดเฉือนใครไม่รอดต้องวอดวาย

                ขอพระองค์ทรงสำแดงความยิ่งใหญ่  ให้เห็นในฟ้าสูงดังมุ่งหมาย

สำแดงพระสิริขจรขจาย                                     แผ่ขยายก้องดังโลกทั้งปวง

                ศัตรูร้ายหมายมั่นจะมาจับ                  ทุกข์โศกทับถมข้าพาให้ห่วง

เขาขุดหลุมดักเช่นเป็นกลลวง                           กลับตกบ่วงตนเองนอนเขลงไป

                พระเป็นเจ้าสูงศักดิ์ข้าพรักพร้อม     ขอนอบน้อมส่งเสียงสำเนียงใส

จะร้องเพลงสรรเสริญพระทรงชัย                   นี่แนะใจจิตเอ๋ยเจ้าเคยฟัง

บทกวีอ่อนถ้อยร้อยกรองสิ้น                             อีกเพลงพิณขับขานปานเสียงสั่ง

จะขับร้องก้องไกลให้เด่นดัง                             ไปถึงยังสุริยาฟากฟ้าไกล

โอ้พระเจ้าข้านอบขอบพระคุณ                        เกื้อการุญท่ามกลางชนชาติใหญ่

ข้ายกย่องเยินยอด้วยเต็มใจ                                เทิดเกียรติในหมู่คนชนนานา

ความรักอันมั่นคงยืนยงนัก                                แจ้งประจักษ์เจนใจในโลกหล้า

ทรงซื่อสัตย์เที่ยงแท้แน่วาจา                             มากเท่าฟ้าถึงสวรรค์พิมานชัย

ขอสำแดงความยิ่งใหญ่ให้ประจักษ์                 เกียรติศักดิ์ลืออ้างกลางฟ้าใส

แสดงพระสิริให้ก้องไกล                                   แจ่มแจ้งใจทั่วหล้าในสากล

 

บทที่ 58 ทูลขอพระเจ้าให้ทรงลงโทษคนชั่ว (กลอนบทละคร)

                ท่านผู้ปกครองของประชา                     อยู่ในธัมมาเป็นไฉน

ตัดสินเที่ยงธรรมทุกคนไป                                โดยไร้อคติดำริการ

เปล่าเลย ท่านคิดแต่แผนชั่ว                               ความเห็นแก่ตัวก็เสิบสาน

ก่ออาชญากรรมอันธพาล                                   รุนแรงห้าวหาญในดินแดน

คนชั่วเกลือกกลั้วชั่วทั้งชาติ                               สันดานร้ายกาจสิ่งหวงแหน

ตั้งแต่เกิดมาริรู้แคลน                                          พูดปดจักแหล่นกะล่อนไป

เขาเหมือนงูพิษฤทธิ์ซาบซ่าน                           เสียงท้วงสะท้านไม่หวั่นไหว

งูไม่ได้ยินเสียงอะไร                                           เพราะว่ามันไม่มีหูฟัง

มันไม่ได้ยินเสียงหมองู                                      จะปลอบหรือขู่มิเหลียวหลัง

แม้เสียงนักวิชาทรงพลัง                                    ก็สุดฉุดรั้งทรชน

ข้าแต่พระเจ้าแห่งจักรวาล                                 ทรงปราบสาธารณ์ทุกแห่งหน

โปรดถอนเขี้ยวสิงห์ในบุคคล                           เพื่อให้โลกพ้นจากพิษภัย

ให้เขาสูญสลายเหมือนสายชล                         ไหลไปให้พ้นหมดสมัย

หญ้ารกทางเท้าแหลกฉันใด                              ให้เขาราบไปเช่นเดียวกัน

ให้เขาเคลื่อนคล้อยเหมือนหอยทาก                ชีวิตวิบากไม่แปรผัน

หนทางครรไลผ่านไปนั้น                                  เครื่องหมายสำคัญน้ำเมือกมี

หรือดุจทารกไร้เดียงสา                                      จากครรภ์มารดามารศรี

ไม่ทันเห็นแสงเดือนสุรีย์                                   ด่วนดับชีวีอนาถใจ

ด้วยพระพิโรธของพระเจ้า                                ชีวิตของเขาต้องตักษัย

เหมือนต้นรุกขชาติผงาดไพร                            โค่นล้มลงได้ประหลาดครัน

พระเจ้าพัดเขาให้พินาศ                                     โดยภัยอุบาทว์มิคาดฝัน

ตั้งแต่ยังไม่วายชีวัน                                             พระเจ้าทรงธรรม์อยู่อัตรา

สุชนพบเห็นเข้าเช่นนั้น                                    จะชื่นชวนกันเฝ้าหรรษา

เขาจะเดินลุยในมรรคา                                       โลหิตธาราคนกาลี

ประชาจะพากันกล่าวว่า                                     ธ ย่อมรักษาสมศักดิ์ศรี

คนที่ทำดีจะได้ดี                                                   ธ ตัดสินโลกนี้มีจริง

 

บทที่ 59 ทูลขอความปลอดภัย  (กลอนแปด)

                พระเป็นเจ้าเจ้าข้าเมตตาด้วย             ได้โปรดช่วยข้าพระองค์ของทรงศรี

ช่วยข้าพ้นศัตรูหมู่ไพรี                                       คุ้มข้านี้ให้พ้นคนบีฑา

โปรดช่วยข้าให้พ้นคนชั่วชาติ                          ให้พ้นฆาตกรอุบาทว์มิปรารถนา

พวกเขาจ้องปองร้ายไม่สร่างเซา                       รุมกันมาล้อมกรอบดูชอบกล

ข้าไม่เคยทำผิดหรือคิดร้าย                                     ทั้งใจกายเผยแพร่แต่กุศล

ส่วนพวกเขาเหล่ากอทรชน                               ประพฤติตนกักขฬะไม่ละวาง

อัญเชิญองค์ผู้ทรงศักดาเดช                               ทอดพระเนตรกำจัดผู้ขัดขวาง

พระเจ้าของอิสราเอลเด่นทุกทาง                     ทำลายล้างทรยศให้หมดไป

                ยามพวกเขาเที่ยวไปในเมืองหลวง   คนทั้งปวงเสียขวัญต่างหวั่นไหว

เขาแยกเขี้ยวเที่ยวยั่วไม่กลัวใคร                        กลับมาในตอนค่ำอย่างสำราญ

ลิ้นของเขาคารมเหมือนคมดาบ                        พ่นคำหยาบยโสเล่นโวหาร

ใครจะฟังเราเล่า เขาชวนพาล                     กล่าวคำขานโอหังเชิญฟังดู

                ธ จะทรงหัวเราะเยาะเย้ยเขา             พวกคนเขลาไร้ปัญญาน่าอดสู

ชนชาติใดที่ไร้กตัญญู                                         พึงเป็นผู้รำลึกสำนึกตน

พระเจ้าผู้ยิ่งใหญ่คุ้มภัยข้า                                  อารักขาชัดแจ้งทุกแห่งหน

ทรงปกปักพิทักษ์ไว้ไม่อับจน                            ซ้ำสบผลพิพัฒน์สวัสดี

พระผู้ทรงอารักขามาสถิต                                  ข้าใกล้ชิดพระองค์ผู้ทรงศรี

ให้ข้าเห็นศัตรูหมู่ไพรี                                        ถูกขยี้ต่อหน้าจนปราชัย

                อย่าทรงฆ่าเขาด่วนควรรอช้า            คนของข้าจะได้เห็นเป็นไฉน

ทรมาทรกรรมให้ช่ำใจ                                       เพื่อจำได้ผลนำที่ทำมา

ด้วยพลังขององค์ผู้ทรงฤทธิ์                              ให้อมิตรพังภินท์สิ้นกังขา

ทรงคุ้มครองร่มเย็นเป็นอัตรา                            ข้าวันทาพระองค์ผู้ทรงธรรม

ความบาปผิดติดที่ริมฝีปาก                                 คำสำรากหยาบคายทำลายขวัญ

ขอให้ความยโสโซ่เกี่ยวพัน                               ดุจกับหันดักตนไม่พ้นไป

เพราะเขากล้าด่าแช่งแรงมุสา                           กล่าววาจาสารเลวล้วนเหลวไหล

จึงได้รับทุกข์โทษโอษฐภัย                                ตามวิสัยการสนองเป็นของตน

ขอเดชะพระพิโรธโปรดทำลาย                        ให้วอดวายประจักษ์ไร้มรรคผล

อย่าให้เหลือพงศ์เผ่าเหล่าทุรชน                      เพื่อทุกคนรู้จักรักภูบาล

ผู้ปกครองอิสราเอลอยู่เป็นนิตย์                        มีฤทธิ์คุ้มภัยแผ่ไพศาล

ทรงเป็นหลักพิทักษ์จักรวาล                              ตลอดกาลเวลาชั่วฟ้าดิน

                ศัตรูข้ากลับมาสายัณห์สมัย                เขาเที่ยวไปไม่สมอารมณ์ถวิล

เที่ยวทั่วย่านบ้านเมืองเคืองราคิน                     แยกเขี้ยวหมิ่นเหมือนสุนัขสร้างหนักใจ

เขาเที่ยวจ้องมองหาแต่อาหาร                           แล้วกลับพาลบ่นว่าไม่ปราศรัย

ครั้นมิได้เพียงพอก็ไยไพ                                    ตามวิสัยชั่วแท้เห็นแก่ตน

                ส่วนข้านี้จะมีแต่จงรัก                         สวามิภักดิ์สำแดงทุกแห่งหน

จะร้องเพลงเทิดพระคุณอุ่นกมล                      พระเดชพ้นพรรณนาสถาพร

ทุกเช้าค่ำจักพร่ำถึงความรัก                               อันเป็นหลักแท้จริงที่สิงขร

เป็นที่คุ้มภัยข้าประชากร                                    ยามทุกข์ร้อนเข้าถึงได้พึ่งพา

ข้าสรรเสริญพระองค์ผู้ทรงศักดิ์                       ผู้พิทักษ์ชีวันสุดหรรษา

ทรงเป็นที่ลี้ภัยในทุกครา                                   ทรงรักข้าแม่นมั่นนิรันดร

 

บทที่ 60 คำทูลขอความช่วยเหลือ  (กลอนบทละคร)

                ข้าแต่พระองค์ผู้ทรงฤทธิ์                   ปวงข้าโทษผิดขั้นตักษัย

ทรงทิ้งเราให้ปราชัย                                           พระพิโรธนี้ไซร้ก็เที่ยงธรรม

บัดนี้ขอทรงพระเมตตา                                      โปรดเสด็จกลับมาบำรุงขวัญ

อย่าให้ข้านี้สิ้นชีวัน                                            โปรดช่วยคุ้มกันให้พ้นภัย

ด้วยเดชะพระองค์ทรงบันดาล                          ให้เกิดสะท้านแผ่นดินไหว

เป็นรอยริ้วแตกแทบแยกไป                               ขอรับสั่งให้ประสานพลัน

พระองค์ลงโทษประชากร                                 มึนเมาเข้าขั้นน่าเวทนา

พระองค์ยกธงชัยให้คนเก่ง                               ผู้ซึ่งยำเกรงพระเจ้านักหนา

แต่เขากลับหลีกลี้หนีปัจจา                                 คิดแล้วก็น่าประหลาดใจ

โปรดช่วยเราพิชิตด้วยฤทธิเดช                         ผองภัยอ่าเพศเสื่อมกษัย

สอนงคำอธิษฐานที่ผ่านไป                               เพื่อช่วยข้าให้รอดชีวี

                พระเจ้าตรัสแจ้งแถลงการณ์              ในสุทธิสถานของทรงศรี

หลังชัยชนะในครั้งนี้                                      จักแบ่งแห่งที่เป็นสำคัญ

จะแบ่ง เชเคม ตามกำหนด                                 หุบเขา สุคต เกษมสันต์

มอบให้ผู้คนของเราพลัน                                   เป็นหลักประกันสืบสืบไป

กิเลอาดอีกทั้งมนัสเสห์                                       สองถิ่นทำเลสบสมัย

เป็นของเราแท้จงแน่ใจ                                      เอฟราอิม นั่นไซร้ก็เช่นกัน

เปรียบเหมือนหมวกเหล็กของเรานี้                 ยูดาห์ คิรีเขตเขื่อนขันธ์

เปรียบคทาเรืองเดชวิเศษครัน                           ศัตรูคร้ามครั้นไม่ต่อกร

โมอับเป็นอ่างล้างชำระ                                      หรือเป็นเช่นสระสโมสร

เอโดมดุจกล่องผ่องสุนทร                              สำหรับใส่ซ่อนรองเท้าทอง

ฟิลิสเตีย หรือจะกล้ามายงยุทธ                          เขาจักสิ้นสุดความจองหอง

จะชนะเราได้อย่าหมายปอง                              มีแต่เศร้าหมองชั่วกาลนาน

                ข้าแต่พระเจ้าทรงเดชา                       ใครจะพาข้าถึงสถาน

นครห้อมล้อมป้อมปราการ                                เอโอมตระหง่านประทับใจ

พระองค์ทอดทิ้งเราจริงหรือ                             ธ โปรดร่วมมืออย่าผลักใส

อย่าร่วมกับพาลพวกจัญไร                             เสด็จโดยขบวนไปกับพวกมัน

ขอ ธ ช่วยเราเข้าต่อสู้                                          เข่นฆ่าศัตรูให้อาสัญ

ลำพังมนุษย์สุดโรมรัน                                        เห็นแต่ทรงธรรม์เป็นหลักชัย

หาก ธ เอ็นดูอยู่ฝ่ายเรา                                        ก็จะชนะเขาทุกสมัย

ธ จะช่วยปราบให้ราบไป                                   ศัตรูน้อยใหญ่ยอมจำนน

 

บทที่ 61 คำทูลขอความคุ้มครอง  (ฉบัง)

                ข้าแต่พระเจ้าเนาสวรรค์                     โปรดเอียงพระกรรณ

ฟังเสียงข้าไห้วิงวอน

                ยามข้าสิ้นหวังสังหรณ์                       ไกลบ้านเมืองนอน

เรียกหาพระองค์ทรงธรรม

                โปรดพาข้าแคล้วภัยมหันต์                ธ ผู้คุ้มกัน

ช่วยพ้นศัตรูหมู่พาล

                ข้าขอพักในถาน                                  กระโจมภูบาล

จนกว่าชีวาวางวาย

                ขออยู่ใต้ปีกพระฤาสาย                       ปลอดภยันตราย

เป้าหมายที่หวังตั้งใจ

                ธ ยินคำข้าขานไข                                สัญญานี้ไซร้

และทรงประสาทพระพร

                ขอให้กษัตริย์อดิสร                             เสวยราชย์ถาวร

ทรงพระชนม์ยิ่งยืนนาน

                ทศพิธราชธรรมบริหาร                      พระเจ้าโปรดปราน

ขอจงทรงพระเจริญ

                ข้าจึงร้องเพลงสรรเสริญ                    พร้อมทั้งดำเนิน

อธิษฐานพระเจ้าทุกวัน

 

บทที่ 62 มั่นใจว่าพระเจ้าทรงคุ้มครอง

                ข้าพระองค์ขอพึ่งพระเป็นเจ้า           ธ ทรงเฝ้าช่วยข้ามาตลอด

ทรงคุ้มครองป้องภัยไม่วายวอด                        ช่วยให้รอดแน่แท้ไม่แพ้ภัย

                เจ้าข่มเหงผู้คนจนแพ้พ่าย                  เจ้าทำร้ายล้างผลาญนานแค่ไหน

เหมือนกำแพงหักพังทั้งบรรลัย                        เหมือนรั้วไร้สวยสิ้นต้องภินท์พัง

เจ้าเพียงอยากฉุดคร่าถลาแย่ง                            จากตำแหน่งเกียรติดีที่แต่งตั้ง

พอใจกล่าวมุสาพาเกลียดชัง                              ไม่หยุดยั้งอวยพรเขาคราวเดียวกัน

ปากอวยพรอ่อนหวานสรรมอบให้                  แต่ดวงใจสาปแช่งแสยงพรั่น

ขอ ธ ป้องครองข้าทกคืนวัน                              ช่วยคุ้มกันให้รอดและปลอดภัย

ความรอดและเกียรติข้า ธ ทรงรับ                     ขึ้นอยู่กับพระองค์ทรงมอบให้

ทรงคุ้มครองเข้มแข็งแกร่งกระไร                    ที่ลี้ภัยของข้าอันถาวร        

                ประชากรทั้งหลายไว้ใจ ธ                 ไม่เคยละนบไหว้ไม่ไถ่ถอน

แม้ทุกข์ยากลำบากใจไม่อาทร                           ทรงผันผ่อนเป็นหลักให้พักกาย

                ลมหายใจมนุษย์นี้อนิจจัง                   ขึ้นตาชั่งตวงตักน้ำหนักหาย

บางเบาหวิวปลิวว่อนร่อนกระจาย                   แม้ลมหายใจหนักมากกว่าตัว

อย่าวางใจในงานการรุนแรง                            อย่าหวังแบ่งกำไรในทางชั่ว

จากการปล้นสะดมจู่โจมรัว                                อย่าเมามัวทรัพย์มากหากร่ำรวย

ข้าได้ยิน ธ ตรัสหลายครั้งว่า                              อันฤทธาขององค์ ธ ทรงช่วย

ธ ทรงรักล้นเหลือเอื้ออำนวย                            ธ โปรดด้วยปูนบำเหน็จเมื่อเสร็จงาน

 

บทที่ 63 ปรารถนาพระเจ้า

                พระเจ้าข้า พระองค์เป็นพระเจ้า       ปวงข้าเฝ้าปรารถนาพระองค์ยิ่ง

จิตข้ากระหายหา ธ แท้จริง                                กายข้ายิ่งใฝ่ฝันอย่างมั่นคง

เหมือนแผ่นดินแห้งผากอยากได้น้ำ                แสนสุขล้ำพบพระองค์ผู้สูงส่ง

ในสถานบริสุทธิ์ดุจจำนง                                  ให้ข้าคงเห็นอิทธิฤทธิ์เดชา

อันความรักแท้นั้นแสนมั่นคง                           ของพระองค์ล้ำเลิศเกิดคุณค่า

สุดประเสริฐแสนดีกว่าชีวา                               ปวงแหล่งข้าสรรเสริญเทิดเทินองค์

ข้าขอบคุณพระเจ้าเนาในหล้า                          ตราบเท่าข้ามีชีวิตลิขิตบ่ง

ข้ากราบกรานอธิษฐานต่อพระองค์                 จิตข้าคงเอิบอิ่มยิ้มพอใจ

                เมื่อข้าล้มตัวนอนถอนระลึก              คะนึกนึกตลอดคืนชื่นจิตใส

พระองค์ช่วยเหลือข้ามาแต่ไร                           ร้องเพลงใต้ร่มเงาเฝ้ายินดี

ข้าขอยึดพระองค์มั่นคงไว้                                 เพราะท่านได้ปกป้องผองภัยที่

พวกเหล่าร้ายรุมฆ่ามาราวี                                  อเวจีรับรองคอยจองตัว

เขาจะถูกทำร้ายให้อาสัญ                                   ถูกฆ่าฟันในสงครามตามบั่นหัว

สุนัขป่ากินร่างช่างน่ากลัว                                 คนเมามัวเข่นฆ่าทรงลงทัณฑ์

                องค์กษัตริย์นิยมชมพระเจ้า               ชนทุกเผ่าพร้อมใจให้คำมั่น

ทำสัญญาในพระนามพระเจ้าครัน                  ต่างสุขสันต์ยินดีสุดปรีดา

คนพูดปดคดข้อชอบล่อหลอก                          คนกลับกลอกกล่าวคำพร่ำมุสา

ต้องหุบปากสนิทปิดวาจา                                   เขาไม่กล้าเอื้อนเอ่ยเฉลยคำ

 

บทที่ 64 ทูลขอความคุ้มครอง

                พระเป็นเจ้าข้าเดือดร้อนอ่อนจิตซ้ำ  โปรดฟังคำอธิษฐานขานข้า

ข้าพระองค์หวาดหวั่นพรั่นวิญญา                   ขอช่วยพาข้าพ้นหมู่ศัตรูพาล

โปรดป้องข้าพ้นแผนแสนชั่วฉล                      จากกลุ่มคนต่ำทรามตามต่อต้าน

เขาฝึกลิ้นคมเหมือนดาบปราบแหลกลาญ      เตรียมประจานคำโหดยิ่งยิงธนู

เขาดักซุ่มคุมนิ่งยิงคนดี                                       ยิงทันทีไม่หวาดหวั่นพรั่นพรึงอยู่

ยุยงทำตามแผนชั่วทั่วชวนดู                              คุยให้รูวางกับจี้ ณ ที่ใด

เขากล่าวว่า จะต้องไม่มีใครเห็น                 วางแผนเล่นอุบาทว์ซ้ำพร่ำพูดใหญ่

เราวางแผนชั่วเตรียมเยี่ยมกระไร               ทั้งจิตใจสมองมนุษย์สุดลึกวน

                แต่พระเจ้ายิงธนูจู่โจมเอา                  ทำให้เขาเจ็บทันทีถอยหนีร่น

ทำทำลายเขาเพราะถ้อยพล่อยของตน             ทั่วทุกคนเห็นเขานั้นสั่นหน้าเลย

พวกเขากลัวทั่วกันพรั่นตะลึง                           แล้วบอกถึงสิ่งทรงทำพร่ำเฉลย

หวนคิดถึงการเขาทำประจำเคย                        เขาเปิดเผยทุกชนิดไม่ปิดบัง

คนชอบธรรมทั้งมวลล้วนยินดี                          เพราะสิ่งที่พระเจ้าทำนำสมหวัง

ทรงจัดที่ปลอดภัยให้ประทัง                             คนดีทั้งปวงนั้นสรรเสริญนา

 

บทที่ 65 บทสรรเสริญและขอบพระคุณ

                ข้าแต่พระเจ้าแห่งชนทั้งหลาย          ต่างถวายสำเนียงเสียงสรรเสริญ

ใน ศิโยน ทั่วถ้วนล้วนเจริญ                              ไม่ละเมินสัญญาดังว่าวอน

เพราะพระเจ้าทรงตอบคำอธิษฐาน                 บาปสามานย์มากหลายทรงไถ่ถอน

ทรงอภัยบาปผิดทรงริดรอน                              ทรงผันผ่อนให้เข้าเฝ้าพระองค์

พระองค์ทรงเลือกข้ามาจากหมู่                         รับข้าอยู่ในสถานอันสูงส่ง

บริสุทธิ์สว่างยั่งยืนยง                                         ปวงข้าคงพบสุขสนุกใจ

ข้าอิ่มใจในสิ่งดีที่วิหาร                                       ราชฐานศักดิ์สิทธิพิสมัย

ข้าแต่พระผู้ทรงครองหทัย                                 ผู้ช่วยให้ข้ารอดตลอดมา

                ทรงช่วยข้ากอปรการท่านสรรจัด     แสนมหัศจรรย์สะท้านหล้า

แม้อยู่ข้ามทะเลไกลสุดสายตา                           ยังใฝ่หาวางใจในพระองค์

ทรงจัดตั้งภูเขาเนาในที่                                      ด้วยฤทธีเข้มขลังพลังส่ง

ให้เห็นเดชเดชา ธ ดำรง                                    พระเจ้าทรงสำแดงฤทธิ์อิทธิไกร

ทรงทำให้เสียงคลื่นซึ่งครืนครั่น                      สงบพลันสำเนียงเงียบเสียงได้

ทราบปราบคนลุกฮืออื้ออึงไกล                         แตกแยกไปราบเรียบเงียบเชียบเลย

โลกทั้งโลกเกรงกลัวพระผู้นำ                           ทรงกระทำสิ่งใหญ่ได้เปิดเผย

คนจากทั่วโลกกว้างต่างชมเชย                         ไม่นิ่งเฉยโห่ก้องร้องเปรมปรีดิ์

                ธ ทรงเอาพระทัยใส่ชาวโลก             ฝนตกโชกชุ่มดินทุกถิ่นที่

พสุธาอุดมสมบูรณ์ดี                                            ทั้งยังมีธารน้ำชุ่มฉ่ำเย็น

ไม่มีวันน้ำแล้งแห้งเหือดหาย                            พืชขยายผลงามยามเมื่อเห็น

ฝีพระหัตถ์จัดสร้างสิ่งจำเป็น                            ชี้ชัดเด่นกิจกรรมทรงทำไว้

ทรงประทานสายฝนล้นหลั่งรื่น                       โปรดให้ชื่นชุ่มฉ่ำยามคราดไถ

ทั่วทุ่งนาดินดอนอ่อนลงไป                              พืชผลให้งอกงามยามฝนปราย

พระเจ้าข้าพระองค์ทรงแสนดี                          ให้ข้ามีพืชผลล้นเหลือหลาย

ธ เสด็จที่ใดใจสบาย                                            พืชมากมายอุดมแสนสมบูรณ์

ทุ่งหญ้ามีฝูงสัตว์ขนัดแน่น                                ทุกเขตแคว้นยินดีมิเสื่อมสูญ

ทั่วไหล่เขาเนินผาหญ้าจำรูญ                            ทรงเพิ่มพูนฝูงสัตว์เต็มอัตรา

มีฝูงแกะอยู่เต็มเล็มหญ้าเขียว                            กลางทุ่งเหลียวพร่ำเพรียกร้องเรียกหา

ข้าวสาลีรวงไสวอยู่ในนา                                   ทั่วหุบผาครื้นเครงเสียงเพลงครวญ

 

บทที่ 66 บทเพลงสรรเสริญและขอบพระคุณ

                ขอเชิญเหล่าชาวประชามาพรั่งพร้อม  ประณตน้อมตั้งจิตอธิษฐาน

เทิดพระนามทรงคุณอุ่นดวงมาน                     ขับประสานเพลงถวายทั้งกายใจ

จงทูลองค์พระเจ้าสุดเคารพ                               ทั่วพิภพลือลั่นสนั่นไหว

ด้วยเดชะพระองค์ผู้ทรงชัย                               เกียรติเกริกไกรสุดสรรจำนรรจา

พระเดชายิ่งใหญ่หาใดเทียบ                             เหลือจะเปรียบสารพันล้วนหรรษา

จนศัตรูสยบราบกราบวันทา                              พระเจ้าข้าเด่นชัดมหัศจรรย์

มนุษย์ชาติทั่วไปในพิภพ                                   น้อมเคารพพระเจ้าผู้เนาสวรรค์

ต่างแซ่ซ้องสอดุดีพระทรงธรรม                      ด้วยยึดมั่นศรัทธาด้วยอาจิณ

เขาสรรเสริญพระนามทุกค่ำเช้า                       ทรงช่วยเขาสัมฤทธิ์เป็นนิจศีล

พระผู้ทรงรักษาทั่วฟ้าดิน                                   จอมโมลินรักมนุษย์สุดพระทัย

ดูซิว่าพระองค์ทรงกระทำ                                  กิจกรรมเลิศดำริพ้นวิสัย

มหัศจรรย์บันดาลที่ผ่านไป                                จนใครใครรับรู้ทุกผู้คน

น้ำทะเลเหือดหายกลายดินแห้ง                       กลับเป็นแหล่งอ้างว้างเช่นทางถนน

ตามเรื่องเล่าสืบกันบรรพชน                             ได้ข้ามพ้นแม่น้ำเหมือนลำธาร

ทุกครั้งที่ฟังเล่าเรื่องเหล่านี้                               เราเปรมปรีดิ์ล้นพ้นยิ่งธนสาร

เพราะเดชะพระองค์ทรงบันดาล                     ให้เกิดการรอดได้เมื่อภัยมา

พระองค์ทรงวางกฎนิรันดร                              มิเคลื่อนคลอนผิดพลาด ธ ปรารถนา

ทอดพระเนตรสังเกตชาตินานา                       ฉะนั้นอย่ากบฏองค์ ธ ทรงธรรม

                ขอเชิญชาวนานาประชาชาติ            อภิวาทสรรเสริญองค์ ณ สวรรค์

ให้เสียงร้องซ้องสาธุการนั้น                             ดังสนั่นกึกก้องทั่วท้องนภา

ธ โปรดให้เรานี้มีชีวิต                                         ทรงใกล้ชิดปกปักเฝ้ารักษา

ไม่ยอมให้อาภัพอัปรา                                         กระทั่งว่าพินาศอนาถใจ

พระองค์ทรงพิสูจน์มนุษย์นี้                              เพื่อผลดีสารพัดดัดนิสัย

ดุจถลุงเงินทองในกองไฟ                                 มุ่งหมายให้มลทินสูญสิ้นพลัน

ธ ให้เราตกไปในบ่งแร้ว                                    ไม่คลาดแคล้วภาระทุกข์มหันต์

เผชิญภัยนานาสารพัน                                       เพื่อรางวัลภายหน้าอันถาวร

ทรงปล่อยให้ปัจจามาย่ำยี                                   บดขยี้บรรลุอนุสรณ์

ต้องลุยน้ำลุยไฟใจรอนรอน                              พึ่งพระพรของพระองค์ชนะมาร

มาบัดนี้พระองค์ทรงนำหนุน                           ด้วยพระคุณนานามหาศาล

ให้ชาวเราได้รอดปลอดภัยพาล                        สู่สถานบรมสุขสิ้นทุกคน

                ข้าพระองค์จะนำเครื่องสักกา           เผาบูชาล้ำเลิศประเสริฐผล

มาถวายในวิหารอันวิมล                                     ตามที่สัญญาไว้สมใจจินต์ 

จะถวายแกะเผาบนพระแท่น                            ที่สุดแสนเลื่อมใสหทัยถวิล

กลิ่นเผาแพะจรุงปรุงรวยริน                             จะส่งกลิ่นสู่ย่านสถานไกล

จะถวายวัวผู้และแพะพี                                      อย่างชั้นดีงดงามตามสมัย

เครื่องบูชาเลิศค่ากว่าอื่นใด                               สบพระทัยพระองค์ผู้ทรงธรรม

                เชิญทุกผู้ที่เชิดชูองค์พระเจ้า             ฟังข้าเล่าเรื่องจริงทุกสิ่งสรรพ์

ที่พระองค์ทรงทำให้ข้านั้น                               สารพันลึกลับประทับใจ

ข้าร้องขอให้พระองค์มาทรงช่วย                     ประกาศอบด้วยจำเรียงส่งเสียงใส

ถวายแด่พระองค์ผู้ทรงชัย                                  มั่นคงในศรัทธาเป็นอาจิณ

หากว่าข้าเพิกเฉยละเลยบาป                             มิสารภาพขออภัยด้วยใจถวิล

ธ จะทรงเมินไปไม่ทรงยิน                                 เหมือนว่าสิ้นพันธะกับพระองค์

                แต่พระเจ้าทรงฟังอธิษฐาน               ยินคำขานนำพาสิ่ง ข้าประสงค์

ข้าสรรเสริญสยัมภูผู้ยืนยง                                 รักมั่นคงต่อข้าชั่วฟ้าดิน

 

บทที่ 67 บทเพลงขอบพระคุณ

                พระเจ้าข้าเมตตาปวงข้าด้วย              ขอทรงอวยพรข้าพาสุขี

ทอดพระเนตรบรรดาประชาชี                         ทั่วโลกนี้จะรู้จักตระหนักใจ

ให้ได้รู้ประสงค์ของพระเจ้า                             ทุกชาติทราบความตามที่บอกให้

เรื่องความรอดจากบาปยอมกลับใจ                  ประทานให้ทุกคนพ้นมลทิน

                ขอให้ชนทั้งผองซ้องสรรเสริญ        และชวนเชิญร้องเพลงครื้นเครงสิ้น

พระองค์ทรงพิพากษาเป็นอาจิณ                      ทรงตัดสินเที่ยงธรรมแนะนำทาง

                โมทนาพระคุณหนุนน้ำข้า                ให้พื้นนาอุดมดีไม่มีสร่าง

พื้นแผ่นดินพืชไร่ไม่จืดจาง                               พระผู้สร้างทรงช่วยอำนวยพร

 

บทที่ 68 บทเพลงประจำชาติแสดงความมีชัย

                ขอพระเจ้าเมตตามาช่วยกู้                  ปราบศัตรูแตกพ่ายกระจายหนี

คนรังเกียจเกลียดชังพระภูมี                              ให้หลบลี้พระองค์ผู้ทรงชัย

ทรงขับไล่เข่าเผ่นอย่างเห็นชัด                         เหมือนลมพัดควันต้านสุดทานไหว

เปรียบขี้ผึ้งเอามาหน้ากองไฟ                            ละลายไปจนหมดปรากฏการณ์

คนชั่วช้ากาลีที่บังอาจ                                         จักพินาศทรมาน่าสงสาร

เมื่อเข้ามาต่อหน้าพระภูบาล                              นรกานต์ตามสนองเป็นของตน

แต่คนดีดีใจได้เข้าเฝ้า                                          องค์พระเจ้าธัมมามหาผล

จักสบสุขสดใสในกมล                                       เป็นล้นพ้นสุดสรรจำนรรจา

จงร้องเพลงบทใหม่ถวายเสียง                          เปล่งสำเนียงตื้นตันด้วยหรรษา

เทิดพระนามเพียบพร้อมจอมโลกา                  เสด็จมาสง่าไซร้ในเมฆิน

ให้เตรียมรับบาทบงสุ์องค์พระเจ้า                    โดยเข้าเฝ้าชื่นชมสมถวิล

อธิษฐานภาวนาเป็นอาจิณ                                 อย่างสุดสิ้นชีวิตและจิตใจ

ในมหาวิหารอันศักดิ์สิทธิ์                                  ธ สถิตดำริสุดวิสัย

ทรงปกป้องคุ้มครองสรรพภัย                           ปวงแม่ม่ายลูกกำพร้าทรงปรานี

ทรงประทานเคหาที่อาศัย                                  คนยากไร้มีที่พักสมศักดิ์ศรี

ช่วยนักโทษทั่วไปได้เสรี                                    ต่างยินดีปรีดาทั่วหน้ากัน

แต่ว่าคนคิดคดกบฏนั้น                                      มุ่งมานะหยิ่งยโสด้วยโมหันต์

จะไร้ถิ่นเคหาสารพัน                                         ขาดสุขสันต์อาภัพต้องอับจน

                เมื่อพระองค์ทรงนำประชากร          เดินแรมรอนร่อนเร่ระเหระหน

ข้ามทะเลยทรายร้อนอ่อนกมล                          พวกไพร่พลเชื่อองค์พระทรงชัย

แผ่นดินสั่นสะท้านบันดาลดล                          ฟ้าเทฝนหลั่งมาหล้าสดใส

องค์พระเจ้าจากฟ้านภาลัย                                 มาช่วยให้โลกนี้มีชีวัน

ทรงโปรยฝนจากฟ้าตั้งห่าใหญ่                        จึงทำให้ปรีดิ์เปรมเกษมสันต์

บูรณะพื้นดินถิ่นสำคัญ                                      ชุ่มฉ่ำพลันแล้งหายเพราะสายธาร

คนของ ธ มานะสร้างบ้านเรือน                       พร้อมกับเพื่อนทำกินตั้งถิ่นฐาน

ทุกสิ่งที่มีมา ธ ประทาน                                      ทรงโปรดปรานคำลำบากที่ยากจน

องค์พระเจ้าจอมสวรรค์ทรงบัญชา                   กลุ่มหญิงมาระบุข่าวนุสนธิ์

กษัตริย์ทั้งทัพใหญ่พร้อมไพร่พล                  ต้องจำนนหลบลี้หลีกหนีไกล

หญิงชาวบ้านดีใจได้โอกาส                              ต่างเก็บกวาดแบ่งปันกันหวั่นไหว

ริบเงินทองสิ่งของที่ต้องใจ                               ตามวิสัยได้โฉลกมีมากมี

จะเปรียบไปเขาคล้ายพิราบรัชต์                       สองปีกทัดทองคำเลิศล้ำฉวี

(บางคนในพวกสูซึ่งรู้ดี                                      ไยอยู่ที่ในกลุ่มคอกชุมพา)

เมื่อพระองค์ผู้ทรงฤทธานุภาพ                         ไล่กำราบปวงกษัตริย์สหัสสา

กระจายไปยังเขาเนาสุดตา                                 มีนามว่า ศัลโมน อันโพ้นไกล

ณ ที่นั้นพระองค์ทรงบันดาล                            ให้เกิดการวิปลาสประหลาดไฉน

มีหิมะตกอร่ามงามทั่วไป                                    ที่ใครใครชื่นชมนิยมกัน

อัน บาชาน นั้นเล่าภูเขาใหญ่                            ยอดไสวหลั่นลดสีสดสรร

เหตุใดเล่าเจ้ามองจากช่องนั้น                           ดูเขาชั้นพระเจ้าอยู่อย่างหลู่แคลน

ธ สถิตที่นั่นนิรันดร                                            เปี่ยมพระพรทั้งปวงไม่หวงแหน

จะเสด็จจาก ซีนาย สู่ดินแดน                            สถานแสนพิสุทธิ์มั่นนิรันดร

พร้อมรถศึกเรียงรายหลายพันคัน                     เข้าเขตขันธ์สุโขสโมสร

คุมเชลยคลาไคลไร้อาวรณ์                                 ทรงพักผ่อนที่นั่นทุกวันวาร

พวกกบฎทรยศที่กลับใจ                                     มาวอนไหว้ตั้งจิตอธิษฐาน

ธ พร้อมสรรพที่จะรับบรรณาการ                     โปรดประทานอภัยให้พระทัยดี

                จงสรรเสริญพระเจ้าของเราเถิด       พระองค์เลิศเจ้าฟ้าจอมราศี

ทรงรับแบกภาระมนุษย์นี้                                  ให้เรามีสุขสันต์ทุกวันมา

พระเจ้าผู้อำนวยช่วยให้รอด                              ทรงเป็นยอดโลกนาถที่ปรารถนา

เป็นพระเจ้าของเราชาวโลกา                            ช่วยนำพาปวงชนพ้นความตาย

                ธ ทรงช่วยกับเราเข้าต่อสู้                   เหล่าศัตรูรานแหลกแตกสลาย

เพราะทำแต่ชั่วช้าน่าอับอาย                              จึงวอดวายจริงแท้อย่างแน่นอน

แล้วพระองค์สำทับรับสั่งว่า                              เราจะพาศัตรูคู่สมร

กลับมาจาก บาชาน ถิ่นราญรอน                      ด้วยไล่ต้อนจากการยุทธสมุทรไท

ให้เจ้าลุยโลหิตพิชิตเขา                                      สุนัขเข้าเลียกินสิ้นสงสัย

เท่าที่มันอดอยากมากเท่าใด                               ประกาศชัยแจ้งชัดต่อปัจจา

                ขบวนแห่มหาชัยฝ่ายพระเจ้า            ดำเนินเข้าวิสุทธิ์สถานอันหรรษา

เห็นกันทั่วทั้งย่านที่ผ่านมา                                สุดสายตาแลลับประทับใจ

เหล่านักร้องนำขบวนครบถ้วนถี่                      นักดนตรีตามหลังคนหลั่งไหล

กลางขบวนดรุณีศรีประไพ                                เป็นกลุ่มใหญ่เคาะจังหวะรำมะนา

ชุมนุมชนทั้งผองของพระเจ้า                           พร้อมเข้าเฝ้าขอพิทักษ์อารักขา

ร้องสรรเสริญแซ่ซ้องก้องนภา                         ตามประสาจงรักและภักดี

จงสรรเสริญพระเจ้าของเราเถิด                    ธ ประเสริฐทั่วหล้าจอมราศี

ให้ลูกหลาน อิสราเอล เด่นธาตรี                      สดุดีพระองค์ผู้ทรงชัย

ขบวนแห่แปรเหล่าตามเผ่าพรรค                     ดูน่ารักทิวแถวเป็นแนวไสว

เบนยามิน นำหน้ามาก่อนใคร                          เผ่าเล็กในทั้งมวลที่ชวนมอง

แล้วจึงถึงบรรดายูดาห์เผ่า                                  เพราะพวกเขามีศักดิ์ศรีเป็นที่สอง

หัวหน้าเผ่า เศบูลุน หนุนเนืองนอง                 เผ่าที่รองลงมา นัฟทาลี

                พระเป็นเจ้าเจ้าข้าโปรดมาช่วย         เอื้ออำนวยให้ประจักษ์ซึ่งศักดิ์ศรี

สำแดงเดชเดชาในธาตรี                                    เพื่อเป็นที่ค้ำจุนเราอุ่นใจ

ขอพระองค์ทรงตำหนิคนมิชอบ                      ผู้ประกอบดำริผิดวิสัย

ที่วิหารขององค์พระทรงชัย                              ใน กรุงไกรปฏิบัติอยู่อัตรา

อันเป็นที่กษัตรามาเข้าเฝ้า                                  องค์พระเจ้าชีวันสุดหรรษา

ถวายสิ่งสารพันเป็นบรรณา                              เครื่องสักกาประเสริฐล้ำเลิศครัน

ขอทรงดุว่าไปในประเทศ                                  อียิปต์ เขตกว้างขวางที่สร้างสรรค์

ปล่อยให้มีสัตว์ร้ายหลายเผ่าพันธุ์                     อยู่เนืองนันต์ในพงหญ้ามาช้านาน

ดุว่าชาติทั้งหลายมิใช่ชั่ว                                    มีฝูงวัวลูกมากหลายหลากสถาน

จนกว่าจะศิโรราบมากราบกราน                       บรรณาการถวายองค์พระทรงธรรม

ผู้ที่รักสงครามห่ามการรบ                                  ให้เขาพบพิบัติให้จัดสรรค์

ต้องกระจัดพลัดพรายวอดวายพลัน                 เพื่อสุขสันต์โลกาสถาพร

ราชทูตจักมีไมตรีพิเศษ                                       จากประเทศ อียิปต์ ระบุอนุสรณ์

ชาว เอธิโอเปีย จะยอกร                                     ขึ้นไหว้วอนอธิษฐานสำราญใจ

                อาณาจักรทั้งหลายในแหล่งหล้า      ขอเชิญมาจำเรียงส่งเสียงใส

ถวายเพลงแด่องค์พระทรงชัย                           ผู้ยิ่งใหญ่ราชาแห่งฟ้าดิน

ทรงเสด็จจำลองในท้องฟ้า                                ที่สร้างมาด้วยฤทธิ์เป็นนิจศีล

พระสุรเสียงพึงขามเมื่อยามยิน                         ธรณินเลื่อนลั่นสนั่นมา

ทรงประกาศฤทธาศักดานุภาพ                         ศิราบทั่วกันทั้งนั้นหนา

แผ่นดินฟ้ามหาสมุทรสุดคณา                           เหนือ อิสราเอล ด้วยทรงอวยพร

ธ สถิตสถานที่บริสุทธิ์                                        แดนวิมุติเลิศลักษณ์เกินอักษร

น้ำพระทัยเมตตาประชากร                                เป็นบวนบิดา อิสราเอล

ทรงประทานกำลังทั้งอำนาจ                             แก่ชนชาติยำเกรงทรงเล็งเห็น

จงสรรเสริญพระเจ้าทุกเช้าเย็น                        อย่าว่างเว้นอธิษฐานชื่นบานใจ

 

บทที่ 69 ทูลขอความช่วยเหลือ  (กลอนบทละคร)

                ข้าแต่พระเจ้าเสวยสวรรค์                  ขอเชิญทรงธรรม์มาช่วยข้า

น้ำท่วมแค่คอยืนรอช้า                                        อาจสิ้นชีวาช่วยมิทัน

                ข้าจมดิ่งลงในทะเลลึก                        ใจสั่นระทึกด้วยเสียขวัญ

ไร้พื้นหยั่งถึงในตอนนั้น                                   แทบสิ้นชีวันอยู่รอนรอน

                ข้าเถรออกไปในน้ำลึก                       แต่ครั้นรู้สึกสุดไถ่ถอน

คลื่นใหญ่ซัดไปในสาคร                                   ใจหวิวสะท้อนแทบวางวาย

                ข้าวอนพระองค์มาทรงช่วย               แสบคอเหนื่อยด้วยก็แลหาย

ข้าเฝ้ารอคอยอยู่เดียวดาย                                    ช่วยข้ารอดตายในบัดนี้                                                     

                คนที่ชังข้าไร้สาเหตุ                            เท่าเส้นผมบนเกศเกศี

คนมุสาพร่ำว่าข้ามิดี                                            คลั่งไคล้ใคร่ที่จะฆ่าฟัน

                บังคับยึดทรัพย์สมบัติข้า                     แม้มิได้ขโมยมาดูน่าขัน

ใจบาปหยาบช้าสารพัน                                      ขอองค์ทรงธรรมโปรดเห็นใจ

                พระเจ้าฤทธาศักดานุภาพ                  ข้าปกปิดบาปได้ไฉน

ทรงศักดิ์ตระหนักในพระทัย                            ข้าเขลาเพียงไรไร้ปัญญา

                อย่าทิ้งข้าทุเรศเป็นเหตุให้                 ผู้ซึ่งไว้ใจท่านนักหนา

ให้ต้องอับอายขายหน้าตา                                  ธ ผู้ทรงฤทธาโปรดปรานี

                ผู้ไว้วางใจในพระเจ้า                          อย่าให้ข้าทำเขาเสื่อมศักดิ์ศรี

ทั้งผู้นมัสการพระภูมี                                          อย่าให้เกิดราคีอายผู้คน

                เพราะเห็นแก่พระองค์ทรงศักดา     ข้าต้องทนขายหน้าทุกแห่งหน

ถูกเหยียดหยามจากพาลมารผจญ                      ถึงแม้ดิ้นรนไม่พ้นไป

                ข้ากับพี่น้องของข้า                              เหมือนคนแปลกหน้ามาจากไหน

เสมือนคนต่างถิ่นดินแดนไกล                          ในครอบครัวข้าไซร้ก็เช่นกัน

                ในเรื่องพระนิเวศของพระเจ้า          ใจข้าร้อนผ่าวเฝ้าหุนหัน

มีแต่คำเหยียดหยามมากำนัล                              ให้ข้าทุกวันเป็นอัตรา

                ข้าอุตส่าห์ถ่อมตนล้างมลทิน             อดอาหารจำศีลเคร่งนักหนา

คนทั้งหลายติฉินนินทา                                      ใช่แสร้างแต่งวาจามาพาที

                ยามข้าแต่งกายเครื่องไว้ทุกข์             เขาล้อเล่นเห็นสนุกและเสียดสี

เที่ยวนินทาตามถนนก่นกาลี                             คนขี้เมายังมีเพลงประจาน

                ส่วนข้าทูลขอพระพรโลกนาถ          สุดแต่โอกาสทรงสงสาร

โปรดสนองตอบข้าอย่าช้านาน